“பொதுவா அதைத்தான் முதல்ல கேட்பாங்க.”
கயல் அவனை இன்னொரு முறை பார்த்தாள்.
மழையில் முழுவதுமாக நனைந்திருந்தான். சட்டையின் தோள்பகுதி உடம்போடு ஒட்டியிருந்தது. காலணியில் சேறு. ஒரு கையில் சிறிய தோள்பை. முகத்தில் மட்டும் எந்த அவசரமும் இல்லை.
காவல் நிலையத்தின் வாசலில் நின்றுகொண்டு இப்படிச் சிரிப்பவன் அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை.
“நான் உங்க பெயரைக் கேட்கலை.”
“தெரியும்.”
“அப்ப?”
“பெயரைச் சொன்னா அடுத்த கேள்வி சுலபமா இருக்கும்.”
கயல் அவனை நேராகப் பார்த்தாள்.
“சரி. கதிர். இந்த வழக்குக்கும் உங்களுக்கும் என்ன தொடர்பு?”
இந்த முறை அவன் உடனே பதில் சொல்லவில்லை.
“மலருடைய தோழி ஒருத்தி என்னைப் பார்க்க வந்தா.”
கயலின் முகம் மாறியது.
“எந்தத் தோழி?”
“அதை இப்ப சொல்ல முடியாது.”
“ஏன்?”
“அவளே சொல்ல வேண்டாம்னு கேட்டிருக்கா.”
“பதினேழு வயசுப் பெண் மூன்று நாளா காணாம போயிருக்கா. அவளுடைய தோழிக்குத் தெரிஞ்சதை மறைக்கிறீங்களா?”
“மறைக்கல.”
“அப்ப சொல்லுங்க.”
“அவளுக்கு நம்பிக்கை வரட்டும். அப்ப சொல்ல வைக்கிறேன்.”
“யார்மேல நம்பிக்கை?”
“காவல்துறைமேல.”
கயலின் முகம் இறுகியது.
“அதை முடிவு செய்ய நீங்க யார்?”
கதிர் ஒரு கணம் அவளைப் பார்த்தான்.
“அதைத்தான் நீங்க முதல்ல கேட்டீங்க.”
கயல் பதில் சொல்லவில்லை.
உள்ளே இருந்து ஒரு காவலர் வாசலுக்கு வந்தார்.
“கயல்விழி, இன்னும் போகலையா?”
“இல்ல ஐயா.”
அவர் கதிரைப் பார்த்தார்.
“இவரு யாரு?”
கயல் கதிரை நோக்காமல் சொன்னாள்.
“அதைத்தான் கண்டுபிடிக்க முயற்சி பண்றேன்.”
கதிர் மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.
“நானும்.”
காவலர் சிரித்தபடி உள்ளே சென்றார்.
கயல் மட்டும் சிரிக்கவில்லை.
“இந்த வழக்குல தலையிடாதீங்க.”
“அதை முடிவு செய்ய நீங்க யார்?”
அவன் அவள் சொன்னதையே திருப்பிச் சொன்னான்.
கயலின் கண்கள் சற்று சுருங்கின.
கதிர் உடனே கைகளை உயர்த்தினான்.
“சரி. அது தேவையில்லாத பதில்.”
“குறைந்தது அதாவது புரியுது.”
“எனக்கு நிறைய புரியும்.”
“அப்படியா?”
“உதாரணத்துக்கு, நீங்க இப்ப பேருந்து நிலையத்துக்கு போயிட்டு வந்திருக்கீங்க.”
கயல் அவனைப் பார்த்தாள்.
“இல்ல.”
கதிரின் சிரிப்பு முதல்முறையாக நின்றது.
“இல்லையா?”
“இல்ல.”
அவன் அவளுடைய காலணியைப் பார்த்தான்.
“சிவப்பு சேறு.”
கயல் காவல் நிலையத்தின் பின்புறத்தைச் சுட்டினாள்.
“அங்க வடிகால் தோண்டிக்கிட்டிருக்காங்க.”
கதிர் திரும்பிப் பார்த்தான்.
மழையில் சிவப்பு மண் சேறாகக் கிடந்தது.
சில நொடிகள் ஒன்றும் பேசவில்லை.
பிறகு கயலைப் பார்த்தான்.
“சரி.”
“என்ன சரி?”
“என் முடிவு தப்பு.”
அவள் அவனை கவனமாகப் பார்த்தாள்.
“இவ்வளவு சீக்கிரம் ஒத்துக்கிறீங்களா?”
“தப்பை பிடிச்சுக்கிட்டு நின்னா அது சரியாகிடுமா?”
கயலின் முகத்தில் இருந்த எரிச்சல் சிறிது குறைந்தது.
முழுவதுமாக இல்லை.
“மலரைப் பற்றி என்ன தெரியும்?” என்றாள்.
“பதினேழு வயசு. பள்ளி முடிச்சுட்டு வீட்டுக்கு வர்ற வழியில காணாம போயிருக்கா. மூன்று நாள். கைப்பேசி வீட்டில. பணப்பையும் வீட்டில. வீட்டில இருந்தவங்க ஒரு பையன் பேரை சொல்லியிருக்காங்க.”
“சுரேஷ்.”
“ஆமாம்.”
“அவனோட ஓடிப்போயிருப்பாள்னு நினைக்கிறாங்க.”
“நீங்க நினைக்கிறீங்களா?”
“நான் என்ன நினைக்கிறேன்னு இப்ப முக்கியமில்லை.”
“எது முக்கியம்?”
“என்ன நடந்தது.”
கதிர் தலையசைத்தான்.
“சரி.”
“இன்னொரு தடவை ‘சரி’ன்னு சொன்னா மட்டும் போதாது.”
“அப்ப என்ன சொல்லணும்?”
“உங்களுக்கு தெரிஞ்சதை சொல்லணும்.”
மழை தகரக் கூரையின் மீது தொடர்ந்து அடித்துக்கொண்டிருந்தது.
கதிர் தெருவைப் பார்த்தான்.
“மலர் காணாம போன நாள்ல அவளை அவளுடைய தோழி பார்த்திருக்கா.”
“எங்கே?”
“பேருந்து நிலையத்துக்கு அருகே.”
“எத்தனை மணிக்கு?”
“ஆறேகால் இருக்கும்.”
“தனியா?”
கதிர் அவளைப் பார்த்தான்.
“இல்ல.”
கயல் உடனே கேட்டாள்.
“சுரேஷோட?”
“இல்ல.”
“அப்ப யாரோட?”
“அதுதான் சிக்கல்.”
“ஆணா? பெண்ணா?”
“பெண்.”
கயல் ஒரு கணம் அமைதியானாள்.
“வயசு?”
“மலர் வயசுதான் இருக்கும்.”
“அவளுடைய தோழிக்குத் தெரியாத பெண்ணா?”
“ஆமாம்.”
“அவள் முகத்தைப் பார்த்தாளா?”
“சரியா இல்லை.”
“அப்ப எப்படி பெண்ணுன்னு உறுதியா சொல்றா?”
“அவ்வளவு தூரத்துல இருந்தும் அதைத் தெரிஞ்சுக்கலாம்.”
கயல் அவனைப் பார்த்தாள்.
கதிர் உடனே, “சரி. ஊகம் இல்லை. அவள் நேரா சொன்னது,” என்றான்.
இந்த முறை கயலின் உதட்டில் மிகச் சிறிய சிரிப்பு வந்தது.
அது உடனே மறைந்தது.
“அந்தத் தோழியை நான் பார்க்கணும்.”
“இப்ப முடியாது.”
“கதிர்—”
“அவள் பயந்திருக்கா.”
“எதுக்கு?”
“அதை அவளே சொல்லணும்.”
“இது விளையாட்டு இல்லை.”
கதிரின் முகமும் இப்போது மாறியது.
“அதனால்தான் நான் அவளை இங்கே இழுத்துக்கிட்டு வரல.”
கயல் பேசாமல் அவனைப் பார்த்தாள்.
“அவளுக்கு பதினேழு வயசு,” என்றான் கதிர். “அவளோட தோழி காணாம போயிருக்கா. வீட்டில சொல்ல பயம். காவல்துறையிடம் சொல்ல இன்னும் பயம். அந்தப் பயத்தைத் தாண்டி அவள் என்னிடம் வந்திருக்கா. அவளிடம் இருக்கிற நம்பிக்கையை முதல்ல காப்பாத்தணும்.”
இந்த முறை கயல் உடனே எதிர்த்துப் பேசவில்லை.
“உங்களை அவளுக்கு எப்படி தெரியும்?”
“என்னை நேரா தெரியாது. ஒரு நண்பர் வழியா வந்தா.”
“நீங்க என்ன வேலை செய்றீங்க?”
கதிர் சிறிது யோசித்தான்.
“கிடைக்காததைத் தேடுவேன்.”
“அது வேலை பெயரா?”
“இப்போதைக்கு.”
“நான் கேட்டதுக்கு பதில் சொல்லாம இருக்கிற பழக்கம் உங்களுக்கு இருக்கா?”
“சில கேள்விகளுக்கு.”
கயல் ஆழமாக மூச்சுவிட்டாள்.
“சரி. அவளை இங்கே வர சொல்ல வேண்டாம்.”
கதிர் புருவத்தை உயர்த்தினான்.
“நான் அவளைச் சந்திக்கிற இடத்துக்கு நான் வர்றேன்.”
“நான் அழைக்கலையே.”
“அதை நான் கேட்டேனா?”
கதிர் அவளை ஒரு கணம் பார்த்தான்.
“இப்ப புரியுது.”
“என்ன?”
“நீங்க ஏன் மூன்று நாளா இந்த வழக்கை விட்டுப் போகாம இருக்கீங்கன்னு.”
கயல் ஏதோ சொல்லப் போனாள்.
அப்போது காவல் நிலையத்துக்குள் இருந்து குரல் வந்தது.
“கயல்விழி!”
அவள் திரும்பினாள்.
காவல் ஆய்வாளர் வாசலில் நின்றிருந்தார்.
“உள்ள வா.”
கயல் செல்லத் தொடங்கினாள்.
கதிரும் நகர்ந்தான்.
ஆய்வாளர் கையை நீட்டி அவனை நிறுத்தினார்.
“நீங்க யார்?”
கதிர் வாயைத் திறந்தான்.
அதற்கு முன் கயல் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
“பெயர் கதிர்.”
கதிர் அவளைப் பார்த்தான்.
“அதுக்கு மேல இன்னும் தெரியல.”
கதிரின் முகத்தில் மீண்டும் சிறிய சிரிப்பு.
“முன்னேற்றம் இருக்கு. கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி பெயர்கூட வேண்டாம்னு சொன்னீங்க.”
ஆய்வாளர் இருவரையும் பார்த்தார்.
“உள்ள வர்றியா இல்லையா?”
கயல் உள்ளே சென்றாள்.
காவல் நிலையத்தின் ஒரு மூலையில் மலரின் அம்மா அமர்ந்திருந்தார். மூன்று நாட்களில் பல ஆண்டுகள் வயதாகிவிட்டவர் போலத் தெரிந்தார்.
அருகில் மலரின் அப்பா.
மேசையின் மீது பள்ளிச் சீருடையில் சிரித்துக்கொண்டிருந்த மலரின் புகைப்படம்.
கயல் அதை ஒரு கணம் பார்த்தாள்.
ஆய்வாளர் எதிரே அமர்ந்தார்.
“அந்தப் பையன் சுரேஷை மறுபடியும் விசாரிச்சோம்.”
“என்ன சொல்றான்?”
“அதேதான். இரண்டு வாரமா மலர்கிட்ட பேசல.”
“அதை உறுதி செய்தீங்களா?”
ஆய்வாளர் கயலைப் பார்த்தார்.
“அவனோட கைப்பேசி அழைப்புப் பதிவுல அவளோட எண் இல்லை.”
“வேறு எண்ணிலிருந்து பேசிருக்கலாமே?”
“பார்த்துக்கிட்டிருக்கோம்.”
கயல் தனது தோள்பையைத் திறந்தாள்.
உள்ளே இருந்த ஒரு சிறிய நூலை எடுத்தாள்.
ஆய்வாளர் புருவத்தைச் சுருக்கினார்.
“என்ன அது?”
“மலர் எடுத்த நூல்.”
“எங்க கிடைச்சது?”
“பள்ளி நூலகத்துல.”
“அதுல என்ன?”
கயல் முதல் பக்கத்தைத் திறந்தாள்.
பழைய முறையில் ஒட்டப்பட்டிருந்த கடன் அட்டை.
மாணவரின் பெயர்:
மலர்
எடுத்த நாள் கீழே இருந்தது.
அதற்கு அருகே திருப்பிக் கொடுத்த நாள்.
ஆய்வாளர் பார்த்தார்.
அவருடைய முகம் மாறவில்லை.
“இதுல என்ன இருக்கு?”
கயல் விரலை ஒரு தேதியின் மேல் வைத்தாள்.
“மலர் திங்கட்கிழமை மாலை காணாம போயிருக்கா.”
“ஆமாம்.”
“இந்த நூல் எப்ப திரும்பி வந்திருக்கு பாருங்க.”
ஆய்வாளர் நெருங்கிப் பார்த்தார்.
செவ்வாய் — காலை 9.10
அவர் மீண்டும் கயலைப் பார்த்தார்.
“யாராவது தோழி கொடுத்திருக்கலாம்.”
“நானும் அதைத்தான் முதல்ல நினைச்சேன்.”
“அப்ப?”
கயல் நூலுக்குள் இருந்த இன்னொரு சிறிய அட்டையை எடுத்தாள்.
நூலைத் திருப்பிக் கொடுக்கும் மாணவர்கள் கையெழுத்திடும் பதிவு அட்டையின் நகல்.
அதில்:
மலர்
என்று கையெழுத்து இருந்தது.
ஆய்வாளர் சில நொடிகள் பார்த்தார்.
“இது அவளோட கையெழுத்துன்னு உறுதியா?”
“உறுதியா சொல்ல முடியாது.”
“அப்ப?”
“அதனால்தான் கேள்வி.”
“யாராவது அவள் பெயர்ல கையெழுத்து போட்டிருக்கலாம்.”
“ஆமாம்.”
“அல்லது மலரே வந்திருக்கலாம்.”
“அதுவும் வாய்ப்பு.”
“நூலகர் யாரைப் பார்த்தார்னு கேட்டியா?”
“கேட்டேன்.”
“என்ன சொன்னார்?”
“நினைவில்லைன்னு.”
ஆய்வாளர் நாற்காலியில் சாய்ந்தார்.
“ஒரு நாளைக்கு எத்தனை நூல் வருது தெரியுமா?”
“தெரியும்.”
“அப்ப இது பெரிய சான்று இல்லை.”
கயல் தலையசைத்தாள்.
“சான்றுன்னு நான் சொல்லல.”
“அப்ப என்ன?”
“முரண்பாடு.”
ஆய்வாளர் அவளைப் பார்த்தார்.
“காணாம போன பெண்ணின் பெயர்ல மறுநாள் ஒரு பதிவு இருக்கு. யார் போட்டதுன்னு தெரியல. அதைத் தெரிஞ்சுக்கணும். அவ்வளவுதான்.”
ஆய்வாளர் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.
“நூலகத்துல இருந்த பதிவு நகலை விட்டுட்டு போ.”
கயல் அதை மேசையில் வைத்தாள்.
“மூலப் பதிவை வாங்கி வையுங்க.”
“சொல்ல வேண்டியதில்லை.”
“சொல்லாம இருந்தா மறந்துடுவீங்களோன்னு.”
ஆய்வாளர் அவளை முறைத்தார்.
கயல் மெதுவாக எழுந்தாள்.
“நாளைக்கு காலை வா.”
“ஏதாவது கிடைச்சுதா?”
“கிடைச்சா சொல்றேன்.”
அவள் வெளியே வந்தபோது கதிர் இன்னும் வாசலில்தான் இருந்தான்.
“போயிருக்கலையா?”
“நான் போகச் சொன்னீங்களா?”
“இப்ப சொல்றேன்.”
“அதுக்கு முன்னாடி உங்க கையில இருந்த நூல் என்ன?”
கயல் நின்றாள்.
“அதையும் கவனிச்சீங்களா?”
“இந்த முறை ஊகம் பண்ணல.”
“நல்ல முன்னேற்றம்.”
கதிர் சிரித்தான்.
“என்ன நூல்?”
கயல் பதில் சொல்லாமல் நடந்தாள்.
கதிரும் அவளுடன் நடந்தான்.
“நான் கேட்டுக்கிட்டே வருவேன்.”
“அது தெரியும்.”
காவல் நிலையத்தின் முன் தகரக் கூரையின் கீழ் இருவரும் நின்றார்கள்.
வெளியில் இன்னும் மழை.
கயல் அவனைப் பார்த்தாள்.
“மலர் எடுத்த நூல்.”
“எங்க இருந்தது?”
“பள்ளி நூலகம்.”
“அவள் காணாம போறதுக்கு முன்னாடியே திருப்பியிருந்தாளா?”
“இல்ல.”
கதிர் அவளைப் பார்த்தான்.
“எப்ப?”
“மறுநாள் காலை.”
அவன் முகத்தில் இருந்த சிரிப்பு மறைந்தது.
“யார் கொடுத்தது?”
“தெரியல.”
“பதிவு?”
“மலர் பெயர்ல கையெழுத்து.”
கதிர் சில நொடிகள் பேசவில்லை.
“அது அவளுடைய கையெழுத்தா?”
“தெரியல. சரிபார்க்கணும்.”
“நீங்க நல்லா இருக்கீங்க.”
கயல் புரியாமல் பார்த்தாள்.
“என்ன?”
“நான் உங்களைப் பார்த்து பேருந்து நிலையத்துக்கு போயிட்டு வந்தீங்கன்னு சொன்னேன். நீங்க அமைதியா நூலகத்துக்குப் போயிட்டு ஒரு பதிவையே எடுத்துட்டு வந்திருக்கீங்க.”
“அதனால?”
“ஒண்ணுமில்லை.”
“அப்படின்னா?”
“நான் இன்னும் கவனமா இருக்கணும்.”
அதில் கிண்டல் இல்லை.
கயலுக்கு அது புரிந்தது.
“உங்க தோழி சொன்னதை முழுசா சொல்லுங்க.”
கதிர் மழையைப் பார்த்தான்.
பிறகு மெதுவாகச் சொன்னான்.
“மலர் பேருந்து நிலையத்துக்கு அருகே இருந்தப்ப அவள் தனியா இல்லைன்னு சொன்னேன் இல்ல?”
“ஆமாம்.”
“அவளோட இருந்தது இன்னொரு பெண்.”
“அதுவும் சொன்னீங்க.”
“ஒரு விஷயம் சொல்லல.”
கயல் அமைதியாகக் காத்திருந்தாள்.
“அந்தப் பெண் மலர் வயசுதான் இருக்கும்.”
“அது ஏற்கனவே சொன்னீங்க.”
“அவள் போட்டிருந்த உடையும் மலர் போட்டிருந்ததுபோலத்தான் இருந்திருக்கு.”
கயல் முகம் சற்றே மாறியது.
“என்ன அர்த்தம்?”
“அதே நிறச் சீருடை.”
“மலருடைய பள்ளி மாணவியா?”
“தாமரை சொல்றதுப்படி இல்லை.”
“எப்படி உறுதி?”
“அந்தப் பெண்ணுடைய சட்டையில பள்ளி அடையாளச் சின்னம் இல்லையாம்.”
கயல் சிந்தித்தாள்.
“தூரத்திலிருந்து பார்த்திருக்கா.”
“ஆமாம்.”
“தவறாகவும் இருக்கலாம்.”
“இருக்கலாம்.”
“முதல்ல அவளை நான் பார்க்கணும்.”
“நாளைக்கு பார்க்கலாம்.”
கயல் அவனைப் பார்த்தாள்.
“இப்பதான் முடியாதுன்னு சொன்னீங்க.”
“இப்ப உங்களைப் பற்றி கொஞ்சம் அதிகமா தெரியும்.”
“என்ன தெரியும்?”
“நான் தப்பு சொன்னப்ப உடனே பிடிச்சீங்க.”
“அதுதான் தகுதியா?”
“முக்கியமான தகுதி.”
கயல் மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
“எங்கே?”
“நாளைக்கு காலை சொல்றேன்.”
“ஏன் இப்ப சொல்லக்கூடாது?”
“நீங்க வருவீங்களா இல்லையா தெரியணுமே.”
கயல் திரும்பி காவல் நிலையத்தைப் பார்த்தாள்.
மேசையின் மீது இருந்த மலரின் புகைப்படம் வாசலிலிருந்தே தெரிந்தது.
பிறகு கதிரைப் பார்த்தாள்.
“வருவேன்.”
கதிர் தலையசைத்தான்.
அவன் மழைக்குள் இறங்கப் போனான்.
“கதிர்.”
அவன் திரும்பினான்.
“என்ன?”
“தாமரை அந்த இன்னொரு பெண்ணோட முகத்தை பார்க்கவே இல்லையா?”
கதிர் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“ஒரு தடவை பார்த்திருக்கா.”
“அப்ப?”
“அதனால்தான் அவள் பயந்திருக்கா.”
கயலின் முகம் இறுகியது.
“ஏன்?”
கதிர் அவளருகே மீண்டும் வந்தான்.
குரலைக் குறைத்தான்.
“அந்தப் பெண்ணை இதுக்கு முன்னாடி அவள் பார்த்ததே இல்ல.”
“அதுல என்ன பயம்?”
“அவள் முகத்துல இல்லை.”
“பின்ன?”
கதிர் ஒரு கணம் மலரின் புகைப்படத்தைப் பார்த்தான்.
பிறகு கயலை நோக்கினான்.
“தாமரை சொன்னது சரின்னா…”
அவன் சிறிது நிறுத்தினான்.
“அந்தப் பெண் மலரைப் போலவே இருந்திருக்கா.”
மழையின் சத்தத்துக்குள் கயல் மட்டும் அமைதியாக நின்றாள்.
சில நொடிகள் கழித்து கேட்டாள்.
“எவ்வளவு போல?”
கதிர் பதில் சொன்னான்.
“தூரத்திலிருந்து பார்த்தா இருவரையும் மாற்றிப் பார்க்கிற அளவுக்கு.”
கயல் உடனே கேட்டாள்.
“மலருக்கு இரட்டைப் பிறவி இருக்கா?”
“இல்ல. ஒரே மகள்.”
“நெருங்கிய உறவில அவளைப் போல இருக்கிற பெண்?”
“தாமரைக்கு தெரியல.”
“அப்படின்னா இதை வைத்து எதுவும் முடிவு செய்ய முடியாது.”
“நானும் முடிவு சொல்லல.”
கயல் அவனைப் பார்த்தாள்.
“நல்லது.”
“என்ன நல்லது?”
“இப்போதைக்கு நீங்க பார்த்ததை மட்டும் சொல்றீங்க.”
கதிர் சிரிக்கவில்லை.
“நீங்க தவறுன்னு சொன்னதும் கொஞ்சம் கற்றுக்கிட்டேன்.”
கயல் மீண்டும் மலரின் புகைப்படத்தைப் பார்த்தாள். ஒரே மாதிரி தோற்றம் ஒரு சான்று இல்லை. ஆனால் காணாமல் போன மறுநாள் அவளுடைய பெயரில் திரும்பிய நூலுடன் அதைச் சேர்த்துப் பார்த்தால், புறக்கணிக்க முடியாத ஒரு கேள்வி உருவானது.
“அந்தப் பெண்ணையும் கண்டுபிடிக்கணும்,” என்றாள்.
“மலருக்கு முன்னாடியா?”
“இருவரையும் சேர்த்துத்தான்.”
கயலின் பார்வை மீண்டும் காவல் நிலையத்துக்குள் இருந்த மலரின் புகைப்படத்துக்குச் சென்றது.
ஒரே வயது.
ஒரே மாதிரியான சீருடை.
ஒத்த தோற்றம்.
மறுநாள் மலரின் பெயரில் திரும்பிய நூல்.
அவள் மெதுவாக கதிரைப் பார்த்தாள்.
கதிரின் முகத்தில் இப்போது சிரிப்பே இல்லை.
“கயல்…”
“என்ன?”
“நாம தேட வேண்டியது மலர் மட்டும் தான்னு யார் சொன்னது?”
— தொடரும்
