தடயம் புலனாய்வுக் கூடத்தின் முதல் மாடியில் இருந்த பயிற்சி அறையில் இருபத்து மூன்று பேர் அமர்ந்திருந்தார்கள்.
அவர்களில் இருபத்து இரண்டு பேரின் பார்வையும் கதவில்தான் இருந்தது.
ஒருவன் மட்டும் சுவர்க் கடிகாரத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
“இன்னும் இரண்டு நிமிடம்.”
அவனருகில் அமர்ந்திருந்த பெண் திரும்பினாள்.
“எதுக்கு?”
“கதிர் வர.”
“ஒன்பது மணிக்கு வருவேன்னு சொன்னாரா?”
“இல்ல.”
“அப்ப இரண்டு நிமிடம்னு எப்படி?”
அவன் சுவர்க் கடிகாரத்தைக் காட்டினான்.
ஒன்பது மணி ஐந்து நிமிடம்.
“மூன்று வாரமா கவனிக்கிறேன். ஒவ்வொரு நாளும் ஏழு நிமிடம் தாமதமாத்தான் வருவார்.”
அவள் சிரித்தாள்.
“அப்படின்னா இன்னும் இரண்டு நிமிடம்.”
“அதைத்தானே சொன்னேன்.”
அறையின் பின்புறத்திலிருந்து ஒரு குரல் வந்தது.
“கவனிப்பு சரி. முடிவு தப்பு.”
இருபத்து மூன்று பேரும் ஒரே நேரத்தில் திரும்பினார்கள்.
கதிர் பின்புறச் சுவரில் சாய்ந்தபடி நின்றிருந்தான்.
எப்போது உள்ளே வந்தான் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை.
ஒரு கையில் பழைய காகிதக் கோப்பு. இன்னொரு கையில் தேநீர்.
கடிகாரத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த மாணவன் சட்டென்று எழுந்தான்.
“நீங்க எப்ப வந்தீங்க?”
“நான் வர்ற நேரத்தையும் கவனிச்சிருக்கணுமே?”
அறையில் சிரிப்பு எழுந்தது.
அவன் தயக்கத்துடன், “நீங்க தினமும் ஏழு நிமிடம் தாமதமா வருவீங்கன்னு…” என்றான்.
“நான் இன்னைக்கு பத்து நிமிடம் முன்னாடியே வந்துட்டேன்.”
அவன் முகத்தில் குழப்பம்.
“அப்ப எங்கே இருந்தீங்க?”
கதிர் அந்த அறையைச் சுற்றிப் பார்த்தான்.
“உங்களைத்தான் பார்த்துட்டிருந்தேன்.”
சிரிப்பு மெதுவாக அடங்கியது.
கதிர் முன்னால் வந்து கோப்பை மேசையில் வைத்தான். தேநீரையும் அருகில் வைத்துவிட்டு கரும்பலகையில் ஒரே ஒரு சொல்லை எழுதினான்.
பார்த்தல்
திரும்பி நின்றான்.
“பார்க்கிறதுக்கும் கவனிக்கிறதுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?”
முன் வரிசையில் இருந்த மாணவி கை உயர்த்தினாள்.
“பார்ப்பது எல்லாராலும் முடியும். கவனிப்பது—”
“பாடப்புத்தகப் பதில்.”
அவள் கையை இறக்கினாள்.
“வேற யாராவது?”
யாரும் பேசவில்லை.
“சரி.”
கதிர் கதவை நோக்கித் திரும்பினான்.
“கயல்!”
பதில் இல்லை.
“கயல்விழி!”
சில மாணவர்கள் சிரித்தார்கள்.
ஐந்து நொடிகள் கழித்து கதவின் அருகே கயல் வந்து நின்றாள்.
கையில் இரண்டு கோப்புகள் இருந்தன.
“என்ன?”
“உன்னைத்தான் கூப்பிட்டேன்.”
“அது கேட்டுச்சு.”
“அப்ப வர வேண்டியதுதானே?”
“கயல்னு கூப்பிட்டப்பவே வந்திருப்பேன். முழுப் பெயரையும் சொல்லி கூப்பிட்டதும் ஏதாவது தொல்லை இருக்கும்னு தெரிஞ்சுடுச்சு.”
மாணவர்களின் சிரிப்பு கொஞ்சம் அதிகமானது.
கதிர் அவர்களைப் பார்த்தான்.
“நீங்க சிரிக்காதீங்க. இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல உங்க முழுப் பெயர், பிறந்த நாள், வீட்டுல யாருக்கு யார் பிடிக்காது எல்லாமே தெரிஞ்சுக்குவா.”
கயல் அவனைப் பார்த்தாள்.
“எல்லாம் தெரிஞ்சுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.”
“அப்படியா?”
“தேவையானது மட்டும் போதும்.”
“அதைத்தான் இவர்களுக்கும் சொல்லிக்கொடுக்கிறோம்.”
“அப்ப என்னை எதுக்கு கூப்பிட்ட?”
கதிர் மாணவர்களை நோக்கிக் கையை நீட்டினான்.
“அதை இவங்க கண்டுபிடிக்கட்டும்.”
கயல் இரண்டு நொடிகள் அவனைப் பார்த்தாள்.
பிறகு மேசையில் இருந்த தேநீரைப் பார்த்தாள்.
மீண்டும் கதிரைப் பார்த்தாள்.
“காலை சாப்பிடலையா?”
அறையில் சிறிய அமைதி.
கதிரின் முகத்தில் மட்டும் மாற்றமில்லை.
“நாம இப்ப கவனிப்பு பற்றிப் பேசிக்கிட்டிருக்கோம்.”
“அதைத்தான் சொல்றேன்.”
“நான் சாப்பிடலைன்னு எப்படி தெரியும்?”
கயல் தேநீர்க் கோப்பையைச் சுட்டினாள்.
“பசிக்காத நாள்ல தேநீரோட இரண்டு கடலை உருண்டை சாப்பிடுவ. பசிச்சிருந்தா தேநீர் மட்டும் குடிப்ப. இன்னைக்கு மேசையில வேற எதுவும் இல்லை.”
கதிர் மாணவர்களைப் பார்த்தான்.
“இதுதான் பிரச்சனை.”
“எது?”
“பன்னிரண்டு வருஷமா ஒருத்தரைத் தெரிஞ்சுக்கிட்டா கவனிக்கிறதுக்கும் தொந்தரவு பண்றதுக்கும் வித்தியாசம் தெரியாம போயிடும்.”
சிரிப்பு.
கயல் மேசையிலிருந்த தேநீரை எடுத்தாள்.
“சர்க்கரை போட்டிருக்கியா?”
“இல்ல.”
அவள் ஒரு வாய் குடித்தாள்.
உடனே முகத்தைச் சுளித்தாள்.
“இருக்கு.”
“அது எப்படி தெரிஞ்சது?”
“குடிச்சுப் பார்த்தேன்.”
“அதுவும் ஒரு விசாரணை முறைதான்.”
“இல்ல. அது சான்று.”
கதிர் சிரித்தான்.
“சரி. இப்ப நீ சொல்லு.”
கயல் மாணவர்களை நோக்கினாள்.
“நீங்க ஒரு விஷயத்தைப் பார்த்தீங்கன்னா அது நடந்தது. ஏன் நடந்தது என்று கேட்டீங்கன்னா விசாரணை ஆரம்பம்.”
கதிர் அவளைப் பார்த்தான்.
“நான் அதைத்தான் சொல்ல வந்தேன்னு எப்படி தெரியும்?”
“பன்னிரண்டு வருஷ தொந்தரவு.”
அறை முழுவதும் மீண்டும் சிரித்தது.
கதிரும் சிரித்தான்.
ஆனால் கதவின் அருகே நின்றிருந்த அலுவலக உதவியாளர் மணி மட்டும் சிரிக்கவில்லை.
கயல்தான் முதலில் அவனைக் கவனித்தாள்.
“என்ன மணி?”
அவன் உள்ளே வரத் தயங்கினான்.
“உங்களுக்கு ஒரு உறை வந்திருக்கு.”
“வரவேற்பு மேசையில வைங்க. வகுப்பு முடிஞ்சதும் பார்க்கிறேன்.”
மணி அசையவில்லை.
கயல் அவனைப் பார்த்தாள்.
“என்ன?”
“அது… இரண்டு பேருக்கும்.”
கதிரின் பார்வை அவன் கையிலிருந்த உறையின் மேல் விழுந்தது.
“யார் கொடுத்தது?”
“தெரியல.”
“அஞ்சல்ல வந்ததா?”
“இல்ல.”
“யாராவது கொண்டு வந்தாங்களா?”
“அதுவும் தெரியல. வரவேற்பு மேசை மேல இருந்துச்சு.”
கயல் கையை நீட்டினாள்.
“கொடுங்க.”
மணி அருகே வந்து உறையை அவளிடம் கொடுத்தான்.
அது பழுப்பு நிற உறை.
புதிதாகத் தெரியவில்லை. விளிம்புகள் மங்கியிருந்தன. சில இடங்களில் காகிதம் மெலிந்திருந்தது.
அஞ்சல் முத்திரை இல்லை.
முகவரி இல்லை.
அதில் கருப்பு மையால் இரண்டு பெயர்கள் மட்டும் எழுதப்பட்டிருந்தன.
கதிர் கயல்விழி
கதிர் எழுந்து நின்றான்.
மாணவர்களின் கவனம் இப்போது முழுவதும் அந்த உறையில்தான்.
பின்புறத்தில் இருந்த ஒருவன் மெதுவாகச் சொன்னான்.
“யாராவது விளையாடுறாங்க போல.”
கதிர் அவனைப் பார்த்தான்.
“எதனால் அப்படிச் சொல்ற?”
“பழைய உறை மாதிரி இருக்கு.”
“அது நீ பார்த்தது.”
அவன் அமைதியானான்.
“யாரோ விளையாடுறாங்கன்னு சொன்னது?”
“நான் நினைச்சது.”
“அதுதான் முடிவு. பார்த்ததுக்கும் முடிவு செய்ததுக்கும் நடுவில்தான் நிறைய வழக்குகள் தவறிப் போகும்.”
மாணவன் தலையசைத்தான்.
கயல் இன்னும் உறையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவள் முகத்தில் இருந்த சிறிய மாற்றத்தை கதிர் மட்டும் கவனித்தான்.
“என்ன?”
கயல் பதில் சொல்லவில்லை.
“கயல்?”
அவள் உறையின் இடது கீழ் மூலையில் விரலை வைத்தாள்.
“இதைப் பாரு.”
கதிர் அருகே வந்தான்.
முதலில் ஒன்றும் தெரியவில்லை.
உறையை வெளிச்சத்திற்கு எதிராக உயர்த்தினான்.
மங்கிய மையின் கீழே மூன்று எண்கள் தெரிந்தன.
001
கதிரின் முகத்திலிருந்த சிரிப்பு மறைந்தது.
கயல் அவனைப் பார்த்தாள்.
இருவருக்கும் இடையில் ஒரு கணம் எந்தச் சொல்லும் வரவில்லை.
அறைக்குள் இருந்தவர்களுக்கு அந்த மூன்று எண்கள் சாதாரணமாகத்தான் தெரிந்தன.
கதிருக்கும் கயலுக்கும் மட்டும் அவை சாதாரணமாக இல்லை.
கயல் உறையை அவன் கையிலிருந்து எடுத்தாள்.
“இன்னைக்கு இவ்வளவுதான்.”
முன் வரிசையில் இருந்த மாணவன் சுவர்க் கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்.
“இன்னும் ஒரு மணி நேரம் இருக்கே?”
கயல் அவனைப் பார்த்தாள்.
“அடுத்த வகுப்புல சேர்த்துக்கலாம்.”
அவளுடைய குரல் மாறியிருந்தது.
யாரும் எதிர்த்துப் பேசவில்லை.
நாற்காலிகள் நகர்ந்தன. குறிப்பேடுகள் மூடப்பட்டன. மாணவர்கள் மெதுவாக வெளியேறத் தொடங்கினார்கள்.
கதவின் அருகே சென்றபோது கடிகாரத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த மாணவன் மட்டும் திரும்பினான்.
“001 என்ன?”
கதிர் எதுவும் சொல்லவில்லை.
கயல் சொன்னாள்.
“வழக்கு எண்.”
அவன் முகத்தில் உடனே ஆர்வம் தோன்றியது.
“முதல் வழக்கா?”
“ஆமாம்.”
“நீங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து பார்த்த முதல் வழக்கு?”
கயல் பதில் சொல்லும் முன் ஒரு கணம் கதிரைப் பார்த்தாள்.
“ஆமாம்.”
“அந்தக் கோப்பு பழைய கோப்பறையில இல்லையே?”
இந்த முறை கதிரின் பார்வை நேராக அவன் மீது விழுந்தது.
“பழைய கோப்பறையை நீ எவ்வளவு பார்த்திருக்க?”
அவன் சற்றுத் தயங்கினான்.
“எங்களுக்குக் கொடுத்திருக்கிற கோப்புகள் மட்டும்.”
“அதையே தொடர்ந்து பார்.”
மாணவன் வெளியேறினான்.
கதவு மூடப்பட்டது.
அறையில் கதிரும் கயலும் மட்டும் இருந்தார்கள்.
சில நொடிகள் இருவரும் பேசவில்லை.
வெளியில் மாணவர்களின் காலடி ஓசை மெதுவாகத் தொலைந்தது.
கதிர் உறையைப் பார்த்தான்.
“இந்த எண்ணை இப்ப யாருக்கெல்லாம் தெரியும்?”
“நமக்கு.”
“வேற?”
“அந்த வழக்குல இருந்த காவல் அதிகாரிகளுக்கு.”
“எத்தனை பேர்?”
“இப்ப?”
“ஆமாம்.”
“உயிரோட இருக்கிறவங்களா, பணியில இருக்கிறவங்களா?”
கதிர் அவளைப் பார்த்தான்.
“அதனால்தான் உன்னை முழுப் பெயர்ல கூப்பிட்டேன்.”
“கதிர்.”
“சரி. இரண்டையும் சொல்லு.”
“அப்ப இருந்தவர்களில் நாலு பேர் உயிரோட இருக்காங்க. அதுல இரண்டு பேர் இன்னும் பணியில இருக்காங்க.”
“பழைய பதிவுகள்?”
“காவல் நிலையத்துல இருக்கும்.”
“நம்ம கோப்பு?”
அவள் பதில் சொல்லவில்லை.
இருவரும் கண்ணாடிச் சுவருக்கு அப்பால் இருந்த நீண்ட வழித்தடத்தின் முடிவைப் பார்த்தார்கள்.
அங்கேதான் தடயம் புலனாய்வுக் கூடத்தின் பழைய கோப்பறை இருந்தது.
மாணவர்களுக்கு அனுமதி இல்லாத சிறிய அறை.
கதிர் உறையைத் திருப்பிப் பார்த்தான்.
“திறக்கலாமா?”
கயல் புருவத்தை உயர்த்தினாள்.
“எப்ப இருந்து அனுமதி கேட்க ஆரம்பிச்ச?”
“முக்கியமான விஷயத்துக்கு கேட்பேன்.”
“எப்ப கேட்டிருக்க?”
“இப்ப கேக்கிறேனே.”
கயல் உறையை அவனிடம் கொடுத்தாள்.
“திற.”
கதிர் உறையின் வாயை மெதுவாகப் பிரித்தான்.
உள்ளே ஒரே ஒரு மடிக்கப்பட்ட தாள்.
அதை எடுத்தான்.
கயல் அவன் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
கதிர் தாளை விரித்தான்.
முதல் வரியைப் படித்ததும் அவன் பார்வை அங்கேயே நின்றது.
“என்ன?”
அவன் பதில் சொல்லாமல் தாளை அவளிடம் கொடுத்தான்.
கயல் வாசித்தாள்.
முதல் வரி—
வழக்கு 001 முடிந்துவிட்டதாக இன்னும் நினைக்கிறீர்களா?
அவளுடைய விரல்கள் சற்றே இறுகின.
இரண்டாவது வரி—
நீங்கள் தேடிய பெண் அன்று இறக்கவில்லை.
கயலின் முகம் மெதுவாக மாறியது.
மூன்றாவது வரி—
அவளை மீண்டும் தேடுங்கள்.
அந்த மூன்று வரிகளையும் கயல் மீண்டும் படித்தாள். பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக மனத்தின் ஒரு மூலையில் மூடி வைத்திருந்த கதவு யாரோ திடீரெனத் திறந்தது போல இருந்தது. கதிரின் முகத்தைப் பார்த்தாள். அவனுக்கும் அதே நினைவு திரும்பியிருப்பது அவளுக்குத் தெரிந்தது.
பிறகு நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.
“இது முடியாது.”
கதிர் அவளுக்கு எதிரே நின்றிருந்தான்.
“எது?”
“அவள்.”
“ஏன்?”
கயல் சட்டென்று அவனைப் பார்த்தாள்.
“நாம பார்த்தது என்ன?”
கதிர் பேசவில்லை.
“அந்த உடலை அவளுடைய அப்பா அடையாளம் காட்டினார்.”
“ஆமாம்.”
“அடையாளப் பதிவுகளை நான் பார்த்தேன்.”
“நானும் பார்த்தேன்.”
“மருத்துவ அறிக்கையும் இருந்தது.”
“இருந்தது.”
“அப்ப—”
“கயல்.”
அவள் நிறுத்தினாள்.
கதிரின் குரலில் இப்போது சிரிப்பு இல்லை.
“பன்னிரண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி நாம என்ன நம்பினோம் என்பதைக் கொண்டு இப்ப முடிவு பண்ண வேண்டாம்.”
“அதை நான் சொல்லல.”
“அப்ப?”
அவள் கையிலிருந்த தாளை உயர்த்திக் காட்டினாள்.
“இதை அனுப்பினவன் யார்? அவனுக்கு அந்த வழக்கு எண் எப்படி தெரியும்? அதைவிட முக்கியமா—”
அவள் இரண்டாவது வரியை விரலால் தொட்டாள்.
“இதை எதைக் கொண்டு சொல்றான்?”
கதிர் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
பிறகு மெதுவாகச் சொன்னான்.
“அதைத்தான் கண்டுபிடிக்கணும்.”
கயல் தாளை மேசையில் வைத்தாள்.
“இது உண்மையா இருந்தா…”
அவள் வாக்கியத்தை முடிக்கவில்லை.
கதிர் முடித்தான்.
“நம்ம முதல் வழக்கில் ஏதோ பெரியது தவறியிருக்கு.”
கயல் தலையசைத்தாள்.
“அது மட்டும் இல்ல.”
“வேற?”
அவள் அவனை நேராகப் பார்த்தாள்.
“அந்த வழக்குல பிடிபட்டவன் பன்னிரண்டு வருஷமா உள்ளே இருக்கான்.”
கதிரின் முகம் இறுகியது.
இப்போது அறையில் இருந்த அமைதி வேறுவிதமாக இருந்தது.
சற்று முன்பு மாணவர்களோடு சிரித்த அதே இடம்.
அதே மேசை.
அதே கரும்பலகை.
அதில் இன்னும் பார்த்தல் என்ற சொல் அழிக்கப்படாமல் இருந்தது.
கதிரின் பார்வை அந்தச் சொல்லின் மேல் சென்றது.
பார்த்தல்.
கவனித்தல்.
முடிவு செய்தல்.
பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர்கள் பார்த்தது என்ன?
கவனிக்காமல் விட்டது என்ன?
அவன் நினைக்க விரும்பாத ஒரு மழை இரவு மனதில் வந்து நின்றது.
ஒரு காவல் நிலையம்.
நனைந்த சட்டை.
மூடிய கதவு.
முதல் முறையாக கயல்விழியைப் பார்த்த நாள்.
அவள் அவனிடம் சொன்ன முதல் வார்த்தைகள்.
“இந்த வழக்குல தலையிடாதீங்க.”
அப்போது அவன் சிரித்திருந்தான்.
அந்தச் சிரிப்பு இப்போது வரவில்லை.
கயல் எழுந்தாள்.
“கோப்பறைக்குப் போகலாம்.”
கதிர் உறையையும் தாளையும் எடுத்தான்.
“001?”
“001.”
இருவரும் கதவை நோக்கி நடந்தார்கள்.
கதிர் கதவைத் திறந்தபோது நின்றான்.
“கயல்.”
அவள் திரும்பினாள்.
அவன் சொல்ல வருவதை அவள் ஏற்கனவே ஊகித்திருந்தது போல முகம் இருந்தது.
“இந்த தடவை—”
“தெரியும்.”
“நான் சொல்லி முடிக்கட்டுமா?”
“சொல்லு.”
கதிர் ஒரு நொடி அவளைப் பார்த்தான்.
“இந்த தடவை நாம எந்த முடிவுக்கும் சீக்கிரம் போகக் கூடாது.”
கயல் சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அந்தப் பார்வையில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் இருந்தன.
நட்பு இருந்தது.
கோபம் இருந்தது.
நம்பிக்கை இருந்தது.
சொல்லப்படாமல் விட்ட சில விஷயங்களும் இருந்தன.
அவள் இறுதியில் சொன்னாள்.
“இந்த தடவை இல்ல, கதிர்.”
அவன் புரியாமல் பார்த்தான்.
“எப்போதுமே.”
அவள் கதவைத் திறந்து வெளியே நடந்தாள்.
கதிர் ஒரு சிறிய சிரிப்போடு அவளைத் தொடர்ந்து சென்றான்.
மேசையின் மேல் அவன் தேநீர் மட்டும் குளிர்ந்துகொண்டிருந்தது.
கரும்பலகையில் இருந்த ஒரே சொல் இன்னும் அங்கேயே இருந்தது.
பார்த்தல்.
பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு
வெளியில் மழை கொட்டிக்கொண்டிருந்தது.
காவல் நிலையத்தின் வாசலில் கயல்விழி நின்றிருந்தாள்.
அவள் கையில் நனைந்த ஒரு காகிதம்.
எதிரே, மழையில் முழுவதும் நனைந்த ஒருவன் படிக்கட்டில் ஏறி வந்தான்.
அவனை மேலிருந்து கீழ்வரை ஒருமுறை பார்த்தாள்.
“நீங்க யார்?”
அவன் நெற்றியில் வழிந்த மழைநீரைக் கையால் துடைத்தான்.
“கதிர்.”
கயல் முகத்தைச் சுளித்தாள்.
“நான் உங்க பெயரைக் கேட்கலை.”
அவன் ஒரு கணம் அவளைப் பார்த்தான்.
பிறகு சிரித்தான்.
“பொதுவா அதைத்தான் முதல்ல கேட்பாங்க.”
கயலுக்கு அந்தச் சிரிப்பு பிடிக்கவில்லை.
அடுத்த சில ஆண்டுகளில் அந்தச் சிரிப்பை அவள் எத்தனை முறை பார்க்கப் போகிறாள் என்பதும் அப்போது அவளுக்குத் தெரியாது.
அதைவிட முக்கியமாக—
அந்த மழை இரவில் தொடங்கிய வழக்கு, பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அவர்களை விடப் போவதில்லை என்பதும் தெரியாது.
— தொடரும்
