மாலைக்குள் கிழக்குச் சரிவு மாறியிருந்தது.
வானத்தில் நிறம் இல்லை. காலை முழுவதும் குன்றின் மேல் படர்ந்து கிடந்த மூடுபனி இப்போது விலகியிருந்தது. ஆனால் அது விலகியதால் காற்று தெளிவாயிற்று என்று சொல்ல முடியவில்லை; மாறாக, ஏதோ மென்மையாய் மூடி வைத்திருந்த போர்வை அகற்றப்பட்டு, குன்று தன் காயத்தை மறைக்காமல் நிற்பது போல இருந்தது. காற்று மிகத் தெளிவாக இருந்தது. அந்தத் தெளிவே ஈமரனுக்குள் அமைதியைக் கொடுக்கவில்லை.
அவன் கிழக்குச் சரிவை அடைவதற்கு முன்பே அந்த இடத்தை உணர்ந்தான்.
கண்களால் அல்ல.
மார்புக்குள் இருந்த சுடர் ஒரு வெற்றிடத்தைச் சுற்றி இறுகியது. குமரிக்குன்றத்தின் பின்னல் அவனுள் ஒரு கணம் அசைந்து, இங்கே இருக்க வேண்டிய ஏதோ ஒன்று இங்கே இல்லை என்று சொல்லாமல் சொன்னது.
கிழக்குப் பிடிப்பு இங்கேயே இருந்தது.
அவன் அதை பார்த்தபோது தான் அல்ல; அதற்கு முன்பே.
மண்ணில் ஒரு ஆழம் இருந்தது. கற்கள் சிதறியிருந்தன. வேர் வெளியில் தெரிந்தன. ஒருகாலத்தில் அந்த வேர்களை இறுகப் பிடித்திருந்த நிலம் இப்போது தளர்ந்து கிடந்தது. சுற்றிய புல் எரியவில்லை. கரியவில்லை. ஆனால் உயிர் இழந்திருந்தது. அது கருகிய இடம் போல இல்லை; ஏதோ அதன் உள்ளிருந்த சாறை மெதுவாக எடுத்துச் சென்றது போல.
ஏதோ ஒன்று அங்கிருந்து எடுத்துச் செல்லப்பட்டது.
உடைக்கப்படவில்லை.
கோபத்தில் பறிக்கப்படவில்லை.
அமைதியாக. கவனமாக. மேலே தூக்கிச் செல்லப்பட்டது.
ஈமரன் அந்தக் காயத்தின் மேல் நின்றான். குன்றம் அந்த இழப்பை இன்னும் நினைத்துக் கொண்டிருந்தது. அது அதை மறக்கவில்லை. மன்னிக்கவும் இல்லை.
அவன் மெதுவாக அந்த ஆழத்துக்குள் இறங்கினான்.
அந்த இடத்தின் அமைதி, தூங்கும் மிருகத்தின் அமைதியைப் போல இருந்தது. நிம்மதி இல்லை. சத்தமற்ற கவனம் மட்டும். அவன் எடுத்து வைத்த ஒவ்வொரு அடியும் அங்கே தேவையில்லாத ஓர் அசைவாகத் தோன்றியது.
கல் இருந்த ஆழம், அவன் நினைத்ததைவிடக் குறுகியது. ஆனால் ஆழம் அதிகம். அந்தக் கல் மண்ணுக்குள் வெறும் அடையாளமாக நின்றிருக்கவில்லை; மிக ஆழமாகப் பிடித்திருந்தது. ஒருவன் தனியாக அதை இழுத்து எடுத்திருக்க முடியாது.
ஈமரன் மண்ணருகே மண்டியிட்டான்.
சுவடுகள் இல்லை. மண் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே தன்னைக் தானே சரி செய்துகொண்டிருந்தது. மழை வந்திருக்கலாம். காற்று வந்திருக்கலாம். விலங்குகள் நடந்திருக்கலாம். எதுவாக இருந்தாலும், எடுத்துச் சென்றவர்களின் பாதத்தை அது மறைத்துவிட்டது.
இது நேற்று நடந்தது அல்ல.
நேற்றிரவும் அல்ல.
இந்தக் காயம் அவன் அறிந்த காலத்தைவிடப் பழையது.
மார்புக்குள் இருந்த சுடர் மெதுவாக அசைந்தது. எச்சரிக்கையாக அல்ல. வழி காட்டுவது போல.
அவன் அருகில் வெளிப்பட்டிருந்த ஒரு பழைய வேரின் மேல் கையை வைத்தான். அது மண்ணுக்குள் புதையுண்ட கை போல வளைந்து கிடந்தது. மரம் குளிராக இருந்தது. ஒரு கணம் எதுவும் பதிலளிக்கவில்லை.
பிறகு குன்றம் திறந்தது.
காட்சியாக அல்ல.
கனவாக அல்ல.
நினைவாக.
அழுத்தத்தின் நினைவு. இழுப்பின் நினைவு. மேலே தூக்கப்பட்ட பாரம். எதிர்த்த மண். கிழிந்த வேர். பற்களை இறுக்கிக் கொண்டு மூச்சை அடக்கிய மனிதர்கள்.
ஈமரன் கையை உடனேப் பின்னே இழுத்தான்.
அந்த உணர்வு மறைந்தது. ஆனால் அது ஒன்றை விட்டுச் சென்றது.
ஒருவன் அல்ல.
பலர்.
அந்தக் கல் ஒரே மனிதனால் எடுத்துச் செல்லப்படவில்லை.
அவன் மீண்டும் அந்த ஆழத்தைப் பார்த்தான். குன்றம் முகங்களை காட்டவில்லை. பெயர்களையும் சொல்லவில்லை. வார்த்தைகளும் இல்லை. ஆனால் முயற்சி இருந்தது. சுமை இருந்தது. ஒன்றாக இழுத்த மனிதர்களின் மூச்சு இருந்தது.
அது போதுமானது.
அந்தக் கல் காலத்தால் இழக்கப்படவில்லை.
நோக்கத்துடன் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது.
ஈமரன் மெதுவாக எழுந்தான். கீழே விரிந்த காடை நோக்கிப் பார்த்தான். தொலைவில் அது வழக்கம்போலத் தோன்றியது. மரங்கள். நிழல். மாலை ஒளி. ஆனால் அந்த அமைதி காலையிலிருந்ததல்ல. வெற்று அமைதி அல்ல. அமைக்கப்பட்ட அமைதி. ஏதோ ஒன்றை மறைக்காமல், அதைக் காத்திருக்கும் அமைதி.
நிழலார் மூடின் அமைப்பைக் கற்றுக் கொண்டது.
இப்போது குன்றம், அதன் காயத்தை அவனுக்கு காட்டுகிறது.
இரண்டும் கருணையால் இல்லை.
அவன் மேட்டின் ஓரமாக நடந்தான். கண்களுக்கு சுவடு எதுவும் இல்லை. சுடரின் சீரற்ற இழுப்பு மட்டும். காயத்திலிருந்து விலகியபோது, குமரிக்குன்றம் மண்ணாக இல்லை என்று அவனுக்குள் தோன்றியது. அது வலியைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கும் உடல் போல. தன் வடிவம் கலைந்து விடாமல், தசைகளை இறுக்கிக் கொண்டிருக்கும் உடல் போல.
இரண்டு முறை அவன் நின்றான்.
இரண்டு முறை அவன் உணர்ந்தது ஒன்றே.
கீழே இருந்து வரும் அழுத்தம் இல்லை.
மேலே இல்லாமை.
மூடின் அமைப்பு மண்ணுக்குள் மட்டும் ஓடவில்லை. அது மேலேறியது. கல்லிலும், வேரிலும், காற்றிலும், மரங்களுக்கிடையிலான இடைவெளியிலும். பிடிப்புகள் நிழலாரை மட்டும் அடக்கவில்லை. அவை குன்றம் தன் வடிவத்தை மறக்காமல் இருக்க கற்றுக் கொடுத்தன.
ஒரு பிடிப்பு இல்லாமல், கிழக்குச் சரிவு முழுமையாக இணக்கத்தில் இல்லை.
அது மெதுவாக மாறிக் கொண்டிருந்தது.
அந்த எண்ணம் ஈமரனுக்குள் குளிராய் நின்றது.
உடைந்த சுவரை மீண்டும் கட்டலாம். ஆனால் மாறத் தொடங்கிய அமைப்பு வேறு. அது வெறும் தோல்வி அல்ல. அது வேறொன்றாக மாறும் அபாயம்.
நிழலார் அதை முதலில் உணர்ந்தது.
அதனால்தான் அது இனி கண்மூடித் தள்ளவில்லை.
அதனால்தான் அது அமைதியாகியது.
மேட்டின் ஓரத்தில், அரைமண்ணில் பதிந்த சிறிய கற்கள் சில அவன் பார்வைக்கு வந்தன. முதலில் அவை சாதாரண கற்கள் போல இருந்தன. முழங்கால் உயரம் கூட இல்லை. ஆனால் அவற்றின் மேற்பரப்பிலும் அதே மெல்லிய ஓட்டங்கள் இருந்தன—கல்தூண்களில் பார்த்த ஓட்டங்களின் சிறு வடிவம்.
ஈமரன் மண்டியிட்டான்.
இந்த முறை உடனே தொடவில்லை.
அவன் அவற்றைப் பார்த்தான்.
ஓட்டங்கள் உள்ளே வளைந்து, பின் விலகி, மீண்டும் சேர்ந்தன. அலங்காரம் இல்லை. திசை. பெரிய கற்கள் அமைப்பைத் தாங்கின. இவை அதன் ஓட்டத்தைச் சீராக்கின.
பிடிப்புகள் அல்ல.
வழிநடத்திகள்.
கிழக்குக் கல் இல்லாததால், அதன் சுற்றிய கோடுகள் தங்களைத் திருத்திக் கொண்டிருந்தன. ஆனால் அந்தத் திருத்தம் இலவசமில்லை. அது சுமையை வேறு இடங்களுக்கு அனுப்பியது. அந்தச் சுமை, காலம் செல்ல செல்ல, வேறு வடிவம் எடுக்கும்.
ஈமரன் இரண்டு விரல்களை அருகிலிருந்த ஓட்டத்தின் மேல் வைத்தான்.
சுடர் திடீரென்று பெருக்கெடுத்தது.
கல் உலர்ந்த ஓசையுடன் பிளந்தது.
மேலிருந்து கீழ்வரை மெல்லிய விரிசல் ஓடியது. கத்தியால் வெட்டியது போல. ஈமரன் உடனே கையைப் பின்னே எடுத்தான். விரிசல் இன்னும் சிறிது விரிந்தது. பின் நின்றது.
அவன் அங்கேயே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் வலிமை பயன்படுத்தவில்லை.
கட்டளையிடவில்லை.
ஆனால் கல் உடைந்தது.
அவனால்.
அல்லது அவனுள் ஏதோ மாறியதால்.
அவன் மெதுவாகத் தன் மார்பைத் தொட்டான். சுடர் இப்போது உள்ளே வைக்கப்பட்ட ஒன்றைப் போல இல்லை. அது அமர்ந்திருந்தது. முன்பைவிட ஆழமாக. அவனோடு பழகியதாக அல்ல; தன் இடத்தை ஆழமாகப் பிடித்ததாக.
எல்லை அவனுள் மாறிக் கொண்டிருந்தது.
குன்றம் இப்போது அவனுக்கு குறைவான எதிர்ப்புடன் பதிலளிக்கத் தொடங்கியது.
அது நம்பிக்கை இல்லை.
தேவை.
அவன் எழுந்து மேலே இருந்த கல்தூண் வளையத்தை நோக்கிப் பார்த்தான். மாலையின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் அவை தொலைவில் சாம்பல் நிறமாகத் தோன்றின. முன்பைப் போல காவலர்களாய் இல்லை. மாமிசம் குறைந்து, எலும்புகள் மட்டும் உடலை நேராக வைத்திருப்பது போல.
அந்த நேரத்தில், கீழே காடிலிருந்து ஒரு ஒலி வந்தது.
ஈமரன் உடனே திரும்பினான்.
அது காலடி சத்தம் இல்லை. கிளை உராய்வும் இல்லை. காற்றில்லாமல் பல இலைகள் ஒன்றாகத் திரும்பும் ஓசை.
மரங்களுக்கிடையே இருள் நகர்ந்தது.
அது முன்பு போல மனித வடிவம் எடுக்கவில்லை. மிருகமாகவும் இல்லை. கண் மறுக்கக்கூடிய வேடம் எதுவும் இல்லை. அது நகர்ந்த விதம் வேறு. ஒன்று இன்னொன்றை ஏற்றுக்கொள்வது போல. ஒரு இருள் மற்றொரு இருளோடு ஒத்துக்கொள்வது போல.
பரவல்.
நிழலார் மீண்டும் மாறியிருந்தது.
இப்போது அது ஒரே இடத்தில் தன்னைத் தள்ளவில்லை. பலவீன கோடுகளின் வழியே நகர்ந்தது. அவற்றுக்கிடையே இருந்த இடங்களில் நிலை கொண்டது. உள் நுழையவில்லை. இடம் பிடித்தது. காயம் எவ்வளவு விரிகிறது என்று பார்த்தது.
ஈமரன் ஒரு அடி பின்வாங்கினான்.
அது அவனை நோக்கி விரையவில்லை. மரங்களுக்கிடையே ஆழமான நீர் போல அமைதியாக இருந்தது. ஆனால் அவன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, அந்த இருள் ஒரு உதிர்ந்த கிளையைத் தாண்டியது.
கிளை கரியவில்லை.
அது வளைந்தது.
கீழே அல்ல.
குன்றை நோக்கி.
மண்ணுக்குள் இருந்து யாரோ அழைத்தது போல.
அந்த நேரத்தில் நிழலார் அமைதியிலிருந்து என்ன கற்றுக் கொண்டது என்பதை ஈமரன் உணர்ந்தான். வலிமை எதிர்ப்பை எழுப்பும். கவனம்—அழைப்பை உருவாக்கும். அது இனி மூடையை உடைக்க முயலவில்லை. மீதமிருப்பதைத் தானே தவறச் செய்ய முயல்கிறது.
குன்றம் அவன் காலடியில் மெதுவாக நடுங்கியது.
வன்மையாக அல்ல.
யாரோ சொல்லிய ஒரு வார்த்தையை ஏற்காமல் இருக்க முயலும் உடல் போல.
ஈமரன் யோசிக்கவில்லை. கல் இருந்த ஆழத்துக்குத் திரும்பிப் போனான். மண்டியிட்டான். சுடர் இப்போது அவன் மூச்சை குறைக்கும் அளவுக்கு எரிந்தது. அவன் இரு கைகளையும் அந்த வெற்றிடத்தில் வைத்தான்.
உடனே அமைப்பு பதிலளித்தது.
முழுமையாக அல்ல.
ஆனால் போதுமான அளவு.
இல்லாத கல்லின் இடம் அவனுள் திறந்தது. பற்களின் வரிசையில் ஒன்று இல்லாத இடம் போல. சுற்றிய கோடுகள் அந்த இடத்தைக் கடக்க முயன்றன. இத்தனை நாள் அது தாங்கியிருந்தது—ஏனெனில் அமைப்பு இன்னும் தன் வடிவத்தை நினைத்துக் கொண்டிருந்தது.
நினைவு.
அதுவே மீதமிருந்தது.
கற்கள் இருந்ததால் மூடு நிலைத்தது அல்ல. குன்றம் முழுமையை நினைத்ததால்.
நினைவு மறையலாம்.
காடின் இருள் முன்னே வரவில்லை. அதற்கு அவசியமில்லை. அது ஆழமான பலவீனத்தை கண்டுபிடித்துவிட்டது.
காலம்.
கல் திரும்ப வைக்கப்படவில்லை என்றால், குன்றம் தன் இணக்கத்தை மறந்து விடும்.
நிழலார் வெளியே வர வேண்டியதில்லை.
எல்லை உள்ளிருந்து தளரும்.
ஈமரன் தன் தலையை குனிந்தான். மூச்சு கனமானது. அவன் வழியாக ஓடிய அழுத்தத்தின் கீழ் இன்னொரு உணர்வு எழுந்தது.
வலி இல்லை.
எதிர்பார்ப்பு.
குன்றம் அவனை காயத்தைப் பாதுகாக்க மட்டும் விரும்பவில்லை.
அந்த இடத்தை நிரப்பவே விரும்பியது.
அவன் கைகள் நடுங்கின.
சுடர் கீழே இழுத்தது. மண்ணுக்குள். அந்த வெற்றிடத்துக்குள். அவன் உடனே கைகளைப் பின்னே எடுத்தான். அந்த இழுப்பு ஆழமாகும் முன்.
அவன் எழுந்தபோது, காடின் இருள் சற்றே மங்கியிருந்தது.
பின்வாங்கவில்லை.
அவன் பதிலைப் பார்த்தது.
அதை அளந்தது.
மாலை குன்றை மூடியது. பிளந்த சிறு கல் அவன் காலடியில் கிடந்தது. கல் இருந்த இடத்தின் வெற்றிடம் அவன் அருகே திறந்த வாய் போல நின்றது.
ஈமரன் ஒரு முறை காடை நோக்கிப் பார்த்தான். பின் மேலே இருந்த கல்தூண் வளையத்தை நோக்கிப் பார்த்தான்.
அவன் தேடியது எடுத்துச் செல்லப்பட்ட கல்.
ஆனால் குன்றம் கேட்கப் போவது என்ன என்பதை இப்போது அவன் சற்றே அறிந்திருந்தான்.
இரவு இறங்குவதற்குள், மூடு நிரப்ப நினைப்பது கல் மட்டும் அல்ல என்று அவன் உணர்ந்தான்.
கிழக்குச் சரிவின் வெற்றிடம் ஏற்கெனவே அவனைச் சுற்றி தன் வடிவத்தை எடுக்கத் தொடங்கியிருந்தது.
குமரிக்குன்றம் முதல் பாகம் Kindle புத்தகம்
ஈமரனின் முதல் பெரிய பயணத்தை முழுமையாக வாசிக்க விரும்பினால், குமரிக்குன்றம் முதல் பாகம் Amazon Kindle புத்தகமாக கிடைக்கிறது.
Reading Guide
எங்கிருந்து தொடங்கலாம்?
புதிய வாசகர்கள் அத்தியாயம் 1-ல் தொடங்குவது சிறந்தது. கதை, பாத்திரங்கள், ஊரின் குழல், மற்றும் மறைந்திருக்கும் மர்மங்கள் படிப்படியாக விரியும் வகையில் அத்தியாயங்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
Chapter 15 readers
Join the TamilanSankar Reader Circle
Get குமரிக்குன்றம் chapter updates, reader notes, and future book or launch news in one clean place.
குமரிக்குன்றம் : அத்தியாயம் 15 குறிப்புகள்
சுருக்கம்: மாலைக்குள் கிழக்குச் சரிவு மாறியிருந்தது.
முக்கிய பாத்திரங்கள் / கூறுகள்: ஈமரன், குமரிக்குன்றம், தமிழ் காவிய மாயக் கதை
முந்தைய அத்தியாயம் | முதல் அத்தியாயம் | அனைத்து அத்தியாயங்களும் | தமிழ் காவிய மாயக் கதைகள் | பாத்திரங்கள் | உலகம் | சொற்களஞ்சியம்
