“நான் இதுக்கு முன்னாடி இந்த வீட்டுக்கு வந்திருக்கேனா?”
யாழினியின் கேள்வியைக் கேட்டதும் பாக்கியத்தின் முகத்தில் இருந்த நிறம் மாறியது.
காப்பித் தட்டின் கைப்பிடியைப் பிடித்திருந்த அவளுடைய விரல்கள் இறுகின. சில நொடிகள் யாழினியைப் பார்க்காமல், அருகில் பூட்டப்பட்டிருந்த அந்த மரக்கதவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“பாக்கியம் அம்மா…”
யாழினி மீண்டும் அழைத்தாள்.
“வந்திருக்கேனா?”
பாக்கியம் மெதுவாக மூச்சை விட்டாள்.
“ஆமாம்மா.”
ஒரே ஒரு சொல்.
ஆனால் யாழினிக்கு அது ஒரு புதிய தகவல் மட்டும் இல்லை.
தன்னுடைய வாழ்க்கையில் தனக்கே தெரியாமல் இருந்த ஒரு பகுதி திடீரென்று திறந்தது போல இருந்தது.
“எப்ப?”
“நீ ரொம்பச் சின்னப் பிள்ளை.”
“எவ்வளவு சின்ன?”
“நாலு வயசு இருக்கும்.”
யாழினியின் பார்வை பாக்கியத்திடமிருந்து கதவின் மீது சென்றது.
நேற்று இரவு மனதில் மின்னிய காட்சிகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் திரும்பி வந்தன.
ஒரு சிறிய கை.
மரக் கைப்பிடி.
நீண்ட வராந்தா.
பாதியாகத் திறந்த கதவு.
தரையில் ஏதோ சிவப்பு.
ஒரு பெண்ணின் குரல்—
“யாழி! இங்கே வராதே!”
அந்தக் குரல் கற்பனை அல்லவா?
“ஒரு தடவை மட்டும் வந்திருக்கேனா?”
பாக்கியம் தலையசைத்தாள்.
“இல்ல.”
யாழினி அவளை நேராகப் பார்த்தாள்.
“அப்ப?”
“இளவேணி இந்த வீட்டுக்கு அடிக்கடி வருவா.”
“என் அம்மா?”
“ஆமாம்.”
“எதுக்கு?”
பாக்கியம் பதில் சொல்லும் முன் சிறிது தயங்கினாள்.
“தேவிகாவைப் பார்க்க.”
“அவங்க ரெண்டு பேரும் நண்பர்களா?”
பாக்கியத்தின் முகத்தில் ஒரு பழைய நினைவு தொட்டுச் சென்றது.
“நண்பர்கள் மட்டும் சொல்ல முடியாது. ரொம்ப நெருக்கம். தேவிகாவுக்கு ஒரு விஷயம் நடந்தா இளவேணிக்குத் தெரியாம இருக்காது. இளவேணிக்கு ஏதாவது இருந்தா தேவிகா வந்து நிற்பா.”
அந்தக் கடைசி வரியில் யாழினி கவனம் செலுத்தினாள்.
தேவிகா வந்து நிற்பார்.
அப்படியென்றால்—
புகைப்படத்தின் பின்னால் இருந்த வரி?
இளவேணி — இதை நீ ஒருநாள் படித்தால் என்னை மன்னித்துவிடு.
“நானும் அம்மாவோட வந்திருக்கேனா?”
“சில சமயம்.”
“இந்த வீட்டுக்குள்ள?”
“ஆமாம்.”
“இந்தப் படிக்கட்டுல?”
பாக்கியம் யாழினியை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தாள்.
“உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா?”
“தெரியல.”
அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“நேத்து இந்த வீட்டுக்குள்ள வந்ததிலிருந்து சில இடங்களைப் பார்த்தா ஏற்கனவே பார்த்த மாதிரி தோணுது.”
பாக்கியத்தின் பார்வை மென்மையானது.
“இந்தப் படிக்கட்டுல எத்தனை தடவை ஓடியிருப்ப.”
யாழினியின் தொண்டையில் ஏதோ சிக்கியது.
தன்னுடைய குழந்தைப் பருவத்தில் இந்த வீடு இருந்திருக்கிறது.
இந்தப் படிக்கட்டு இருந்திருக்கிறது.
இந்த மனிதர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள்.
ஆனால் அவள் வளர்ந்த இருபத்திரண்டு ஆண்டுகளில்—
அவற்றைப் பற்றிய ஒரு வார்த்தைகூட இல்லை.
“அப்பா ஏன் என்கிட்ட சொல்லவே இல்ல?”
பாக்கியம் உடனே பதில் சொல்லவில்லை.
“அதை சேதுராமன்கிட்டதான் கேக்கணும்.”
யாழினி சிறிதாகச் சிரித்தாள்.
அதில் மகிழ்ச்சி இல்லை.
“கேட்டேன்.”
“என்ன சொன்னார்?”
“இந்த வீட்டில் பழைய விஷயங்களைத் தேடாதேன்னு.”
பாக்கியத்தின் முகம் மீண்டும் மாறியது.
அந்த மாற்றத்தை யாழினி தவறவிடவில்லை.
“அவர் அப்படிச் சொல்ல என்ன காரணம்?”
“யாழினி—”
“இந்த அறை பூட்டப்பட்டதுக்கும் என் அம்மாவுக்கும் சம்பந்தம் இருக்கா?”
பாக்கியத்தின் பார்வை சட்டென்று கதவின் மீது சென்றது.
அது ஒரு நொடி மட்டுமே.
ஆனால் யாழினிக்கு போதுமானதாக இருந்தது.
“இருக்கு.”
அவள் அதை கேள்வியாகச் சொல்லவில்லை.
பாக்கியம் மறுக்கவும் இல்லை.
“நேத்து இரவு இந்த அறை திறந்திருந்தது. இப்ப பூட்டியிருக்கு. நீங்க இருபத்திரண்டு வருஷமா இது திறக்கப்படலன்னு சொல்றீங்க.”
யாழினி கதவின் கைப்பிடியைத் தொட்டாள்.
“அப்படின்னா நேத்து யாரோ திறந்திருக்காங்க.”
பாக்கியம் மௌனமாக இருந்தாள்.
“சாவி யார்கிட்ட இருக்கு?”
“எனக்குத் தெரியாது.”
“உண்மையாவா?”
“பல வருஷமாச்சு. வீட்டோட பழைய சாவிகள் எல்லாம் எங்க வச்சிருக்காங்கன்னு எனக்கே இப்ப சரியா தெரியாது.”
“ஆனா நேத்து யாருக்கோ தெரிஞ்சிருக்கு.”
பாக்கியம் அவளைப் பார்த்தாள்.
அவளுடைய கண்களில் கவலை இருந்தது.
“இந்த விஷயத்தை விட முடியாதா?”
யாழினி சிரிக்கவே இல்லை.
“என் அம்மாவின் புகைப்படம் ஒரு பூட்டப்பட்ட அறைக்குள்ள இருக்கு. அந்த அறையைப் பற்றி என் அப்பா பேசவே கூடாதுன்னு சொல்றார். நீங்க என்னை நாலு வயசுல இங்க பார்த்திருக்கீங்க.”
அவள் சிறிது நிறுத்தினாள்.
“நான் எப்படி விடுறது?”
பாக்கியம் பதில் சொல்லவில்லை.
யாழினியின் குரல் மெதுவானது.
“அந்த இரவு நான் இங்கே இருந்தேனா?”
பாக்கியத்தின் முகம் இறுகியது.
“எந்த இரவு?”
“இந்த அறை கடைசியாக பூட்டப்பட்ட இரவு.”
சில நொடிகள்.
பிறகு—
“இருந்த.”
யாழினியின் இதயம் வேகமாகத் துடிக்க ஆரம்பித்தது.
“நான் என்ன பார்த்தேன்?”
“எனக்குத் தெரியாது.”
“நீங்க என்னைப் பார்த்துக்கிட்டிருந்தீங்கன்னு சொன்னீங்களே?”
“நான் கீழே இருந்தேன்.”
பாக்கியம் நீண்ட மூச்சை விட்டாள்.
“மேல சத்தம் கேட்டுச்சு. நான் திரும்பிப் பார்த்ததுக்குள்ள நீ என் கையை விட்டுட்டு படிக்கட்டுல ஓட ஆரம்பிச்சுட்ட.”
“நான் மேலே வந்தேனா?”
“ஆமாம்.”
“இந்தக் கதவு வரைக்கும்?”
பாக்கியம் மீண்டும் அந்த அறையைப் பார்த்தாள்.
“ஆமாம்.”
யாழினியின் விரல்கள் மெதுவாக கைப்பிடியைப் பற்றின.
“அப்ப நான் நினைக்கிறது உண்மைதான்.”
“என்ன?”
யாழினி கண்களை ஒரு நொடி மூடினாள்.
“தரையில சிவப்பு.”
பாக்கியத்தின் முகம் உறைந்தது.
“அம்மா குரல்.”
யாழினி கண்களைத் திறந்தாள்.
“‘யாழி, இங்கே வராதே’ன்னு.”
பாக்கியம் அவளைப் பார்த்தபடியே நின்றாள்.
“அது நடந்ததா?”
பதில் வரவில்லை.
“பாக்கியம் அம்மா.”
பாக்கியம் மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
யாழினியின் மூச்சு கனமானது.
“அம்மாவுக்கு என்னாச்சு?”
“இளவேணிக்கு ஒண்ணும் ஆகல.”
“அப்ப அந்த இரத்தம்?”
பாக்கியத்தின் உதடுகள் இறுகின.
“இப்ப இதுக்கு மேல கேட்காதே.”
“யாருடைய இரத்தம்?”
“யாழினி.”
“யாருடையது?”
பாக்கியம் சொல்ல முயன்ற அதே நேரத்தில்—
“பாக்கியம்.”
வராந்தாவின் மறுபுறத்தில் தேவிகா நின்றிருந்தார்.
அவர் எவ்வளவு நேரமாக அங்கே இருந்தார் என்று யாழினிக்குத் தெரியவில்லை.
“கீழே எல்லாரும் காத்திருக்காங்க.”
பாக்கியம் யாழினியை ஒரு கணம் பார்த்தாள்.
சொல்லாமல் விட்ட பதில் அந்தப் பார்வையிலேயே இருந்தது.
“நான் போறேன்.”
அவள் தட்டை எடுத்துக்கொண்டு சென்றாள்.
யாழினி அசையவில்லை.
தேவிகா மெதுவாக அருகே வந்தார்.
அவருடைய பார்வை பூட்டப்பட்ட கதவின் மீது நின்றது.
“நேத்து இது திறந்திருந்ததாம்.”
“ஆமாம்.”
“நீ உள்ளே போனியா?”
“போனேன்.”
தேவிகாவின் முகத்தில் சிறிய மாற்றம்.
“என்ன பார்த்த?”
யாழினி சில நொடிகள் அவரைப் பார்த்தாள்.
“என் அம்மாவை.”
தேவிகாவின் பார்வை அசையாமல் நின்றது.
“புகைப்படத்துல,” என்றாள் யாழினி.
“நீங்க, விக்ரமன் மாமா, ராகவன் சித்தப்பா… இன்னும் சில பேரோட இளவேணி நின்னிருந்தாங்க.”
தேவிகா மெதுவாக முகத்தைத் திருப்பினார்.
“பழைய படம்.”
“என் அம்மாவும் நீங்களும் ரொம்ப நெருக்கமான நண்பர்களாமே.”
இந்த முறை அவர் மறுக்கவில்லை.
“ஆமாம்.”
“எவ்வளவு நெருக்கம்?”
தேவிகா யாழினியைப் பார்த்தார்.
“அவள் எனக்கு குடும்பம் மாதிரி.”
அந்தப் பதில் யாழினியை ஒரு நொடி அமைதியாக்கியது.
அப்படி இருந்த ஒருவர்—
இளவேணி இறந்தபிறகு அவருடைய மகளை இருபத்திரண்டு ஆண்டுகள் தேடவே இல்லையா?
அல்லது—
தேடியிருக்கிறாரா?
“அப்படின்னா என்னைப் பார்த்த முதல் நாளே ஏன் எதுவும் சொல்லல?”
தேவிகாவின் பார்வை மெதுவாக மாறியது.
“என்ன சொல்லணும்?”
“உன் அம்மாவை எனக்கு தெரியும் என்று.”
“அது மட்டும் சொல்லி நிறுத்த முடியுமா?”
யாழினி பதில் சொல்லவில்லை.
தேவிகா தொடர்ந்தார்.
“ஒரு விஷயத்தைத் திறந்தா அதோட சேர்ந்து இன்னும் நிறைய விஷயங்கள் திறக்கும்.”
யாழினியின் பார்வை அருகிலிருந்த கதவுக்குச் சென்றது.
“அதனாலதான் இதையும் பூட்டிட்டீங்களா?”
அந்தக் கேள்வி தேவிகாவைத் தாக்கியது.
ஆனால் அவர் வெளிப்படுத்தவில்லை.
“இந்த அறை ஏன் பூட்டப்பட்டது?”
“ஒரு சம்பவம் நடந்தது.”
“என்ன சம்பவம்?”
தேவிகாவின் முகம் மூடியது.
“இப்ப வேண்டாம்.”
யாழினி சிரித்தாள்.
“எல்லாருக்கும் இந்த ஒரு பதில்தானா?”
“உனக்கு கோபம் வரலாம்.”
“கோபம் மட்டும் இல்ல.”
அவள் குரல் தளர்ந்தது.
“எனக்கே என் வாழ்க்கையில ஒரு பகுதி தெரியாம இருந்திருக்கு.”
தேவிகா அமைதியாக அவளைப் பார்த்தார்.
“என் அம்மா இந்த வீட்டுக்கு வந்திருக்காங்க. நானும் வந்திருக்கேன். நான் ஓடிய படிக்கட்டு எனக்கு தெரியாம ஞாபகத்துல இருக்கு.”
யாழினி கதவை நோக்கிப் பார்த்தாள்.
“இந்தக் கதவுக்குப் பின்னாடி நான் ஏதோ பார்த்திருக்கேன். ஆனால் அதை நான் மறந்துட்டேன்.”
அவள் மீண்டும் தேவிகாவை நோக்கினாள்.
“எல்லாரும் மட்டும் மறக்கல.”
தேவிகாவின் கண்களில் ஒரு கணம் வலி தெரிந்தது.
அவர் ஏதோ சொல்லப் போனார்.
அப்போது பின்னால் ஆதவனின் குரல் கேட்டது.
“காலைலேயே என்ன நடக்குது?”
அவன் அருகே வந்தான்.
யாழினியும் தேவிகாவும் அமைதியாக இருப்பதைப் பார்த்ததும் அவன் சிரிப்பை விட்டுவிட்டான்.
“என்னாச்சு?”
யாழினி நேராகச் சொன்னாள்.
“நான் நாலு வயசுல இந்த வீட்டுக்கு வந்திருக்கேன்.”
ஆதவன் அவளைப் பார்த்தான்.
“என்ன?”
“ஒரு தடவை இல்ல. பல தடவை.”
அவன் தேவிகாவை நோக்கினான்.
“அம்மா?”
“உண்மை.”
ஆதவன் சில நொடிகள் யாழினியைப் பார்த்தான்.
“உனக்கு தெரியாதா?”
“இன்னைக்குத்தான் தெரியும்.”
அவளுடைய குரலில் இருந்த வேதனையை அவன் கவனித்தான்.
“அப்பா சொல்லவே இல்ல.”
ஆதவன் ஏதோ சொல்ல முயன்றான்.
யாழினி தானாகத் தொடர்ந்தாள்.
“நான் இந்தப் படிக்கட்டுல ஓடியிருக்கேன். இந்த வராந்தாவுல வந்திருக்கேன். இந்த அறை முன்னாடி நின்னிருக்கேன்.”
அவள் சிறிது சிரித்தாள்.
அதில் சிரிப்பு இல்லை.
“எனக்கு மட்டும் ஒன்றுமே தெரியாது.”
ஆதவன் சில நொடிகள் அவளைப் பார்த்தான்.
பிறகு மிகவும் இயல்பாகச் சொன்னான்.
“சரி.”
யாழினி புரியாமல் அவனைப் பார்த்தாள்.
“என்ன சரி?”
“தெரியாததை தெரிஞ்சுக்கலாம்.”
“அவ்வளவு சுலபமா?”
“சுலபம்னு சொல்லல.”
அவன் பூட்டப்பட்ட கதவின் அருகே சென்று நின்றான்.
“ஆனா அதை நீ தனியா கண்டுபிடிக்க வேண்டியதில்லை.”
யாழினியின் பார்வை அவன் மீது நின்றது.
அந்தச் சொற்களில் பெரிய காதல் அறிவிப்பு எதுவும் இல்லை.
ஆனால் அவளுக்கு அந்த நேரத்தில் தேவைப்பட்டதும் அதுதான்.
யாரோ ஒருவர்—
கேட்காதே
என்று சொல்லாமல்,
தேடலாம்
என்று சொல்வது.
தேவிகா இருவரையும் சில நொடிகள் பார்த்தார்.
பிறகு அமைதியாக அங்கிருந்து சென்றார்.
“நேத்து உள்ளே என்ன பார்த்த?”
ஆதவன் கேட்டான்.
யாழினி கைப்பேசியை எடுத்தாள்.
இந்த முறை தயங்காமல் இளவேணியின் புகைப்படத்தைத் திறந்தாள்.
ஆதவன் அதை நீண்ட நேரம் பார்த்தான்.
“இது நம்ம பழைய விருந்தினர் மண்டபத்துல எடுத்த படம் போல.”
“எப்படித் தெரியும்?”
“பின்னாடி இருக்கிற மர வேலைப்பாடு.”
அவன் படத்தை பெரிதாக்கினான்.
“அம்மா. அப்பா. சித்தப்பா. பாட்டி…”
அவன் பார்வை இளவேணியின் மீது நின்றது.
“இவர்தான்?”
“ம்.”
“உன்னைப் போல இருக்காங்க.”
யாழினியின் முகத்தில் முதல் முறையாக சிறிய புன்னகை.
“பாக்கியம் அம்மாவுக்கு உடனே தெரியலையே.”
“நாலு வயசு குழந்தை இருபத்திரண்டு வருஷத்துக்குப் பிறகு எப்படி இருக்கும் என்று யாரும் முகம் பார்த்து சொல்ல முடியாது.”
அவள் தலையசைத்தாள்.
“சங்கிலிதான் நினைவூட்டிச்சு.”
பிறகு புகைப்படத்தின் பின்புறத்தை எடுத்த படத்தைத் திறந்தாள்.
ஆதவன் வாசித்தான்.
இளவேணி — இதை நீ ஒருநாள் படித்தால் என்னை மன்னித்துவிடு.
அவனுடைய முகம் தீவிரமானது.
“யார் எழுதியது?”
“தெரியல.”
“அம்மாவிடம் கேட்டியா?”
“நேரா பதில் சொல்லல.”
ஆதவன் தாயார் சென்ற திசையைப் பார்த்தான்.
“அப்படின்னா இந்த room திறக்கணும்.”
“சாவி?”
“பழைய சாவிகள் பாட்டியிடம் இருக்கலாம்.”
“உங்களுக்கு தெரியுமா?”
“இப்ப தெரிஞ்சுக்கலாம்.”
காலை உணவுக்குப் பிறகு ஆதவன் லட்சுமியின் அறைக்குச் சென்றான்.
யாழினி கீழே காத்திருந்தாள்.
சில நிமிடங்களில் அவன் திரும்பிவந்தான்.
கையில் ஒரு பழைய மரப்பெட்டி.
“கிடைச்சுதா?”
“இது பழைய வீட்டுச் சாவிப் பெட்டி.”
அவன் அதை மேசையின் மீது வைத்தான்.
உள்ளே பல அளவுகளில் பழைய சாவிகள்.
சிலவற்றில் சிறிய காகிதச் சீட்டுகள் கட்டப்பட்டிருந்தன.
கிடங்கு.
மொட்டைமாடி.
பழைய அலுவலகம்.
ஒரு சாவியில்—
பதிவறை.
யாழினியும் ஆதவனும் ஒரே நேரத்தில் அதை கவனித்தார்கள்.
ஆதவன் சாவியை எடுத்தான்.
“பார்ப்போமா?”
யாழினி தலையசைத்தாள்.
வராந்தாவின் கடைசியில் மீண்டும் இருவரும் நின்றார்கள்.
ஆதவன் சாவியை பூட்டுக்குள் வைத்தான்.
அது எந்தத் தடையும் இல்லாமல் உள்ளே சென்றது.
சாவியைத் திருப்பினான்.
கட்.
பூட்டு திறந்தது.
“தயாரா?”
யாழினி அவனைப் பார்த்தாள்.
“நேத்து நான் தனியா உள்ளே போயிட்டேன்.”
“அதனால இப்ப நான் தான் தயாரா இருக்கணும் போல.”
யாழினிக்கு சிரிப்பு வந்தது.
அவன் கதவைத் தள்ளினான்.
பகல் வெளிச்சம் அறைக்குள் நீண்ட கோடாக விழுந்தது.
இரவில் பார்த்ததைவிட அறை தெளிவாகத் தெரிந்தது.
பழைய அலமாரிகள்.
கோப்புகள்.
மரமேசை.
தூசி படிந்த புகைப்படச் சட்டங்கள்.
யாழினி நேராக நேற்று இளவேணியின் புகைப்படம் இருந்த இடத்துக்குச் சென்றாள்.
அவளுடைய நடை திடீரென்று நின்றது.
“என்ன?”
ஆதவன் கேட்டான்.
யாழினி அந்த இடத்தைப் பார்த்தபடி இருந்தாள்.
சாய்ந்திருந்த பெரிய புகைப்படச் சட்டம் அங்கேயே இருந்தது.
ஆனால் அதன் பின்னால் இருந்த சிறிய புகைப்படம்—
இல்லை.
அவள் கீழே குனிந்து பார்த்தாள்.
மேசையின் மேல்.
அருகிலிருந்த பெட்டிகளுக்குள்.
எங்கும் இல்லை.
“என்ன தேடுற?”
ஆதவன் அருகே வந்தான்.
யாழினி அவனைப் பார்த்தாள்.
“இளவேணியோட புகைப்படம்.”
“இங்கேதான் இருந்ததா?”
“நிச்சயமா.”
“நீ எடுத்துட்டுப் போகல?”
“இல்ல.”
“உறுதியா?”
யாழினி கைப்பேசியைத் திறந்தாள்.
“நான் படம் மட்டும் எடுத்தேன்.”
அவள் நேற்று எடுத்த புகைப்படத்தை காட்டினாள்.
அதில் பின்னணியாக அதே சாய்ந்திருந்த சட்டம் தெளிவாக இருந்தது.
ஆதவன் காலியான இடத்தைப் பார்த்தான்.
பிறகு அறையின் கதவை.
அவனுடைய முகம் கடினமானது.
“நேத்து உனக்குப் பிறகு யாரோ இங்கே வந்திருக்காங்க.”
யாழினி மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“அதுக்கப்புறம் கதவையும் பூட்டியிருக்காங்க.”
ஆதவன் கையில் இருந்த சாவியைப் பார்த்தான்.
“சாவி இல்லாம வெளியிலிருந்து பூட்ட முடியாது.”
இருவருக்கும் ஒரே எண்ணம் வந்தது.
யாழினி கேட்டாள்.
“இந்தச் சாவி எங்கே இருந்ததுன்னு சொன்னீங்க?”
“பாட்டியோட பெட்டியில.”
“நேத்து இரவும் அங்கேதான் இருந்ததா?”
ஆதவன் உடனே பதில் சொல்லவில்லை.
“தெரியாது.”
அந்த வார்த்தை அறைக்குள் கனமாக விழுந்தது.
யாழினி சுற்றிப் பார்த்தாள்.
அப்போது அவளுக்கு நேற்று இரவு பார்த்த இன்னொரு விஷயம் நினைவுக்கு வந்தது.
“ஆதவன்.”
“ம்?”
“வராந்தாவுல கேமரா இருந்தது.”
அவனுடைய பார்வை உடனே அவள்மீது வந்தது.
“உறுதியா?”
“நேத்து பார்த்தேன்.”
“வா.”
சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அவர்கள் வீட்டின் பாதுகாப்புப் பதிவுகள் பார்க்கப்படும் சிறிய அறையில் இருந்தார்கள்.
ஆதவன் வீட்டுப் பாதுகாப்பை கவனிக்கும் நிர்வாகியிடம் கேட்டான்.
“நேத்து இரவு மேலே பழைய வராந்தா பதிவு வேண்டும்.”
“எந்த நேரம் சார்?”
யாழினி கைப்பேசியைப் பார்த்தாள்.
“பதினொன்றரை முதல் பன்னிரண்டு வரை.”
பதிவு திறந்தது.
திரையில் நேரம் ஓடியது.
11:32 PM.
வராந்தா காலியாக இருந்தது.
11:34 PM.
யாழினி திரையில் தோன்றினாள்.
கைப்பேசியைப் பார்த்தபடி நடந்து வந்தாள்.
நிஜமாகவே தன்னை வெளியிலிருந்து பார்ப்பது அவளுக்கு விசித்திரமாக இருந்தது.
அவள் வராந்தாவின் கடைசியில் நின்றாள்.
கதவைப் பார்த்தாள்.
11:36 PM.
கதவைத் தள்ளி ஏழாவது அறைக்குள் சென்றாள்.
அடுத்த நொடி—
படம் உறைந்தது.
திரையில் சிறிய கோடுகள்.
பிறகு முழுவதும் கருமை.
“என்னாச்சு?”
யாழினி கேட்டாள்.
நிர்வாகி பதிவை முன்னும் பின்னும் நகர்த்திப் பார்த்தான்.
“தெரியல மேடம்.”
ஆதவன் நேரத்தை கவனித்தான்.
11:36 PM.
அடுத்த பதிவு—
11:45 PM.
ஒன்பது நிமிடங்கள்.
பதிவு இல்லை.
11:45-ல் படம் மீண்டும் வந்தது.
திரையில் ஏழாவது அறையின் கதவு திறக்கிறது.
யாழினி வெளியே வருகிறாள்.
கையில் கைப்பேசி.
சில நொடிகள் கழித்து அவள் சத்தம் கேட்ட திசையை நோக்கி செல்கிறாள்.
அதற்குப் பிறகு ஆதவன் திரையில் தோன்றுகிறான்.
“இந்த ஒன்பது நிமிடம்?”
ஆதவனின் குரல் மாறியிருந்தது.
“Network issue இருக்கலாம் சார்.”
“மற்ற கேமராக்கள்?”
அவர்கள் அதே நேரத்தில் மற்ற பதிவுகளைத் திறந்தார்கள்.
கீழ்தளம்.
முன்வாசல்.
பின்புறம்.
அனைத்தும் இயங்கிக்கொண்டிருந்தன.
மேலே அந்த ஒரு கேமரா மட்டும்—
11:36 முதல் 11:45 வரை பதிவு இல்லை.
யாழினியின் விரல்கள் மெதுவாகக் குளிர்ந்தன.
அவள் ஆதவனைப் பார்த்தாள்.
அவன் திரையைப் பார்த்தபடி இருந்தான்.
“யாராவது பதிவு delete பண்ண முடியுமா?”
யாழினி கேட்டாள்.
நிர்வாகி தயங்கினான்.
“அனுமதி இருந்தா முடியும்.”
“யாருக்கு அனுமதி இருக்கு?”
ஆதவன் கேட்டான்.
“சார்… வீட்டுப் பாதுகாப்பு admin access சில பேர்கிட்ட இருக்கு.”
“யாரெல்லாம்?”
நிர்வாகி பட்டியலைத் திறக்கத் தொடங்கினான்.
யாழினி மட்டும் திரையிலிருந்து பார்வையை எடுக்கவில்லை.
11:36.
அவள் அந்த அறைக்குள் சென்ற நேரம்.
அதே நேரத்தில் பதிவு மறைகிறது.
ஒன்பது நிமிடங்கள்.
அந்த ஒன்பது நிமிடங்களில்தான்—
அவள் இளவேணியின் புகைப்படத்தை கண்டுபிடித்தாள்.
அதன் பின்னால் இருந்த மன்னிப்பு வரியைப் படித்தாள்.
அதை கைப்பேசியில் படம் எடுத்தாள்.
மற்றும்—
தெரியாத எண்ணிலிருந்து முதல் செய்தி வந்தது.
யாழினியின் மனதில் அந்த வரி மீண்டும் தோன்றியது.
அந்தப் படத்தை ஆதவனிடம் காட்டாதே.
அவள் மெதுவாக ஆதவனைப் பார்த்தாள்.
இந்த முறை ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.
இருபத்திரண்டு ஆண்டுகளாக மறைக்கப்பட்ட அந்தக் கதையை—
கடந்த காலத்தில் யாரோ புதைத்திருக்கலாம்.
ஆனால் இப்போது,
அதை மறைக்க முயற்சி செய்பவர் இந்த வீட்டுக்குள்ளேயே இருக்கிறார்.
தொடரும்…
