தற்போது
பழைய கோப்பறையின் கதவைத் திறந்ததும் கதிர் உள்ளே செல்லவில்லை.
வாசலிலேயே நின்றான்.
கயல் அவன் பின்னால் வந்து நின்றாள்.
“என்ன?”
“ஒண்ணுமில்லை.”
“அப்படின்னா உள்ளே போ.”
கதிர் அசையவில்லை.
கயல் அவனை ஒரு கணம் பார்த்தாள்.
“001-ஐ பார்க்கவே வந்ததில்லாத மாதிரி ஏன் நிக்கிற?”
“இந்த அறைக்குள்ள வந்திருக்கேன்.”
“001க்காக இல்ல.”
இந்த முறை கதிர் அவளைப் பார்த்தான்.
“ஆமாம்.”
கயல் அவனைத் தாண்டி உள்ளே சென்றாள்.
அறை பெரியது இல்லை.
இருபுறமும் உயரமான இரும்புப் பெட்டிகள்.
ஆண்டுவாரியாக ஒட்டப்பட்ட எண்கள்.
சில கோப்புகளின் ஓரங்கள் மங்கியிருந்தன.
சிலவற்றில் கயலின் கையெழுத்து.
சிலவற்றில் கதிரின்.
சில கோப்புகளில் இருவருடைய குறிப்புகளும் ஒன்றின் மேல் ஒன்று இருந்தன.
அறையின் கடைசியில் இருந்த பெட்டிக்கு மட்டும் தனிப் பூட்டு.
கயல் அதன் முன் நின்றாள்.
“திறவுகோல்?”
கதிர் சட்டைப் பைக்குள் கையை விட்டான்.
“என்னிடமே இருக்கு.”
“மாற்றுத் திறவுகோல்?”
“உன் அறையிலுள்ள பாதுகாப்புப் பெட்டியில இருக்கு.”
“அணுகல் பதிவோட?”
“ஆமாம்.”
கயல் ஒரு நொடி யோசித்தாள்.
“அதுவும் பிறகு தேவைப்படும்.”
“முதல்ல இதைத் திறப்போம்.”
கதிர் பூட்டைத் திறந்தான்.
உள்ளே அதிக கோப்புகள் இல்லை.
தடயம் புலனாய்வுக் கூடம் முழுமையான அமைப்பாக உருவாகும் முன்பும், அதன் ஆரம்ப ஆண்டுகளிலும் அவர்கள் பார்த்த சில பழைய வழக்குகள் மட்டும் அங்கே இருந்தன.
ஒவ்வொரு கோப்பும் ஒரு காலத்தைத் திறப்பது போல இருந்தது.
சிலவற்றை நினைத்தால் சிரிப்பு.
சிலவற்றை நினைத்தால் கோபம்.
சிலவற்றைப் பற்றி இருவருமே பேசாமல் இருப்பதைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார்கள்.
கதிர் கீழ்தட்டிலிருந்து ஒரு பழுப்பு நிறக் கோப்பை எடுத்தான்.
அதில் கருப்பு மையால் ஒரு எண்.
001
கீழே—
மலர்
கயல் எந்தச் சொல்லும் சொல்லவில்லை.
கதிர் கோப்பை உடனே அவளிடம் கொடுக்கவில்லை.
சில நொடிகள் அவன் கையிலேயே வைத்திருந்தான்.
“கொடுப்பியா?” என்றாள் கயல்.
அவன் கொடுத்தான்.
கயல் கோப்பின் மேல் விரலை வைத்தாள்.
“எட்டு வருஷத்துக்குப் பிறகு.”
கதிர் மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.
“இந்த முறை நினைவை மட்டும் நம்ப வேண்டாம்,” என்றாள் கயல்.
“கோப்பு என்ன சொல்லுதுன்னு முதல்ல பார்ப்போம்.”
அவள் அருகிலிருந்த மேசையில் கோப்பை வைத்தாள்.
சில நொடிகள் அதைத் திறக்கவில்லை.
கதிர் அவள் முகத்தைப் பார்த்தான்.
“அவ்வளவு மோசமா?”
கயல் அவனைப் பார்க்கவில்லை.
“அவ்வளவு முக்கியம்.”
கதிரின் முகத்தில் இருந்த விளையாட்டுத்தனம் மறைந்தது.
“சரி.”
கயல் அவனைப் பார்த்தாள்.
“என்ன?”
“இந்த தடவை அந்த ‘சரி’ உண்மையானது.”
அவள் கோப்பைத் திறந்தாள்.
முதல் பக்கத்தில் மலரின் படம்.
பதினேழு வயது.
பள்ளிச் சீருடை.
முழுமையாகச் சிரிக்காமல்—
சிரிக்கத் தொடங்கிய முகம்.
பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காவல் நிலைய மேசையின் மீது இருந்த அதே படம்.
கயல் அதை சில நொடிகள் பார்த்தாள்.
“இந்தப் படம் மட்டும் மாறவே இல்ல.”
கதிர் எதிரே அமர்ந்தான்.
“நாமதான் மாறிட்டோம்.”
“எல்லாரும் மாறுவாங்க.”
“நாம கொஞ்சம் அதிகமா.”
கயல் அவனைப் பார்க்கவில்லை.
அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்பினாள்.
மலர் காணாமல் போன நாள்.
பள்ளியிலிருந்து வெளியேறிய நேரம்.
வீட்டுக்குத் திரும்பாதது.
சுரேஷின் பெயர்.
தாமரையின் முதல் வாக்குமூலம்.
பள்ளி நூலகப் பதிவு.
ஒத்த தோற்றமுடைய இன்னொரு பெண்ணைப் பார்த்ததாக தாமரை பின்னர் சொன்ன குறிப்பு.
ஒவ்வொரு பக்கமும் இருவருக்கும் ஏற்கெனவே தெரிந்த கதை.
ஆனால் இன்று அதை வாசிக்கும் விதம் வேறு.
கயல் நூலகப் பதிவை எடுத்தாள்.
“இதுதான் நான் முதல்ல பிடிச்ச முரண்பாடு.”
“மலர் காணாம போன மறுநாள் அவள் பெயர்ல நூல் திரும்பி வந்தது.”
“ஆமாம்.”
“அந்தப் பதிவு நம்மை எவ்வளவு தூரம் எடுத்துச்சு?”
“முதல்ல எங்கும் இல்லை.”
“பிறகு?”
“நாம விடல.”
கதிர் மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.
“நாம நிறைய விஷயங்களை விடல.”
கயல் அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்பிக்கொண்டே சொன்னாள்.
“அதனால்தான் ஒருத்தன் இத்தனை வருஷமா உள்ளே இருக்கிறானோன்னு இப்ப சந்தேகம் வந்திருக்கு.”
கதிரின் கை மேசையின் ஓரத்தில் நின்றது.
“அதை இப்ப சொல்ல வேண்டியதுதானா?”
“ஆமாம்.”
“எனக்கு தெரியாத மாதிரி?”
“உனக்கு தெரியும். எனக்கும் தெரியும். அதனாலதான் சொல்லணும்.”
“என்மேல கோபமா?”
“இப்போ?”
“ஆமாம்.”
“இல்ல.”
“அப்ப?”
“என்மேலவும் இல்ல.”
கதிர் அவளை கவனமாகப் பார்த்தான்.
கயல் தொடர்ந்தாள்.
“அந்த நேரத்தில் நாம கையில் இருந்ததை வைத்து ஒரு முடிவை ஏற்றுக்கிட்டோம். அது உண்மை.”
ஒரு நொடி.
“ஆனா இப்ப புதிய தகவல் வந்திருக்கு.”
“ம்.”
“உடனே நாம நம்மையே குற்றவாளி மாதிரி பார்க்க ஆரம்பிச்சா அதுவும் இன்னொரு முன்கூட்டிய முடிவு.”
“நீ என்னை அமைதிப்படுத்துறியா?”
“இல்ல.”
“அப்ப?”
கயல் முதல் முறையாக அவன் கண்களை நேராகப் பார்த்தாள்.
“என்னையே.”
சில நொடிகள் இருவரும் பேசவில்லை.
வெளியில் எங்கோ ஒரு பயிற்சி அறையில் மாணவர்கள் சிரித்த சத்தம் கேட்டது.
கதவு மூடியிருந்தாலும் அந்தச் சத்தம் மங்கலாக உள்ளே வந்தது.
கதிர் கோப்பைப் பார்த்தான்.
“அப்போ உடலை மலருடையது என்று நாம ஏன் ஏற்றுக்கிட்டோம்?”
கயல் பதில் சொன்னாள்.
“குடும்பம் அவள்தான் என்று நம்பினாங்க.”
“வேற?”
“உடை. தனிப்பட்ட பொருட்கள்.”
“மருத்துவம்?”
கயல் கோப்பைப் பார்த்தாள்.
“அப்ப நம்ம கோப்பில இருந்த மருத்துவப் பதிவில் மலருக்கு குழந்தைப் பருவத்தில் வலது முன்கையில் பழைய முறிவு இருந்ததாக இருந்தது.”
“ஆமாம்.”
“அந்தப் பதிவு நான் எடுத்துக்கொண்டு வந்தேன்.”
“நான் பார்த்தேன்.”
“உடல் கிடைத்தப்ப?”
“வலது முன்கையில் பழைய முறிவு இருந்ததாக உடற்கூறு குறிப்பிலும் இருந்தது.”
“அதனால?”
“அந்த மருத்துவப் பொருத்தத்தை அப்ப நாம சந்தேகிக்கல.”
கதிர் தலையசைத்தான்.
“ஆமாம்.”
கயல் பக்கங்களைத் திருப்ப ஆரம்பித்தாள்.
ஒரு பக்கம்.
இன்னொரு பக்கம்.
மீண்டும் முன்னால்.
பின்னால்.
கதிர் அவள் முகத்தைப் பார்த்தான்.
“என்ன?”
கயல் இன்னும் ஒரு முறை பக்கங்களைத் திருப்பினாள்.
“அந்த மருத்துவப் பதிவு எங்கே?”
கதிர் உடனே கோப்பை தன்னிடம் இழுத்துக் கொண்டான்.
இருவரும் அமைதியாகத் தேடத் தொடங்கினார்கள்.
குடும்ப வாக்குமூலம்.
பள்ளி அறிக்கை.
நூலகப் பதிவு.
சுரேஷின் அழைப்புப் பதிவுகள்.
தாமரையின் இரண்டாவது வாக்குமூலம்.
உடல் கண்டெடுக்கப்பட்ட இடத்தின் வரைபடம்.
மருத்துவப் பதிவு—
இல்லை.
“இருக்கணுமே,” என்றாள் கயல்.
“ஆமாம்.”
“நான் எடுத்துக்கொண்டு வந்தது.”
“தெரியும்.”
“நீ பார்த்தது.”
“தெரியும்.”
“அப்படின்னா எங்கே?”
கதிர் பதில் சொல்லவில்லை.
அவன் பக்க எண்களைப் பார்க்கத் தொடங்கினான்.
கயல் அவனை கவனித்தாள்.
“என்ன?”
அவன் ஒரு பக்கத்தை உயர்த்திக் காட்டினான்.
“நாற்பத்தெட்டு.”
அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்பினான்.
“ஐம்பது.”
கயல் உடனே முன் வந்தாள்.
“நாற்பத்தொன்பது?”
இருவரும் முழுக் கோப்பையும் மீண்டும் பார்த்தார்கள்.
இல்லை.
பக்கம் 49 இல்லை.
கயல் நாற்பத்தெட்டாவது பக்கத்தின் பின்னால் பார்த்தாள்.
“கிழிச்ச தடயம் தெரியல.”
கதிர் கோப்பின் இரும்புக் கட்டைப் பார்த்தான்.
“கிழிச்சு எடுத்தது மாதிரி இல்ல.”
“ம்.”
“கட்டைத் திறந்து எடுத்திருக்க வாய்ப்பு அதிகம்.”
கயலின் பார்வை கோப்பின் மீது நின்றது.
“அப்படின்னா இந்தக் கோப்பு எங்கே இருக்குன்னு தெரிஞ்சிருக்கணும்.”
“ஆமாம்.”
கதிர் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“இந்த அறைக்கு யாரெல்லாம் அனுமதியோட வர முடியும்?”
“நாம.”
“வேற?”
கயல் யோசித்தாள்.
“பழைய பதிவுப் பொறுப்பு இருந்த சிலருக்கு அனுமதி இருந்திருக்கு.”
“இந்த எட்டு வருஷத்துல?”
“பொறுப்புகள் மாறியிருக்கு.”
“அப்படின்னா உடனே ஒருத்தரைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது.”
“நான் தேர்ந்தெடுக்கல.”
கதிரின் முகத்தில் மெல்லிய சிரிப்பு வந்தது.
“இந்த வரியை நீ என்னிடமிருந்து எடுத்துக்கிட்டியா?”
“இல்ல. நீ இப்ப கற்றுக்கிட்டதை நான் பன்னிரண்டு வருஷமா சொல்லிக்கிட்டிருக்கேன்.”
அவன் சிரித்தான்.
கயல் சிரிக்கவில்லை.
அவள் மேசை இழுப்பறையைத் திறந்தாள்.
அதிலிருந்து இரண்டு கையுறைகளை எடுத்தாள்.
ஒன்றைக் கதிரிடம் நீட்டினாள்.
“இது எதுக்கு?”
“இப்ப தான் இந்தக் கேள்வி வருதா?”
கதிர் கையுறையை வாங்கிக்கொண்டான்.
இருவரும் அவற்றை அணிந்துகொண்டார்கள்.
கயல் பக்கம் 48-ஐயும் பக்கம் 50-ஐயும் ஓரங்களில் மட்டும் பிடித்து அருகருகே வைத்தாள்.
“இரண்டையும் கவனமா பார்.”
கதிர் முதலில் கண்களால் ஒப்பிட்டான்.
பிறகு கையுறையுடன் ஓரங்களை மெதுவாகத் தொட்டுப் பார்த்தான்.
பக்கம் 48 மெல்லியதாக இருந்தது.
வயதால் மஞ்சள் படிந்திருந்தது.
ஓரங்களில் சிறிய கருமை.
பக்கம் 50—
சற்று தடிமனாக இருந்தது.
ஒப்பிடும்போது வெள்ளையாகவும் இருந்தது.
கதிரின் பார்வை மாறியது.
“இது அப்ப இருந்த மற்ற பக்கங்களோட காகிதம் மாதிரி இல்ல.”
“ஆமாம்.”
“பிறகு சேர்த்திருக்க வாய்ப்பு.”
“அல்லது பழைய பக்கம் 50-ஐ எடுத்துட்டு இதை வைத்திருக்கலாம்.”
கதிர் பக்கம் 50-ஐ வெளிச்சத்துக்கு எதிராகத் தூக்கிப் பார்த்தான்.
“எழுத்து?”
“நம்ம பழைய நகலிலிருந்து எடுத்த மாதிரி தெரிகிறது.”
“அச்சு முறை?”
“இப்பவே சொல்ல முடியாது.”
“சரிபார்க்கலாம்.”
“சரிபார்க்கணும்.”
கதிர் பக்கம் 50-ஐ மீண்டும் மேசையில் வைத்தான்.
“அப்படின்னா பக்கம் 49 மட்டும் காணாம போகவில்லை.”
கயல் தலையசைத்தாள்.
“இந்தக் கோப்பிலேயே யாரோ மாற்றம் செய்திருக்காங்க.”
“எப்ப?”
“அதுதான் தெரியணும்.”
“யார்?”
“அதுவும்.”
“ஏன்?”
கயல் அவனைப் பார்த்தாள்.
“அதுக்காகத்தான் நாம இங்க இருக்கோம்.”
அந்தச் சொல்லில் கதிருக்கு ஏதோ பழக்கமான உணர்வு இருந்தது.
பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு—
ஒரு மழை இரவில்—
காவல் நிலைய வாசலில் நின்ற அந்தப் பெண்ணும் இதே மாதிரிதான் பேசினாள்.
பதில் தெரியாதபோது பதில் சொல்லாமல்.
கேள்வியை கேள்வியாகவே வைத்துக்கொண்டு.
அவன் ஒரு நொடி அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
கயல் கவனித்தாள்.
“என்ன?”
“ஒண்ணுமில்லை.”
“அந்த ‘ஒண்ணுமில்லை’யும் எனக்கு பிடிக்காது.”
“அது உனக்கு எப்பவுமே பிடிக்காது.”
“அப்படின்னா சொல்லு.”
கதிர் பக்கம் 49 இருந்திருக்க வேண்டிய இடத்தைச் சுட்டினான்.
“இந்தப் பக்கம் மருத்துவப் பதிவு என்றா—”
“ம்.”
“யாரோ எடுத்தது ஒரு பழைய காகிதம் மட்டும் இல்ல.”
கயல் மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“மலரின் அடையாளத்தை உறுதி செய்ய பயன்படுத்தப்பட்ட முக்கிய சான்றுகளில் ஒன்று.”
“ஆமாம்.”
“அதையே எடுத்திருக்காங்க.”
“அப்படித்தான் தெரிகிறது.”
கயல் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
“ஒரு விஷயம் இன்னும் இருக்கு.”
“எது?”
“அப்ப இந்த மருத்துவப் பதிவின் மூலமோ வேறொரு நகலோ காவல்துறையிடமும் இருந்திருக்கணும்.”
“ஆமாம்.”
“அங்க இன்னும் இருக்கிறதா பார்க்கணும்.”
“இப்பவே போகலாம்.”
“இல்ல.”
கதிர் புரியாமல் பார்த்தான்.
“ஏன்?”
“முதல்ல நம்ம கோப்புக்குள் என்ன நடந்திருக்குன்னு தெரிஞ்சுக்கணும்.”
“அதுக்கு நேரம் ஆகலாம்.”
“அதனாலதான் முதல்ல செய்யணும்.”
கதிர் நாற்காலியில் சாய்ந்தான்.
“நான் காவல் நிலையத்துக்கு போய் பழைய பதிவு இருக்கா பார்க்கிறேன். நீ இங்க அணுகல் பதிவைப் பார்.”
கயல் உடனே சொன்னாள்.
“இல்ல. நாம பிரிய வேண்டாம்.”
கதிர் அவளைப் பார்த்தான்.
அவளும் அவனைப் பார்த்தாள்.
அந்த ஒரு வாக்கியம்—
ஒரு கணம்—
வழக்கைத் தாண்டிய வேறொரு பொருளையும் கொண்டது போல நின்றது.
கயல்தான் அதை உடைத்தாள்.
“இந்தக் கோப்பை யாராவது திட்டமா மாற்றியிருந்தா, நாம தனித்தனியா தகவல் தேடறது அவர்களுக்கு உதவலாம்.”
“எப்படி?”
“முதல்ல நமக்கு என்ன தெரிஞ்சிருக்குன்னு நமக்குள்ள மட்டும் வைக்கலாம்.”
கதிர் மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.
“சரி.”
“இந்த தடவை உண்மையான சரியா?”
“ஆமாம்.”
கயல் பக்கம் 50-ஐ தனியாக ஒரு பாதுகாப்பு உறையில் வைத்தாள்.
அதே நேரத்தில் கதவு மெதுவாகத் தட்டப்பட்டது.
இருவரும் திரும்பினார்கள்.
காலைப் பயிற்சியில் சுவர்க் கடிகாரத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த மாணவன் கதவுக்கு வெளியே நின்றிருந்தான்.
அவன் வாசலைத் தாண்டவில்லை.
கையில் ஒரு தெளிவான பாதுகாப்பு உறை.
கதிர் கேட்டான்.
“என்ன?”
“ஒரு விஷயம்.”
கயல் வாசலருகே சென்றாள்.
“சொல்லு.”
மாணவன் கையில் இருந்த பாதுகாப்பு உறையை உயர்த்திக் காட்டினான்.
அதற்குள்—
காலை வந்த பழுப்பு நிற உறை.
கதிரின் முகம் மாறியது.
“அதுக்கு என்ன?”
மாணவன் சொன்னான்.
“மணி அண்ணா கையுறை போட்டுப் பாதுகாப்பு உறையில் வைத்தார். உங்களிடம் கொடுக்கச் சொன்னார்.”
கயல் கையை நீட்டினாள்.
மாணவன் பாதுகாப்பு உறையை அவளிடம் கொடுத்தான்.
அவன் இன்னும் வாசலிலேயே நின்றிருந்தான்.
“வேற ஏதாவது?”
அவன் தயங்கினான்.
“இதைக் கொண்டு வரும்போது ஒரு விஷயம் கவனிச்சேன்.”
கதிர் அவனைப் பார்த்தான்.
“சொல்லு.”
“தப்பா இருக்கலாம்.”
“அப்படியே சொல்லு.”
மாணவன் பாதுகாப்பு உறைக்குள் இருந்த பழைய உறையைச் சுட்டினான்.
“உறை ரொம்ப பழையது மாதிரி இருக்கு.”
“ஆமாம்.”
“ஆனா பெயர் எழுதின மை…”
அவன் நின்றான்.
கயல் அமைதியாகக் கேட்டாள்.
“என்ன?”
“அது இந்த உறை அளவுக்கு பழைய மை மாதிரி தெரியல.”
கதிரும் கயலும் ஒரே நேரத்தில் பழுப்பு நிற உறையைப் பார்த்தார்கள்.
“எப்படி சொல்ற?” என்று கேட்டான் கதிர்.
“உறையின் ஓரம் மங்கியிருக்கு. மடிச்ச இடம் பழுப்பு படிச்சிருக்கு.”
“ம்.”
“ஆனா பெயர் எழுதின இடம் இன்னும் கருப்பா இருக்கு.”
அவன் உடனே சேர்த்தான்.
“நான் உறுதியா சொல்ல முடியாது.”
கயலின் பார்வை அவன் மீது நின்றது.
“நல்லது.”
அவன் குழப்பமாகப் பார்த்தான்.
“என்ன நல்லது?”
“உறுதியில்லாததை உறுதியா சொல்லல.”
கதிரின் முகத்தில் சிறிய சிரிப்பு.
“காலை பயிற்சி வீணாகல.”
மாணவனுக்கும் சிறிய சிரிப்பு வந்தது.
கயல் சொன்னாள்.
“இதைப் பற்றி இப்ப யாரிடமும் பேச வேண்டாம்.”
“சரி.”
“மணி அண்ணாவிடமும்?”
“நான் கவனிச்சதை அவர்கிட்ட சொல்லல.”
“நல்லது.”
“போ.”
மாணவன் தலையசைத்துவிட்டு சென்றான்.
கதவு மீண்டும் மூடப்பட்டது.
கயல் பாதுகாப்பு உறையை மேசையின் நடுவில் வைத்தாள்.
ஒருபுறம்—
பழைய 001 கோப்பு.
மற்றொரு புறம்—
மாற்றப்பட்டிருக்க வாய்ப்புள்ள பக்கம் 50.
நடுவில்—
பழைய பழுப்பு நிற உறை.
அதன் மீது—
புதியதாக இருக்கக்கூடிய கருப்பு மை.
கதிர் சில நொடிகள் மூன்றையும் பார்த்தான்.
“ஒரு பழைய கோப்பு.”
“ம்.”
“காணாம போன ஒரு பக்கம்.”
“ம்.”
“வேற மாதிரி இருக்கிற இன்னொரு பக்கம்.”
“ம்.”
“பழைய உறை.”
“ம்.”
“புதிய மை இருக்க வாய்ப்பு.”
“ஆமாம்.”
“இதெல்லாம் ஒரே மனிதர் செய்ததா?”
“தெரியாது.”
“ஒரே நேரத்துல?”
“தெரியாது.”
“ஒரே காரணத்துக்கா?”
“அதுவும் தெரியாது.”
கதிர் மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.
“நிறைய தெரியல.”
கயல் சொன்னாள்.
“அது நல்லது.”
“இப்ப அதுவும் நல்லதா?”
“தெரியாத இடம்தான் தேட வேண்டிய இடம்.”
கதிர் அவளைப் பார்த்தான்.
“அதை நாளைக்கு வகுப்புல சொல்லு.”
“நீயே சொல்லு.”
“என்னோட வரின்னு சொல்வேன்.”
“அதனாலதான் நான் சொல்லணும்.”
கதிருக்கு சிரிப்பு வந்தது.
அது சில நொடிகள் மட்டுமே இருந்தது.
கயல் மீண்டும் திறந்திருந்த 001 கோப்பைப் பார்த்தாள்.
பக்கம் 48.
அதற்குப் பிறகு இருக்க வேண்டிய வெற்றிடம்.
பக்கம் 50.
அவள் பக்கம் 49 இருந்திருக்க வேண்டிய இடத்தில் விரலை வைத்தாள்.
“ஒரு விஷயம் மட்டும் இப்ப சொல்லலாம்.”
கதிர் அவளைப் பார்த்தான்.
“என்ன?”
“யாரோ நம்மை விட முன்னாடியே 001க்குள் திரும்பி வந்திருக்காங்க.”
கதிரின் முகம் தீவிரமானது.
“எதற்காக?”
கயல் உடனே பதில் சொல்லவில்லை.
அவளுடைய பார்வை—
பக்கம் 49 இருந்த இடத்திலிருந்து—
பக்கம் 50க்கு சென்றது.
பிறகு—
பாதுகாப்பு உறைக்குள் இருந்த பழுப்பு நிற உறைக்கு.
அதில் புதிதாகத் தெரிந்த கருப்பு மையில் எழுதப்பட்டிருந்த—
கதிர்
கயல்விழி
என்ற இரண்டு பெயர்களுக்கு.
கதிர் மீண்டும் கேட்டான்.
“எதற்காக?”
கயலின் பார்வை உறையிலிருந்த புதிய மையின் மீது நின்றது.
“அதை மறைக்கவா… இல்ல நாம கண்டுபிடிக்கணும்னு நினைச்சாங்களா?”
கதிர் பதில் சொல்லவில்லை.
மேசையில்—
001
திறந்தபடியே இருந்தது.
