திரையில் நேரம் உறைந்து நின்றது.
11:36 PM.
யாழினி ஏழாவது அறைக்குள் நுழைந்த நேரம்.
அதற்கு அடுத்த ஒன்பது நிமிடங்களுக்கு எந்தப் பதிவும் இல்லை.
11:45-க்கு படம் மீண்டும் தோன்றியபோது, அறையிலிருந்து வெளியே வந்தது யாழினி.
அவள் திரையைப் பார்த்தபடியே நின்றாள்.
“மற்ற கேமராக்களையும் அதே நேரத்துல பாருங்க.”
ஆதவனின் குரல் இந்த முறை சற்றுக் கடினமாக இருந்தது.
வீட்டின் பாதுகாப்பைக் கவனிக்கும் முரளி உடனே மற்ற பதிவுகளைத் திறந்தான்.
முன்வாசல்.
பின்வாசல்.
கீழ்தளம்.
வாகன நிறுத்துமிடம்.
தோட்டம்.
11:36.
11:37.
11:40.
11:45.
எல்லா இடங்களிலும் பதிவு தொடர்ந்து ஓடியது.
மேல்தள வராந்தாவில் இருந்த அந்த ஒரு கேமரா மட்டும் ஒன்பது நிமிடங்கள் இருண்டிருந்தது.
யாழினி முரளியைப் பார்த்தாள்.
“இணையத் தொடர்பு போயிருந்தா இப்படித்தான் ஆகுமா?”
முரளி உடனே பதில் சொல்லவில்லை.
பதிவை முன்னும் பின்னும் நகர்த்திப் பார்த்தான்.
“அப்படித் தெரியல மேடம்.”
“ஏன்?”
“இணையத் தொடர்பு போனா பொதுவா இன்னும் சில கேமராக்களும் பாதிக்கப்படும். இல்லையென்றாலும் இங்க வேற மாதிரி பதிவு இருக்கும்.”
ஆதவன் அவனருகில் வந்தான்.
“அப்படின்னா இதை யாராவது நிறுத்தியிருக்க முடியுமா?”
முரளி சிறிது தயங்கினான்.
“முடியும் சார்.”
யாழினியின் பார்வை அவன்மீது நிலைத்தது.
“எங்கிருந்து?”
“இந்தப் பாதுகாப்பு அறையிலிருந்து முடியும். வீட்டோட பாதுகாப்பு செயலியிலிருந்தும் முடியும்.”
“கைப்பேசியிலிருந்தே?”
“ஆமாம் மேடம். ஆனா அதுக்கான அனுமதி இருக்கணும்.”
ஆதவனின் முகம் இறுகியது.
“யாருக்கெல்லாம் அந்த அனுமதி இருக்கு?”
முரளி கணினியில் சில பகுதிகளைத் திறந்தான்.
ஒரு பட்டியல் வந்தது.
“உங்க கணக்கு இருக்கு சார்.”
ஆதவன் தலையசைத்தான்.
“அப்பா?”
“விக்ரமன் சார் இருக்கார்.”
அடுத்த பெயரைப் பார்த்தபோது முரளி சற்றே நின்றான்.
“ராகவன் சார்.”
யாழினியின் பார்வை அந்தப் பெயரில் நின்றது.
ராகவன்.
இன்னும் அவரை நேராகச் சந்தேகிக்க ஏதுமில்லை.
ஆனால் இந்த வீட்டைப் பற்றிய ஒவ்வொரு பழைய கதையிலும் அவரது பெயர் ஏதோ ஒரு இடத்தில் வந்து நிற்பது மட்டும் அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை.
முரளி தொடர்ந்து வாசித்தான்.
“என்னோட நிர்வாகக் கணக்கு இருக்கு. அப்புறம்…”
அவன் முகம் சற்றே குழம்பியது.
“இன்னொரு பழைய கணக்கு.”
“பெயர்?” என்றான் ஆதவன்.
முரளி திரையை பெரிதாக்கினான்.
LEGACY ADMIN
“யாருடையது இது?”
“எனக்குத் தெரியாது சார். நான் இங்கே வேலைக்கு வர்றதுக்கு முன்னாடியே உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது.”
“இன்னும் செயல்பாட்டில இருக்கா?”
“ஆமாம்.”
“யாராவது பயன்படுத்துறாங்களா?”
“உள்நுழைவு வரலாறு பார்க்கணும்.”
“பாரு.”
முரளி வேறு ஒரு பதிவைத் திறந்தான்.
யாழினி அமைதியாக நின்றிருந்தாலும், அவளுடைய மனம் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நிகழ்வுகளை இணைத்துக்கொண்டிருந்தது.
நேற்று இரவு ஏழாவது அறை திறந்திருந்தது.
அவள் உள்ளே சென்றாள்.
இளவேணியின் புகைப்படத்தைக் கண்டாள்.
புகைப்படத்தை கைப்பேசியில் எடுத்தாள்.
சில நொடிகளில் தெரியாத எண்ணிலிருந்து செய்தி வந்தது.
இன்று காலை அறை மீண்டும் பூட்டப்பட்டிருந்தது.
பிறகு அவர்கள் திறந்தபோது—
இளவேணியின் புகைப்படம் காணவில்லை.
இப்போது அவள் அறைக்குள் இருந்த நேரத்திலேயே கண்காணிப்புக் கேமராவும் நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறது.
இவை அனைத்தும் தற்செயலாக நடந்திருக்க முடியுமா?
“கிடைச்சுது சார்.”
முரளியின் குரல் அவளுடைய எண்ணத்தை நிறுத்தியது.
திரையில் ஒரு பதிவு.
CAMERA 07 — PRIVACY MODE ENABLED
நேரம்:
11:36:12 PM
யாழினி அந்த வரியை இரண்டு முறை வாசித்தாள்.
“இதுக்கு என்ன அர்த்தம்?”
“அந்த நேரத்தில கேமரா படம் பதிவு செய்யாது மேடம்.”
“தானாக வருமா?”
“இல்ல.”
“அப்படின்னா யாராவது இயக்கணுமா?”
முரளி தலையசைத்தான்.
“ஆமாம்.”
ஆதவன் அடுத்த பதிவைச் சுட்டிக்காட்டினான்.
11:45:03 PM — PRIVACY MODE DISABLED
அறைக்குள் சில நொடிகள் எந்தச் சத்தமும் இல்லை.
யாழினி மிகவும் மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“நான் உள்ளே போனதும் நிறுத்தியிருக்காங்க.”
ஆதவன் அவளைப் பார்த்தான்.
“நான் வெளியே வந்ததும் திரும்ப இயக்கியிருக்காங்க.”
இப்போது அவளுடைய குரலில் அச்சத்தை விட கோபம் அதிகமாக இருந்தது.
“அதாவது யாரோ நான் அந்த அறைக்குள்ள இருந்ததைப் பார்த்திருக்காங்க.”
முரளி எதுவும் சொல்லவில்லை.
ஆதவன் மட்டும் உடனே கேட்டான்.
“எந்தக் கணக்கிலிருந்து இது செய்யப்பட்டது?”
“இந்தப் பதிவுல தெரியல சார். சேவையகத்தோட முழுப் பதிவு பார்க்கணும்.”
“எவ்வளவு நேரம்?”
“கொஞ்சம் ஆகும்.”
“இன்றைக்குள் வேண்டும்.”
“சரி சார்.”
“நேத்து இரவு இந்தப் பாதுகாப்பு அமைப்புக்குள் யாரெல்லாம் உள்நுழைந்திருக்காங்கன்னும் எடு.”
“சரி.”
ஆதவன் ஒரு நொடி நின்று,
“இப்ப இதைப் பற்றி வேற யாரிடமும் பேச வேண்டாம்.”
என்றான்.
முரளி சற்று தயங்கி தலையசைத்தான்.
“சரி சார்.”
பாதுகாப்பு அறையிலிருந்து வெளியே வந்ததும் இருவரும் பேசாமல் நடந்தார்கள்.
படிக்கட்டின் அருகில் வந்தபோது யாழினி நின்றாள்.
“ஆதவன்.”
அவன் திரும்பினான்.
“ம்?”
“உங்களுக்கு இன்னொரு விஷயம் தெரியணும்.”
இந்த முறை அவள் தயங்க விரும்பவில்லை.
கைப்பேசியை எடுத்தாள்.
வாட்ஸ்அப்பைத் திறந்தாள்.
“நேத்து இரவு இதுவும் வந்தது.”
அவள் கைப்பேசியை ஆதவனிடம் கொடுத்தாள்.
அவன் முதல் செய்தியை வாசித்தான்.
அந்தப் படத்தை ஆதவனிடம் காட்டாதே.
அவன் முகத்தில் உடனடி மாற்றம் இல்லை.
அடுத்த செய்தியைப் பார்த்தான்.
உன் அம்மாவும் அதே தவறைத்தான் செய்தாள்.
சில நொடிகள் அவன் பேசவில்லை.
பிறகு கைப்பேசியை அவளிடம் திருப்பிக் கொடுத்தான்.
“இது எப்ப வந்தது?”
“அறைக்குள்ள இருந்தப்ப.”
“புகைப்படத்தை எடுத்த பிறகா?”
“கிட்டத்தட்ட உடனே.”
“அப்பவே என்கிட்ட ஏன் சொல்லல?”
குரல் உயரவில்லை.
ஆனால் யாழினி அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லும்போது இயல்பாகவே பார்வையைத் திருப்பினாள்.
“முதல் செய்தியே உங்களிடம் சொல்லாதேன்னு வந்தது.”
“அதனால சொல்லல?”
“யார் அனுப்புறாங்கன்னு தெரியல. உங்களை எதுக்காக குறிப்பிடுறாங்கன்னும் தெரியல.”
“அதனால என்னையும் சந்தேகப்பட்டியா?”
யாழினி உடனே பதில் சொல்லவில்லை.
ஆதவன் சிரிக்கவில்லை.
அவன் கண்களிலேயே அந்தக் கேள்வி இருந்தது.
“ஒரு நிமிடம் இருந்தது,” என்றாள் அவள்.
ஆதவன் பார்வையைத் திருப்பினான்.
அந்தச் சிறிய செயல் யாழினிக்கு அவன் கோபத்தைவிட ஏமாற்றத்தைக் காட்டியது.
“கோபமா?”
“கொஞ்சம்.”
“என் மேல?”
“ஆமாம்.”
அவள் புருவத்தை உயர்த்தினாள்.
“நான் என்ன பண்ணேன்?”
ஆதவன் மீண்டும் அவளைப் பார்த்தான்.
“யாரோ உன்னை இந்த வீட்டுக்குள்ளேயே கண்காணிச்சிருக்காங்க. நீ எங்கே போற, என்ன பார்க்கிறன்னு தெரிஞ்சிருக்காங்க. அதுக்கப்புறம் உன்னை நேரா தொடர்பு கொண்டிருக்காங்க.”
அவன் ஒரு நொடி நிறுத்தினான்.
“அதை நீ தனியா வைத்துக்கிட்டு இருந்திருக்க.”
“என்னால கையாள முடியும்.”
“அதை நான் சந்தேகப்படல.”
“அப்ப?”
“நீ என்னை நம்புறியா என்பதுதான்.”
யாழினியின் முகம் மெதுவாக மாறியது.
“நம்புறேன்.”
“அப்ப ஒரு தெரியாத ஆள் ‘ஆதவனிடம் சொல்லாதே’ன்னு சொன்ன உடனே என்னை சந்தேகப்பட வேண்டியதில்லை.”
“நான் உங்களை குற்றவாளின்னு நினைக்கல.”
“அது வேற.”
“அப்ப?”
ஆதவனின் குரல் மென்மையானது.
“நான் உன்னைத் தடுக்க மாட்டேன். உன் அம்மா பற்றி கேள்வி கேட்காதேன்னு சொல்லவும் மாட்டேன். நீ தேடணும்னா தேடு.”
அவன் அவளை நேராகப் பார்த்தான்.
“ஆனா தனியா போகாதே.”
யாழினி சில நொடிகள் பேசவில்லை.
“என்னைப் பாதுகாக்கணும்னு நினைக்கிறீங்களா?”
ஆதவனின் உதட்டில் மிகச் சிறிய சிரிப்பு.
“அந்த வார்த்தை உனக்கு பிடிக்காதுன்னு எனக்குத் தெரியும்.”
“அப்ப?”
“நீ போற இடத்துக்கு நான் கூட வர்றேன்.”
யாழினி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தபடி இருந்தாள்.
அந்தப் பதில் பெரியதாக எதையும் சொல்லவில்லை.
ஆனால் அவளுக்குள் இருந்த பதற்றத்தில் ஏதோ ஒன்றைத் தளர்த்தியது.
இந்த வீட்டில் இதுவரை கேட்ட ஒவ்வொரு பதிலும்—
கேட்காதே.
விடு.
பிறகு பேசலாம்.
ஆதவன் மட்டும்—
நான் கூட வர்றேன்.
என்று சொன்னான்.
“சரி.”
“உண்மையான சரியா?”
“இப்போதைக்கு.”
“அதுவே முன்னேற்றம்.”
அவன் படிக்கட்டில் இறங்க ஆரம்பித்தான்.
யாழினி இரண்டு அடிகள் பின்தங்கி அவனைப் பார்த்தாள்.
அவளுடைய உதட்டில் தோன்றிய சிறிய புன்னகையை அவன் பார்க்கவில்லை.
அது நல்லதுதான் என்று நினைத்தாள்.
கீழே வந்தபோது ஆதவன் மீண்டும் கேட்டான்.
“அந்த எண்ணுக்கு பதில் அனுப்பினியா?”
“அனுப்பினேன்.”
“என்ன?”
“நீங்கள் யார்? என் அம்மாவை எப்படி தெரியும்?”
“பதில்?”
“இல்ல.”
“அழைத்தியா?”
“அழைத்தேன். துண்டிச்சுட்டாங்க.”
ஆதவன் எண்ணை தனது கைப்பேசியில் குறித்துக்கொண்டான்.
“கண்டுபிடிக்க முடியுமா?” யாழினி கேட்டாள்.
“சட்டப்படி கிடைக்கிற அளவுக்கு பார்க்கலாம்.”
“அவ்வளவுதானா?”
“வேற என்ன எதிர்பார்க்கிற?”
“ஒரு பத்து நிமிஷத்துல—”
அவள் உடனே தன்னைத் திருத்திக்கொண்டாள்.
“ஒரு பத்து நிமிடத்துல யார் என்று கண்டுபிடிச்சுடுவீங்கன்னு நினைச்சேன்.”
ஆதவன் சிரித்தான்.
“திருமணத்துக்கு முன்னாடி இந்தத் திறமை இருக்கான்னு கேட்கலையே.”
“நான் தவற விட்டுட்டேன்.”
“இப்பவே வருத்தமா?”
“இன்னும் முடிவு செய்யல.”
“நல்லா இருக்கு.”
அவர்கள் சில அடிகள் அமைதியாக நடந்தார்கள்.
இரண்டு நாட்களாக நடந்த எல்லா குழப்பத்துக்கும் நடுவே இந்தச் சிறிய உரையாடல்கள் மட்டும் யாழினிக்கு வழக்கமான வாழ்க்கையை நினைவூட்டின.
அது அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது.
மதியத்திற்குப் பிறகு யாழினியே மீண்டும் ஏழாவது அறைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்றாள்.
“எதுக்கு?” ஆதவன் கேட்டான்.
“புகைப்படம் இருந்த இடத்தை இன்னொரு தடவை பார்க்கணும்.”
“யாரோ எடுத்துட்டுப் போனது தெரிஞ்சுதானே?”
“அதனாலதான்.”
ஆதவன் அவளை ஒரு கணம் பார்த்துவிட்டு,
“வா.”
என்றான்.
மேலே சென்றதும் யாழினி வராந்தாவில் இருந்த கேமராவைப் பார்த்தாள்.
“இப்ப வேலை செய்கிறதா?”
ஆதவன் தனது கைப்பேசியில் பாதுகாப்புச் செயலியைத் திறந்தான்.
“செய்கிறது.”
“நல்லது.”
ஆதவன் அவளைப் பார்த்தான்.
“என்ன?”
“இந்த வீட்டுல கதவை விட கேமராவை நம்புற நிலைமை வந்துடுச்சேன்னு நினைச்சேன்.”
யாழினி கதவைத் திறந்தபடி,
“கேமராவையும் இன்னும் நம்ப வேண்டாம்.”
என்றாள்.
ஆதவன் மெதுவாகச் சிரித்தான்.
“அதுவும் சரிதான்.”
பகல் வெளிச்சத்தில் ஏழாவது அறை இரவில் இருந்த அளவுக்கு அச்சமூட்டவில்லை.
ஆனால் அங்கே இருந்த அமைதி வேறுபட்டது.
பல ஆண்டுகள் யாரும் பேசாமல் இருந்த இடம் போல.
யாழினி நேராக இளவேணியின் புகைப்படம் இருந்த இடத்துக்குச் சென்றாள்.
சாய்ந்திருந்த பெரிய புகைப்படச் சட்டம் அப்படியே.
அதன் பின்னால் வெறும் தூசி.
“இதைக் கவனிங்க.”
அவள் விரலை நீட்டினாள்.
தூசியில் சிறிய தடங்கள்.
ஆதவன் குனிந்து பார்த்தான்.
“நேத்து உன்னுடையதாக இருக்கலாம்.”
“இருக்கலாம்.”
யாழினி சுற்றிப் பார்த்தாள்.
“ஆனா யாரோ புகைப்படத்தை மட்டும் எடுத்திருக்காங்க.”
“அப்படின்னா அந்தப் படத்துல அவர்களுக்கு வேண்டாத ஏதாவது இருக்கு.”
யாழினி கைப்பேசியை எடுத்தாள்.
நேற்று எடுத்த புகைப்படத்தைத் திறந்தாள்.
“பார்க்கலாம்.”
ஆதவன் அருகில் நின்றான்.
படத்தை பெரிதாக்கினார்கள்.
தேவிகா.
விக்ரமன்.
ராகவன்.
லட்சுமி.
இளவேணி.
இன்னும் சிலர்.
“இது எந்த நிகழ்ச்சி?” யாழினி கேட்டாள்.
“நம்ம பழைய விருந்தினர் மண்டபம் மாதிரி இருக்கு.”
“தேதி இருக்கா?”
ஆதவன் படத்தின் கீழ் வலது மூலையை பெரிதாக்கினான்.
மங்கலான எண்கள் கொஞ்சம் தெளிவானது.
14.05.2004
யாழினி அமைதியானாள்.
“அப்ப எனக்கு நாலு வயசு.”
“ம்.”
ஆதவன் இன்னும் படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
திடீரென்று அவனுடைய விரல் இடப்புறத்தில் இருந்த ஒருவரின் மீது நின்றது.
“ஒரு நிமிடம்.”
“என்ன?”
“இவரை நான் பார்த்திருக்கேன்.”
நடுவயது மனிதர்.
கண்ணாடி.
மெல்லிய மீசை.
கையில் ஒரு கோப்பு.
“யார்?”
ஆதவன் சில நொடிகள் நினைவுகூர்ந்தான்.
“சண்முகம்.”
“யார் சண்முகம்?”
“நம்ம நிறுவனத்தோட பழைய கணக்காளர்.”
“இப்ப இல்லையா?”
ஆதவன் உடனே பதில் சொல்லவில்லை.
யாழினி அவனைப் பார்த்தாள்.
“வேலை விட்டுட்டாரா?”
“இல்ல.”
அவனுடைய குரல் மாறியது.
“இறந்துட்டார்.”
யாழினியின் பார்வை மீண்டும் சண்முகத்தின் முகத்துக்குச் சென்றது.
“எப்ப?”
ஆதவன் ஒரு நொடி அமைதியாக இருந்தான்.
“அப்ப நான் ஒன்பது வயசு. முழுசா ஞாபகம் இல்ல.”
“என்ன நடந்தது?”
“வீட்டில ஒரு விபத்து நடந்ததுன்னு சொன்னாங்க.”
யாழினியின் உடல் மெதுவாக இறுகியது.
“இந்த வீட்டில?”
“ஆமாம்.”
“எங்கே?”
ஆதவன் அறையைச் சுற்றிப் பார்த்தான்.
அவனுடைய பார்வை மட்டும் போதுமானதாக இருந்தது.
“இந்த அறையிலா?”
“அப்படித்தான் கேட்டிருக்கேன்.”
நேற்று இரவு மனதில் மின்னிய காட்சி மீண்டும் வந்தது.
தரையில் சிவப்பு.
இளவேணியின் குரல்.
“யாழி! இங்கே வராதே!”
யாழினி மெதுவாகக் கேட்டாள்.
“அவர் அப்பவே இறந்தாரா?”
“இல்ல. மருத்துவமனைக்கு எடுத்துட்டுப் போனாங்க.”
“பிறகு?”
“அந்த இரவு… அதிகாலை இருக்கலாம்.”
ஆதவனின் குரல் தாழ்ந்தது.
“இறந்துட்டார்.”
யாழினி புகைப்படத்தை மீண்டும் பார்த்தாள்.
அங்கே சண்முகம் உயிருடன் நின்றிருந்தார்.
அவருக்கு அருகில் இளவேணி.
தேவிகா.
ராகவன்.
விக்ரமன்.
அனைவரின் முகத்திலும் சாதாரண நிகழ்ச்சியின் அமைதி.
கீழே தேதி—
14.05.2004.
“இந்தப் படம் எடுத்ததும் அதே நாளா?”
“ஆமாம்.”
“சண்முகம் இறந்ததும்?”
“அதே இரவு.”
அறையின் அமைதி இன்னும் கனமானது.
யாழினியின் பார்வை சண்முகத்தின் கையில் இருந்த கோப்பின் மீது நின்றது.
“இதுல ஏதோ எழுதிருக்கே.”
ஆதவன் படத்தை இன்னும் பெரிதாக்கினான்.
எழுத்துகள் தெளிவாகவில்லை.
இரண்டு ஆங்கில எழுத்துகள் மட்டும் சற்றே தெரிந்தன.
V R
“VR?”
யாழினி மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“என்னன்னு தெரியல,” என்றான் ஆதவன்.
அவன் மேலும் பெரிதாக்க முயன்றான்.
பயனில்லை.
யாழினி அதை மனதில் வைத்துக்கொண்டாள்.
“சண்முகம் இறந்ததுக்கான பதிவு இருக்குமா?”
“இருக்கணும்.”
“நிறுவனத்துல?”
“பழைய ஆவணங்கள் மின்னணுவாக்கப்பட்டிருந்தா இருக்கும்.”
“பார்க்க முடியுமா?”
“முயற்சி பண்ணலாம்.”
ஆதவன் தனது கைப்பேசியில் நிறுவனத்தின் உள் பதிவுத் தளத்தைத் திறந்தான்.
பழைய ஆவணங்கள்.
2004.
May.
தேடல்.
Shanmugam.
பல பழைய பதிவுகள்.
ஊதியம்.
கணக்குப் பரிசோதனை.
சில உள் குறிப்புகள்.
பிறகு—
ஒரு கோப்பு.
INCIDENT — 14 MAY 2004
யாழினி உடனே அவனருகில் வந்தாள்.
“திறங்க.”
ஆதவன் அழுத்தினான்.
திரையில் ஒரு செய்தி.
ACCESS RESTRICTED
“உங்களுக்கே அனுமதி இல்லையா?”
“இல்ல.”
“யாருக்கு இருக்கு?”
ஆதவன் விவரங்களைத் திறந்தான்.
முழுப் பட்டியல் தெரியவில்லை.
ஒரு வரி மட்டும்.
Legacy authorization required.
யாழினி அந்தச் சொல்லைப் பார்த்தபடி நின்றாள்.
Legacy.
சில மணி நேரங்களுக்கு முன்பு பாதுகாப்பு அறையில் பார்த்த பெயர் அவளுடைய நினைவில் மின்னியது.
அவள் மெதுவாகக் கேட்டாள்.
“ஆதவன்…”
“என்ன?”
“கேமரா பதிவு காணாமல் போன இடத்துல இருந்த பழைய கணக்கு பேர் என்ன?”
ஆதவன் அவளைப் பார்த்தான்.
ஒரு நொடி.
அடுத்த நொடி—
இருவரும் ஒரே நேரத்தில் சொன்னார்கள்.
“LEGACY ADMIN.”
அறைக்குள் அமைதி.
இருபத்திரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சண்முகம் இறந்த சம்பவத்தின் கோப்பைத் திறக்க தேவையான பழைய அனுமதியும்—
நேற்று இரவு யாழினி ஏழாவது அறைக்குள் இருந்த ஒன்பது நிமிடங்களை மறைக்கக்கூடிய பாதுகாப்புக் கணக்கும்—
ஒரே பெயரைச் சுட்டிக்காட்டின.
யாழினி திரையைப் பார்த்தபடி நின்றாள்.
பிறகு மிகவும் மெதுவாகக் கேட்டாள்.
“இருபத்திரண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி இருந்த இந்த access… இன்னும் யார்கிட்ட இருக்கு?”
தொடரும்…
