தாழிக்குக் கீழே பொறிக்கப்பட்டிருந்த இரு பெயர்களையும் நிலன் மறுத்துவிடுவான் என்று திரை எண்ணியிருந்தாள்.
ஆனால் அவன் கீறுபட்ட கையை அவள் முன் திறந்தான்.
அவளைத் தாழிநீரிலிருந்து இழுத்தெடுத்தபோது இருந்ததைவிட, அந்தக் கீறு இப்போது கருமையாகத் தெரிந்தது. அருகில் பார்த்ததும் அது வழக்கமாகப் பட்ட காயமல்ல என்பது புலப்பட்டது. முதல் விரலின் கீழே தொடங்கி, உள்ளங்கையின் நடுவை நோக்கி வளைந்து சென்று, வட்டமாக மூடுவதற்கு முன்பே நின்றுவிட்ட கோடு.
அவர்களுடைய பெயர்களுக்கு நடுவே பொறிக்கப்பட்டிருந்த குறியின் ஒரு பாதி.
விடியலின் வெளிரொளி முதற்காணல் கூடத்துக்குள் நீண்ட பட்டைகளாக விழுந்திருந்தது. தாழிக்குக் கீழே திரை விலக்கிய இருவாய் உப்பின் இடையே பழைய எழுத்துகள் இன்னும் தெரிந்தன.
திரை
வேள்குடி நிலன்
மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பே வெட்டப்பட்ட பெயர்கள்.
அந்த ஆண்டில் அவளிடமிருந்து அழிந்த ஆறு மாதங்களின் நிழல்.
“முதலில் நான் எடுத்த உறுதியைச் சொல்,” என்றாள் திரை.
நிலன் தன் கையை மூடவில்லை.
“என்னால் சொல்ல முடியாது.”
“உனக்கு ஏற்ற விடை.”
“அப்படித்தான் தெரியும்.”
“அப்படியானால் அந்தப் பெயர்கள் நம்முடையவை அல்ல என்று சொல்.”
“அப்படிச் சொல்லமாட்டேன்.”
“என் கை உன் பிடியை ஏன் அறிந்திருந்தது?”
நிலனின் விரல்கள் சிறிது மடிந்தன. ஆனாலும் கையை முழுதாக மூடவில்லை.
“என்னை வேறொரு பெயரால் அழைக்கத் தொடங்கியது ஏன்?”
“நடுவே நிறுத்திவிட்டேன்.”
“அதனால் அது நடக்காததாகிவிடாது.”
“இல்லை.”
தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ள அவன் முயலாதது, சொற்போரைவிடத் திரையை அதிகமாகச் சினமூட்டியது.
அவள் குனிந்து, இரு பெயர்களுக்கும் நடுவே இருந்த இணைகுறியைச் சுட்டினாள்.
“இங்கே நான் எடுத்த முதல் உறுதி இது இல்லை என்றாய். அதற்கு என்ன பொருள்?”
நிலன் திறந்த வாயிலை ஒருமுறை பார்த்தான். வெளிப்பாதையில் யாரும் தெரியவில்லை. இருந்தாலும் அவன் குரலைத் தாழ்த்தினான்.
“அந்த விடையை நீயே கட்டி வைத்தாய்.”
“யாரிடம்?”
“நம்மிருவரிடமும்.”
“இணைஉறுதியா?”
“ஆம்.”
“அது எதைத் தடுக்கிறது?”
“சொல்லை மட்டும் அல்ல.”
“முயன்று பார்.”
நிலனின் பார்வை அவளது முகத்தில் நிலைத்தது.
“நீ என்னிடம் ஒருபோதும்—”
கீறு திறந்தது.
அவனுடைய உள்ளங்கையில் முறிந்த வட்டத்தின் வழியே நுண்ணிய குருதிக்கோடு ஒன்று தோன்றியது.
ஒரு துளி கல்லில் விழுவதற்கு முன்பே நிலன் கையை மூடிக்கொண்டான்.
திரை அசையவில்லை.
அவனை எந்தக் கூர்முனையும் தொடவில்லை. காயத்தை அவன் எதிலும் அழுத்தவில்லை. சொல்லின் முடிவை நெருங்கிய அந்தக் கணத்திலேயே, இணைஉறுதியின் குறி அவன் தோலைத் தானாகப் பிளந்திருந்தது.
“இது என்னை ஏமாற்றுவதற்காகச் செய்யும் வேலையாகவும் இருக்கலாம்,” என்றாள் திரை.
“இருக்கலாம்.”
“இங்கே வருவதற்கு முன்பே காயத்தைத் திறந்திருக்கலாம்.”
“இருக்கலாம்.”
“நீ எதையும் மறுக்கவில்லை.”
“உன்னோடு சொற்போர் செய்தாலும் நீ கேள்வியை மாற்றமாட்டாய் என்று முன்பே கற்றேன்.”
அந்தச் சொல் திரையை நிறுத்தியது.
அதில் காதல் இல்லை.
மென்மையும் இல்லை.
ஆனால் பழக்கம் இருந்தது.
விடை வேண்டும் என்று முடிவெடுத்த பிறகு திரை எவ்வாறு நடந்துகொள்வாள் என்பதைப் பலமுறை கண்டவனாக அவன் பேசினான்.
திரை பார்வையை மீண்டும் அவனது மூடிய கைக்குக் கொண்டுசென்றாள்.
“எதை மட்டும் சொல்ல முடியும்?”
நிலன் சற்றுப் பொழுது எண்ணினான்.
“மறத்தல் உன்மேல் திணிக்கப்பட்டதா என்று கேள்.”
கூடத்தின் குளிர் மேலும் ஆழ்ந்ததுபோல் இருந்தது.
மூன்று ஆண்டுகளாக உப்புக்காய்ச்சலே தன் நினைவைக் கிழித்தது என்று திரை நம்பியிருந்தாள். தாழியைத் தொட்ட பிறகு, ஏழுறுதிக் கோட்டை அந்த ஆறு மாதங்களை எடுத்திருக்கலாம் என்ற அச்சம் அவளுக்குள் எழுந்திருந்தது.
இப்போது நிலன் மூன்றாவது வாயிலைத் திறந்தான்.
“மறக்க நான் தானே தேர்ந்தெடுத்தேனா?”
“ஆம்.”
விடை ஒரு மூச்சளவும் காத்திருக்கவில்லை.
திரை அவன் முகத்தில் குற்றம் சுமத்தலையோ, இரக்கத்தையோ, வெற்றியுணர்வையோ தேடினாள். தன் முடிவு அவர்களிருவருக்கும் என்ன செய்தது என்று அவன் எண்ணுகிறான் என்பதை எதுவாவது காட்டுமா?
அவனிடம் இருந்தது அடக்கிவைக்கப்பட்ட பழைய துயரம் மட்டும்.
“ஏன்?”
மூடிய விரல்களுக்கு இடையில் குருதி தெரிந்தது.
“இணைஉறுதி அதைச் சொல்ல விடாது.”
“அப்படியானால் அதை உடை.”
“இருவர் சேர்ந்து எடுத்த உறுதி உடைந்தால், காயம் ஒருவரிடமே நின்றுவிடாது.”
“என்ன நடக்கும்?”
நிலனின் கண்கள் அவளிடமிருந்து விலகவில்லை.
“எனக்கா?” என்றான். “உனக்கா?”
அதுவே போதிய விடையாக இருந்தது.
வெளிப்பாதையில் காலடிச் சத்தம் எழுந்தது.
நிலன் மேலாடையின் உட்புறத்தில் கையைத் துடைத்தான். மூத்தகாப்பாளர் வேண்மாள் இரு காவலர்களுடன் கூடத்துக்குள் நுழைந்தபோது, அவன் கையை உடலருகே இறக்கிவிட்டான்.
வேண்மாளின் பார்வை முதலில் திரையைத் தொட்டது. பிறகு தாழிக்குக் கீழே இருந்த பெயர்களை. முடிவில் நிலனின் கைப்பகுதியில் பரவியிருந்த குருதியை.
“இணைஉறுதியைத் திறக்க முயன்றீர்கள்.”
“அவள் கேட்டாள்,” என்றான் நிலன்.
“ஒருவர் கேட்டுவிட்டால் அதைச் செய்வது அறிவானதாகிவிடும் என்று நீ இன்னும் எண்ணுகிறாய்.”
திரை நிமிர்ந்து நின்றாள்.
“அந்த உறுதி என்னுடையதாக இருந்தால், அதன் உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்று அறியும் உரிமையும் எனக்கே.”
“அதை எடுத்தபோது அந்த உரிமை உன்னிடம் இருந்தது,” என்றாள் வேண்மாள்.
“எடுத்ததே நினைவில் இல்லாதபோது?”
“அதனால்தான் அதை விரைவாகத் திறப்பது கேடு.”
அவள் தாழியருகே வந்து நின்றாள்.
“மூடப்பட்ட நினைவு என்பது பூட்டிய அறை அல்ல. தவறாகத் திறந்தால், திரும்புவது தன் பழைய இடத்தில் மட்டும் அமராது. அதற்குப் பின் நீ வாழ்ந்தவற்றை ஒதுக்கி, அவற்றின் இடத்தையே பிடித்துக்கொள்ளலாம்.”
“என் வாழ்வு எனக்கே.”
“ஆம்.”
வேண்மாள் உடனே ஒப்புக்கொண்டது திரையை ஓரளவு தடுமாறச் செய்தது.
அவள் தொடர்ந்து சொன்னாள்:
“அதை மீட்கும் வழியில் நீ உனக்கும் பிறர்க்கும் உண்டாக்கும் கேடும் உனதே.”
கோட்டை உண்மையை இவ்வாறுதான் அளந்தது.
முதலில் உரிமையை அவளிடம் கொடுத்தது.
அடுத்த மூச்சில் அந்த உரிமையை எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று தானே கூறியது.
திரை தன் குறியிட்ட கையை உடலருகே மடித்தாள்.
“இப்போது என்ன?”
“முழுக் காப்பாளர் வட்டமும் மாலைவரை கூடாது. அதற்கு முன், நினைவுச் சுவட்டுக்குள் சென்ற பிறகு உன்னால் உன்னை இழக்காமல் திரும்ப முடியுமா என்பதை அறிய வேண்டும்.”
“முடியாவிட்டால்?”
“தாழி உன்னை ஏன் குறியிட்டது என்பதை அறியும் வரை நீ தனியே வைக்கப்படுவாய்.”
“எங்கே?”
“கிழக்கறைகளில்.”
நிலனின் முகத்தில் ஓர் இமைப்பொழுது அளவுக்கு மாற்றம் தோன்றியது.
திரை அதைத் தவறவிடவில்லை.
“அந்த அறைகள் உனக்குத் தெரியும்.”
“போதுமான அளவு.”
“அப்படியானால் என்னை அளக்கும் இந்தச் செயலை நான் கடப்பேன்.”
வேண்மாள் வாயிலை நோக்கித் திரும்பினாள்.
“இன்று நீ சொன்னவற்றுள் பயன் தரக்கூடிய முதல் சொல் அதுதான்.”
ஏழுறுதிக் கோட்டையின் உள்பாதைகள் கருங்குன்றோடு சேர்ந்து மேலேறின.
திறந்த வளைவுகளுக்குக் கீழே அவர்கள் நடந்தார்கள். புதிதாக எழுந்த கதிரவன் சாம்பல் நிறக் கடல்மேல் நீண்ட ஒளியைப் பரப்பியிருந்தான். தொலைக்கீழே அலைகள் கருங்கல்லை மோதிவிட்டு, நெருங்கிய கடற்குகைகளுக்குள் மீண்டும் இழுக்கப்பட்டன.
கோட்டைக்குள்ளும் நீர் நகர்ந்தது.
தரையில் வெட்டப்பட்ட ஓடைகள் வழியே ஓடியது. சுவர்களுக்குக் கீழே மறைந்தது. சில இடங்களில் கல் அடியிலிருந்து மெல்லிய முழக்கமாக எழுந்தது.
கோட்டை கடலுக்கு மேல் எழவில்லை.
கடலையே துளைத்தெழுந்தது.
நிலன் திரையின் பின்னால் ஓரடிக்குக் குறைவான தொலைவில் நடந்தான். அவன் அவளை வழிநடத்தவில்லை என்று எண்ண வைக்கும் அளவுக்கு அந்த இடைவெளி இருந்தது. அவள் எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் எட்டிப் பிடிக்க முடியும் அளவுக்கும் அது குறைந்திருந்தது.
வேண்மாளும் இரு காவலர்களும் முன்னால் சென்றனர்.
முதல் பாதைப்பிரிவில் திரை இடப்பக்கம் திரும்பினாள்.
நிலன் நின்றுவிட்டான்.
அவள் இரண்டு அடிகள் சென்ற பிறகுதான் வேண்மாள் வலப்பக்கம் சென்றிருப்பதைப் பார்த்தாள்.
இடப்பாதை கோட்டையின் ஆழத்தை நோக்கி இறங்கியது. அதன் சுவரில் ஒருகாலத்தில் வெள்ளியால் எழுதப்பட்ட பெயர்களின் மங்கிய கோடுகள் இருந்தன.
திரை மீண்டும் பாதைப்பிரிவுக்குத் திரும்பினாள்.
“அந்த வழி உனக்குத் தெரிந்தது,” என்றான் நிலன்.
“ஊகித்தேன்.”
“இல்லை.”
“அப்படியானால் என் கால்கள் ஊகித்தன.”
அவனது பார்வை அவளது கால்களைத் தொட்டது.
மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்தப் பாதைகளில் அவள் நடந்திருக்கிறாள்.
ஒருமுறை மட்டும் அல்லாமல் இருக்கலாம்.
அவளது உள்ளம் இழந்த நிலவரையை உடல் இன்னும் தாங்கியிருந்தது.
திரை வலப்பக்கம் திரும்பி நடந்தாள்.
அடுத்த படிக்கட்டு வளைந்து மேலேறியது. ஒன்பதாவது படியில், காரணம் அறியாமல் காலைச் சுவரருகே நகர்த்திக் கொண்டாள். நடுக்கல்லில் ஓடிய பிளவு தெரிந்தபோது அசைவு தாமதமாகிவிட்டது.
கூரிய கல்லோரம் அவளது காலடிப்பக்கத்தை வெட்டியது.
திரை நடையை நிறுத்தவில்லை.
நிலனும் எதுவும் சொல்லவில்லை.
அவன் வியப்பைக் காட்டாததே, வியந்திருந்தால் காட்டியதைவிட மோசமாக இருந்தது.
படிக்கட்டின் மேல் இருந்த வளைவுக்குக் கீழே மெய்யாள் காத்திருந்தாள்.
திரையின் காலணிகள், மேலாடை, காலியான உப்புக்கலம் ஆகியவற்றை மார்போடு சேர்த்துப் பிடித்திருந்தாள். அருகே நின்ற காவலனின் முகத்தில், அவளைப் போகச் சொல்லி ஏற்கெனவே தோற்றுவிட்டவன் கொண்ட சோர்வு இருந்தது.
மெய்யாள் பொருட்களை நீட்டினாள்.
“மூடப்படாத எதையும் நீ தொடக்கூடாது என்று சொன்னார்கள்.”
திரை மேலாடையை வாங்கினாள்.
“அதனால் என் பொருட்கள் எல்லாவற்றையும் நீயே எடுத்துக்கொண்டு வந்தாயா?”
“உன்னுடன் வந்த நாளிலேயே அவற்றுக்கும் கேடு வந்து விட்டது என்று முடிவு செய்தேன்.”
மெய்யாள் மேலாடைக்குக் கீழிருந்து ஓர் அடைத்துண்டை எடுத்தாள்.
“காலை உணவைத் தவறவிட்டாய்.”
“பசி இல்லை.”
“அச்சம் உன் உள்ளை காலி செய்யும் முன் இதை உண்.”
புயல் நாட்களுக்கு முன் திரையின் அம்மாவும் இதேபோன்ற சொற்களைச் சொல்வாள்.
மழைநீர் வழியும் சாளரம்.
வாயிலருகே தொங்கிய ஈர வலைகள்.
கையில் வலுக்கட்டாயமாக வைக்கப்பட்ட சூடான அடை.
அந்த இடம் நினைவில் இருந்தது.
அம்மாவின் முகமும் இருந்தது.
சொற்களும் இருந்தன.
அவற்றைச் சொன்ன குரல் மட்டும் வரவில்லை.
திரையின் கையில் இருந்த அடை, அவள் தாங்கி வந்த மண்கலத்தைவிட கனமாகத் தோன்றியது.
மெய்யாளின் முகம் மென்மையடைந்தது.
“உன்னால் தாங்குகிறதா?”
“இல்லை.”
திரை பொய்யில்லாமல் சொன்னது மெய்யாளை ஓரளவு வியக்கச் செய்தது.
“நானாக இருந்தாலும் தாங்காது,” என்றாள் அவள்.
முன்னே சென்றுகொண்டிருந்த வேண்மாள் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
மெய்யாள் குரலைத் தாழ்த்தினாள்.
“யாராவது கேட்டால், நீயே இதைத் திருடினாய்.”
“என் மேல் ஏற்கெனவே விலக்கப்பட்ட வல்லமை என்ற குற்றம் இருக்கிறது.”
“அதோடு திருட்டும் சேர்ந்தால், நீ மற்றவர்களைப் போலத் தோன்றலாம்.”
திரை காலணிகளை அணிந்தாள். தோலின் விளிம்பு காலில் இருந்த வெட்டைக் கசக்கிப் பிடித்தது.
மெய்யாளின் பார்வை நிலனிடம் சென்று மீண்டும் திரையிடம் வந்தது.
“பிறகு உன்னைத் தேடி வருகிறேன்.”
அது கேள்வி அல்ல.
“அவர்கள் உன்னை விட்டால்.”
“விடாவிட்டால் தொல்லை கொடுப்பேன்.”
“அதற்கான திறன் உனக்குண்டு.”
மெய்யாள் காவலன் தன்னை அழைத்துச் செல்லும் முன்பே படிக்கட்டில் இறங்கினாள்.
நிலன் அவள் மறையும் வரை பார்த்தான்.
“விரைவிலேயே ஒரு தோழியைப் பெற்றுவிட்டாய்.”
“அவள் அடை கொண்டு வந்தாள். அது உறுதி அல்ல.”
“இல்லை.”
அந்த ஒரு சொல்லின் அடியில், ஒருகாலத்தில் வேறுவிதமாக நம்பியவன் மறைந்திருந்தான்.
முன்னிருந்த பாதையிலிருந்து வேண்மாள் அழைத்தாள்.
“மூன்றாமுறுதி நிலன்.”
அவன் நகர்ந்தான்.
திரை பின்தொடர்ந்தாள்.
அடை இன்னும் திறக்கப்படாமல் அவள் கையில் இருந்தது.
எந்த உறுதிகள் தன்னை ஏமாற்றின என்பதை நிலன் நினைவில் வைத்திருந்தான் என்ற எண்ணமும் அவளோடு நடந்தது.
திறனறிக் கூடத்தில், தொடு என்று அழைக்கும் பொருள் ஒன்றும் இல்லை.
நடுவே இருந்த கருங்கல் மேசையின் மேல் மூன்று பொருள்கள் வைக்கப்பட்டிருந்தன.
ஒரு செம்பு மேலாடைப் பிடி.
ஒரு வெண்சிப்பி.
நான்கு மூலை கொண்ட கருந்தகடு.
ஒவ்வொன்றையும் சுற்றி மெல்லிய உப்புச் சுற்று தூவப்பட்டிருந்தது.
சுவர்கள் வெளிர்ந்த கல். பெயர்கள் இல்லை. குறிகள் இல்லை. திரைக்குப் பின்னால் ஒரே ஒரு வாயில். சாளரமும் இல்லை. தரைக்குக் கீழே கடல்நீர் ஓடும் ஓடைகளும் இல்லை.
நினைவு ஒளியத் தகுந்த ஒவ்வொரு எளிய மறைவிடமும் அங்கிருந்து அகற்றப்பட்டிருந்தது.
நிலன் மேசையின் அருகே நின்றான்.
வேண்மாள் அதன் மறுபுறம் இடம்பிடித்தாள்.
“முதலுறுதிக் காண்பவர், ஆழ்ந்த உணர்வோடு மீண்டும் மீண்டும் கையாளப்பட்ட பொருளில் பதிந்த நினைவுச் சுவட்டை அறிய முடியும்,” என்றாள் அவள். “பலருக்கு முழு நிகழ்வும் கிடையாது. வெப்பம். அச்சம். துயரம். ஒரு பக்கம் செல்லும் இழுப்பு. அவ்வளவுதான்.”
“எனக்கு நடந்தது முழுதாகத் தெரிந்தது.”
“காண்பவருக்குக் கிடைக்க வேண்டியதைவிட நீ மிக ஆழமாகச் சென்றாய்.”
திரை தன் உள்ளங்கையைத் திறந்தாள்.
“கருங்கீறு?”
“அதற்கு வழியாக இருக்கலாம்.”
“அல்லது அதனால் பிறந்ததா?”
வேண்மாளின் பார்வை அந்தக் குறியில் நின்றது.
“காப்பாளர் வட்டம் அறிய வேண்டியவற்றில் அதுவும் ஒன்று.”
அவள் மேசைமேல் இருந்த பொருள்களைக் காட்டினாள்.
“ஒன்றில் கேடு செய்யாத நினைவுச் சுவடு இருக்கிறது. ஒன்றில் தங்குமளவு வலிமையான நினைவு ஒருபோதும் பதியவில்லை. மற்றொன்றிலிருந்த எட்டக்கூடிய சுவடுகளைப் பிணைப்பவர் ஒருவர் அகற்றியிருக்கிறார்.”
திரை நிலனை நோக்கினாள்.
“பிணைப்பவர்?”
“இரண்டாமுறுதி,” என்றான் அவன். “காண்பவர் கேட்கிறார். பிணைப்பவர் தாங்குகிறார்.”
“மூன்றாமுறுதி?”
அவனது தோளில் இருந்த கருநிறக் குறி விளக்கொளியைப் பிடித்தது.
“இன்று இல்லை.”
வேண்மாள் தொடர்ந்தாள்.
“ஒவ்வொரு பொருளையும் ஏழு மூச்சுகளுக்குள் மட்டும் தொட வேண்டும். நீ அறிந்தது பொருளிலிருந்து வந்ததா, உன் உள்ளமே வெற்றிடத்தை நிரப்பியதா, அல்லது யாரோ நோக்கமாய் மாற்றியதா என்பதைப் பிரிக்க வேண்டும். பிறகு சுவட்டிலிருந்து உன் விருப்பத்தால் வெளியேற வேண்டும்.”
“பொருள் என்னை விடாவிட்டால்?”
“பொருள்கள் பிடித்துக்கொள்வதில்லை,” என்றாள் வேண்மாள். “விடத் தவறுவது மக்கள்தான்.”
நிலன் மேசைக்கு அருகே வந்தான். ஆனால் கைகளை உடலருகே வைத்திருந்தான்.
“தொடுவதற்கு முன் இப்பொழுதைத் தாங்கும் ஒரு நிலைப்பிடியைத் தேர்ந்தெடு.”
“என் பெயரா?”
“பெயரை மாற்றலாம்.”
“நான் நிற்கும் இடமா?”
“இடத்தின் நினைவையும் மாற்றலாம்.”
“அப்படியானால் எது மீறும்?”
“இப்பொழுது.”
திரை அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“உன் காலடியில் இருக்கும் தரை,” என்றான் நிலன். “உன் பின்னால் இருக்கும் வாயில். அடுத்து நீ இழுக்கப் போகும் மூச்சு. சுவடு நினைவுகூர முடியாத ஒன்று—ஏனெனில் அது இன்னும் நடக்கவில்லை.”
திரை செம்புப் பிடியைப் பார்த்தாள்.
“இப்பொழுதை நான் கண்டுபிடிக்க முடியாவிட்டால்?”
“நான் பேசுவேன்.”
“தொடமாட்டாயா?”
“நீ கேட்காத வரை இல்லை.”
தாங்கள் பகிர்ந்த மறந்த நெருக்கத்தை அவன் உரிமையாக முன்வைக்கவில்லை.
அதனாலேயே திரை அந்தச் சொல்லை நம்பினாள்.
அவள் இரண்டு விரல்களைச் செம்பு மேலாடைப் பிடியின் மேல் வைத்தாள்.
குளிர்ந்த செம்பு.
அடுத்த கணம்—
கனமான மேலாடையை காற்று ஒருவரின் கால்களில் அடித்தது.
துறைமேடை அலைகளோடு அசைந்தது. கீழே கருநீர் மரத்தூண்களை மோதியது. ஒரு தந்தையின் கைகள் இளம்பெண்ணின் கழுத்தருகே மேலாடைப் பிடியை இணைத்தன.
அவள் மறுமறுமுறை காத்திருந்த கடற்கலத்தைத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
“நீ போக வேண்டியதில்லை,” என்றான் தந்தை.
“நான் தங்கினால் உன்னைப் போலாகிவிடுவேன்.”
அவனது விரல்கள் நின்றன.
சினம் அல்ல.
துயரால் புண்பட்ட பெருமை.
துறைமேடை திறனறிக் கூடத்தைவிட உண்மையானதாக மாற முயன்றது.
திரை காலணிகளுக்குக் கீழே இருந்த கல்லை உணர்ந்தாள்.
பின்னிருந்த வாயிலை நினைத்தாள்.
அடுத்த மூச்சு இன்னும் யாருடைய நினைவாகவும் மாறவில்லை.
அவள் கையை எடுத்தாள்.
துறை மறைந்தது.
நான்கு மூச்சுகள்.
நிலனின் உடல் அசையவில்லை. ஆனால் அவனது முழுப் பார்வையும் திரையின் மேல் இருந்தது.
“தந்தையும் மகளும்,” என்றாள் திரை. “அவள் கடற்கலத்தில் செல்லவிருந்தாள்.”
வேண்மாள் முன் வைத்திருந்த மரப்பட்டை ஏட்டில் ஒரு குறி இட்டாள்.
“மெய்.”
அடுத்தது வெண்சிப்பி.
திரை அதைத் தொட்டாள்.
கடற்காற்று.
ஒரு குழந்தையின் நகை.
செந்நிறப் படகின் அருகே மீனைத் தூய்மை செய்த அம்மாவின் கைகள்—
இல்லை.
அது சிப்பிக்குள் இருந்தது அல்ல.
திரையுடைய நினைவு.
வெண்சிப்பிக்குள் எந்தச் சுவடும் இல்லை. அதன் அமைதிக்குள் திரையின் ஏக்கம் நுழைந்து, தன் படங்களை நிரப்பியிருந்தது.
அவள் கையை எடுத்தாள்.
“இதில் நினைவுச் சுவடு இல்லை. நான் கண்டது என்னுடையது.”
வேண்மாள் இன்னொரு குறி வைத்தாள்.
“மெய்.”
கருந்தகடு மட்டும் மீந்திருந்தது.
அதன் மேல் எழுத்து எதுவும் இல்லை. ஒருகாலத்தில் நாடாள்வோரின் குறி பதிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டிய இடத்தில் ஆழமில்லாத பள்ளம் மட்டும் இருந்தது.
திரை அதைத் தொடுவதற்கு முன்பே உள்ளங்கையின் கருங்கீறு வலித்தது.
அவளது கை நின்றதை நிலன் கண்டான்.
“நீ மறுக்கலாம்.”
“அப்படிச் செய்தால் கிழக்கறைகளில் தனியே வைக்கப்படுவேனா?”
“ஆம்.”
“அப்படியானால் இது பெரிய தேர்வு அல்ல.”
“சிறியதாயினும் உன்னுடையதே.”
திரை கருந்தகட்டின் மேல் விரல்களை வைத்தாள்.
எதுவும் இல்லை.
இல்லை.
அது வெறுமை அல்ல.
வெட்டி எடுத்த இடம்.
இல்லாமைக்கும் ஓரம் இருந்தது.
கருங்கீறு எரிந்தது.
அவள் கையை எடுத்திருக்க வேண்டும்.
அதற்குப் பதிலாக மேலும் அழுத்தினாள்.
ஒரு செம்பு நிலவரை அவளது பார்வையை நிரப்பியது.
கடற்கரைகள் அதன் மேல் அடித்துச் செதுக்கப்பட்டிருந்தன. ஆறுகள் விளக்கொளியில் மின்னின. சிறு துறைகளின் அருகே நகத்திற்குள் அடங்குமளவு எழுத்துகளில் பெயர்கள் பதிக்கப்பட்டிருந்தன.
கையுறை அணிந்த கை ஒன்று உளியை ஒரு பெயரின் மேல் வைத்தது.
இருவாய்
“துறையை நீக்கு,” என்றது ஓர் ஆண் குரல்.
“அங்கே மக்கள் இருக்கிறார்கள்,” என்றது இன்னொரு குரல்.
சுத்தியல் உயர்ந்தது.
“இருந்தார்கள்.”
செம்பின் மேல் இரும்பு மோதியது.
முதல் எழுத்து பிளந்தது.
திரை இன்னும் ஆழமாகச் சென்றாள்.
நிலவரையைச் சுற்றியிருந்த இடம் விரிந்தது.
உயர்ந்த ஏட்டடுக்குகள்.
மூடிய நினைவுக்கலங்கள்.
விளக்குக்கு அப்பால் நகர்ந்த புகைநிற மேலாடை.
சுத்தியல் மீண்டும் விழுந்தது.
இருவாய் எழுத்தெழுத்தாக மறைந்தது.
நினைவின் ஓரத்தில் ஒரு பெண் திரையின் பெயரை அழைத்தாள்.
அம்மா.
திரை அந்தக் குரலை நோக்கித் திரும்பினாள்.
அங்கே யாரும் இல்லை.
தாழி எடுத்துச் சென்ற இடத்தைச் சுற்றி வடிவெடுத்த இருள் மட்டும்.
குரல் மீண்டும் அழைத்தது.
சொல் மெய்யாக இருந்தது.
ஒலி மெய்யல்ல.
திரையின் நினைவில் அம்மாவின் குரல் இருந்த இடம் இப்போது வெறுமையாக இருந்தது. அந்த வெற்றுக்குள் இந்தப் பழைய சுவடு புகுந்து, அவளது குரலை அணிந்துகொண்டு பேச முயன்றது.
தவறாக.
திரை கையை உருவ முயன்றாள்.
கருந்தகடு அவளை விடவில்லை.
சுத்தியலின் கீழே செம்பு நிலவரை வளைந்தது. உடைந்த எழுத்துகளிலிருந்து செந்நிற ஒளி கசிந்தது.
“திரை.”
இம்முறை பொய்க்குரல் கீழிருந்து வந்தது.
எட்டாவது மணி அசையத் தொடங்கியது.
அது ஒலிக்கவில்லை.
கோட்டையின் கீழே கட்டிப்பிடிக்கப்பட்ட பெரும் எடை ஒன்று தன்னைப் பிணைத்ததைச் சோதிப்பதுபோல் நகர்ந்தது.
“உன் காலடியில் தரை இருக்கிறது,” என்றான் நிலன்.
அவனது குரல் மிகத் தொலைவிலிருந்து வந்தது.
“உன் பின்னால் வாயில் இருக்கிறது.”
சுத்தியல் மீண்டும் விழுந்தது.
இருவாய் மறைந்தது.
“உன் இடது காலில் குருதி வருகிறது.”
வலி திரையின் காலடியில் தெளிந்தது.
மெய்யாள் காலணிகளைத் திருப்பித் தருவதற்கு முன் பிளந்த படிக்கல் அவளது தோலை வெட்டியிருந்தது. இப்போது அந்தக் குருதி காலணிக்குள் வெப்பமாகப் பரவியிருந்தது.
இப்பொழுது.
“அந்தக் குரலைப் பின்தொடராதே,” என்றான் நிலன்.
பொய்க்குரல் மென்மையடைந்தது.
அம்மா சொன்னதுபோல் திரையின் பெயரைச் சொல்ல முயன்றது.
கிட்டத்தட்ட.
“அடுத்த மூச்சு உன்னுடையது.”
திரை அதை இழுத்தாள்.
அந்தப் பழைய நினைவுச் சுவடு இந்தக் காற்றை ஒருபோதும் இழுத்ததில்லை.
அவள் கையைப் பறித்தாள்.
திறனறிக் கூடம் திரும்பியது.
கருந்தகடு நடுவே பிளந்திருந்தது.
திரையின் உடல் பின்னே சாய்ந்தது. ஆனால் அவள் விழவில்லை.
நிலன் மேசையைச் சுற்றி வந்திருந்தான். எட்டக்கூடிய தொலைவில் நின்றான். அவனது ஒரு கை திறந்தபடி உடலருகே இருந்தது.
திரை கேட்டால் மட்டும் தாங்க முனைந்தவனாய்.
அவள் கேட்காமல் தொடாதவனாய்.
திரை மேசையைப் பிடித்துக்கொண்டாள். கூடம் அசைவதை நிறுத்தும்வரை விடவில்லை.
வேண்மாள் பிளந்த தகட்டைப் பார்த்தாள்.
“என்ன அறிந்தாய்?”
“ஒரு நிலவரை.”
மூத்தகாப்பாளரின் முகத்தில் எதுவும் தெரியவில்லை.
“ஒரு பெயரை நீக்கினார்கள்.”
“எந்தப் பெயர்?”
“இருவாய்.”
நிலன் வேண்மாளை நோக்கித் திரும்பினான்.
அவள் அவனைப் பார்க்கவில்லை.
திரை தொடர்ந்து சொன்னாள்.
“அங்கே மக்கள் இருக்கிறார்கள் என்று ஒருவர் சொன்னார்.”
“மறுமொழி?”
“இருந்தார்கள்.”
வெளிர்கல் கூடத்தில் அமைதி அடர்ந்தது.
வேண்மாள் எழுதுகோலை மேசையின் மேல் வைத்தாள்.
“அந்தத் தகட்டிலிருந்த நினைவுச் சுவடுகள் அனைத்தும் நீக்கப்பட்டிருந்தன.”
“நீக்கப்படவில்லை,” என்றாள் திரை. “காயப்படுத்தப்பட்டிருந்தது.”
“பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் பிணைப்பவர் ஒருவர், எட்டக்கூடிய எல்லாச் சுவடுகளையும் அகற்றினார்.”
“அப்படியானால் ஒன்றை விட்டுவிட்டார்.”
“இல்லை.”
வேண்மாளின் பார்வை திரையின் கருங்கீற்றுக்குச் சென்றது.
“காண்பவர் மீந்த நினைவைக் கேட்பார்.”
அவளது கண்கள் திரையின் கண்களைச் சந்தித்தன.
“நீ அழித்தெடுக்கப்பட்ட நினைவின் காயத்தைக் கேட்டாய்.”
அந்தச் சொற்கள் ஒன்றோடொன்று இணைந்தன.
தாழியருகே திரையின் வாயிலிருந்து தானாக எழுந்த உறுதி மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தது.
வல்லமை உலகை மறக்கச் சொல்வதை நான் கண்டு நிற்பேன்.
அவளுக்குக் கிடைத்தது பொருள்களுக்குள் மீந்த நினைவுகளைக் கேட்கும் ஆற்றல் மட்டும் அல்ல.
நினைவு வெட்டி எடுத்துச் செல்லப்பட்ட இடத்தில் மீந்த காயத்தையும் அவளால் கேட்க முடிந்தது.
வேண்மாள் பொருள்களைச் சுற்றியிருந்த உப்பை மீண்டும் முழுச் சுற்றாக இழுத்தாள்.
“முதல் நினைவுச் சுவட்டுக்குள் நீ சென்றாய். பிறர் உதவி இல்லாமல் வெளியேறினாய். வெண்சிப்பியின் அமைதிக்குள் உன் உள்ளமே நிரப்பியதைப் பிரித்தறிந்தாய். மூன்றாவது சுவட்டில் ஏழு மூச்சுகளைக் கடந்தாய். வெளியிலிருந்து நிலைப்பிடி தேவைப்பட்டது.”
“அப்படியானால் நான் கடக்கவில்லை.”
“உயிரோடு திரும்பினாய்.”
“நான் கேட்டது அது இல்லை.”
“இல்லை,” என்றாள் வேண்மாள். “நீ கடக்கவில்லை.”
நிலனின் விரல்கள் உடலருகே இறுகின.
வேண்மாள் தொடர்ந்தாள்.
“ஆனால் முதலுறுதிக் காண்பவர் எட்ட முடியாத ஒரு சுவட்டுக்குள் நீ சென்றாய். உன்னை அறியாமல் அடைத்துவைத்தால் எதுவும் விளங்காது.”
திரை நிமிர்ந்தாள்.
“அப்படியானால்?”
“காப்பாளர் வட்டம் முடிவெடுக்கும் வரை கோட்டைக்குள் தங்கும் உரிமை உனக்கு இருக்கும்.”
“இவனும் என்னைப் பின்தொடர்வான்.”
“நிலன் உனக்குப் பிணையாக நிற்பான்.”
திரை மேசைமேல் இருந்த மூன்று பொருள்களையும் பார்த்தாள்.
“முதலுறுதியைத் தாண்ட என்ன செய்ய வேண்டும்?”
இந்த முறை நிலன் மறுமொழி சொன்னான்.
“பிறர் நிலைப்பிடி இல்லாமல் மூன்று நினைவுச் சுவடுகளிலிருந்து வெளியேற வேண்டும். பொருளில் மீந்த நினைவு, உன் உள்ளம் சேர்த்த தோற்றம், நோக்கமாய் மாற்றப்பட்ட சுவடு—மூன்றையும் தெளிவாகப் பிரித்தறிய வேண்டும்.”
“அதற்குப் பிறகு?”
“நீ எதைத் தாங்கத் தயார் என்று இரண்டாமுறுதி கேடும்.”
வேண்மாள் அவனுடைய சொல்லைத் தொடர்ந்தாள்.
“அதற்கு முன், இழக்க நேர்ந்தால் நீயே ஏற்கத் தயாராக இருக்கும் ஓர் நினைவைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.”
திரை அவளை நேராகப் பார்த்தாள்.
“நான் ஏற்கெனவே விலை கொடுத்துவிட்டேன்.”
“அந்த விலையைத் தாழி தேர்ந்தெடுத்தது,” என்றாள் வேண்மாள். “இரண்டாமுறுதி எதை முன்வைப்பது என்று உன்னிடமே கேடும்.”
“நான் எதையும் தேர்ந்தெடுக்காவிட்டால்?”
“நீ காண்பவராகவே இருப்பாய்.”
மூன்று நினைவுச் சுவடுகள்.
பிறரின் குரல் இன்றி அவற்றிலிருந்து திரும்ப வேண்டும்.
அதன் பிறகு, தானே தேர்ந்தெடுத்த ஓர் நினைவை இழப்பின் விளிம்பில் வைக்க வேண்டும்.
கோட்டை வல்லமை வேண்டுமா என்று கேட்கவில்லை.
அதை அடைய, உன்னுள் எதை வாளின் கீழ் வைப்பாய் என்று கேட்டது.
திரை நிலனை நோக்கித் திரும்பினாள்.
“என்னைத் திரும்பக் கொண்டுவர எந்தச் சொற்களைச் சொல்ல வேண்டும் என்று உனக்கு எப்படித் தெரிந்தது?”
அவன் உடனே மறுமொழி சொல்லவில்லை.
“தரை. வாயில். அடுத்த மூச்சு,” என்றாள் திரை. “நான் சுவட்டுக்குள் சென்ற பிறகு அவற்றை நீ அங்கேயே உருவாக்கவில்லை.”
“இல்லை.”
“யார் உனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது?”
அவனது கீறுபட்ட கை உட்பக்கம் திரும்பியது.
“இந்த வழியை நீ முன்பே அறிந்திருந்தாய்.”
“அது நான் கேட்ட விடை அல்ல.”
“இணைஉறுதி விடும் அளவு அதுதான்.”
திரை அவனை ஆராய்ந்து பார்த்தாள்.
மறந்துபோன அவளுடைய முந்தைய வாழ்வுக்கு நினைவுச் சுவடுகளிலிருந்து வெளியேறும் வழி தெரிந்திருந்தது.
அதை நிலனிடம் அவளே கற்றுக்கொடுத்தாளா?
அவனுடன் சேர்ந்து பயன்படுத்தினாளா?
அல்லது தன்னை மீட்க அவன் ஒருநாள் இதை அறிந்திருக்க வேண்டும் என்று முன்பே எண்ணினாளா?
விடைகள் அனைத்தும் அவனது உள்ளங்கையில் முடிவடையாத வட்டமாக மூடப்பட்டிருந்தன.
வேண்மாள் மரப்பட்டை ஏடுகளை ஒன்றாகச் சேர்த்தாள்.
“உனக்குத் தங்குமறை ஒதுக்குவதற்கு முன் இன்னொரு செயல் இருக்கிறது.”
அவள் சுவரில் இருந்த நுண்ணிய ஓரத்தை நோக்கிச் சென்றாள். கழுத்தருகே இருந்த செம்பு வளையங்களில் ஒன்றை அதன்மேல் அழுத்தினாள்.
கல் ஓரமாக விலகியது.
அதற்குள் கருநிற நூலால் கட்டப்பட்ட பழைய ஏட்டுத்தொகுப்பு இருந்தது.
நிலன் ஒரு படி முன்னே வந்தான்.
“மூத்தகாப்பாளரே.”
“ஒருமுறை தோன்றிய குறி இப்போது மீண்டும் தோன்றியிருக்கிறது,” என்றாள் வேண்மாள். “முதல் ஏட்டோடு ஒப்பிடாமல் காப்பாளர் வட்டம் எந்த முடிவும் கூற முடியாது.”
“வட்டம் கூடுவதற்கு முன் அவள் அதைப் பார்க்க வேண்டியதில்லை.”
“எச்சரித்த பிறகும் இங்கேயே இருக்க அவள் தேர்ந்தெடுத்தாள். ஏழு காப்பாளர்களுக்கு முன் நிற்கும்போது, அவர்கள் அவளுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தப் போகும் ஏட்டில் என்ன இருக்கிறது என்று அறியாமல் நிற்க வேண்டியதில்லை.”
வேண்மாள் ஏட்டுத்தொகுப்பை மேசையின் மேல் வைத்தாள்.
அதைச் சுற்றியிருந்த கருநூலின் முடிச்சில் கருமெழுகு பதிக்கப்பட்டிருந்தது. அவள் அதை உடைத்தாள்.
முதல் ஏட்டைத் திறந்தாள்.
மேலே திரையின் பெயர் இருந்தது.
இன்று எழுதப்பட்டதல்ல.
எழுத்தின் கருமை மங்கிப் பழுப்பாகியிருந்தது.
திரை
அதற்குக் கீழே:
பிறந்த கரை: இருவாய்
மறையிட்ட ஆணையின்கீழ் சேர்க்கப்பட்டது
அருகே இருந்த ஆண்டுக்குறி, தாழிக்குக் கீழே இருந்த பெயரின் ஆண்டோடு ஒன்றாக இருந்தது.
மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு.
திரை அடுத்த வரியைப் படித்தாள்.
நிலை: நினைவுப் பிளவுக்குப் பின் இறந்தவர்
எத்தனை முறை பார்த்தாலும் சொற்கள் மாறவில்லை.
இறந்தவர்.
தன் இரு கால்களிலும் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த அவளை, கோட்டையின் பழைய ஏடு இறந்தவள் என்று தாங்கியிருந்தது.
அதற்குக் கீழே, அந்தச் செய்தியை மெய்யென்று உறுதிசெய்தவருக்கான இடம் இருந்தது.
கருமை மாறாத மையால் ஒரு பெயர் கையெழுத்திடப்பட்டிருந்தது.
வேள்குடி நிலன்
திரை மெதுவாகத் தலையை உயர்த்தினாள்.
நிலனின் முகம் அசைவின்றி நின்றது.
அவளை மறக்காத ஒருவனின் கையெழுத்தே, அவளை இறந்தவள் என்று ஏட்டில் முடித்திருந்தது.
தொடரும்…
