ஒருவர் பிறந்த நாளிலிருந்தே, அவருடைய நினைவிலும் பேரரசுக்கு ஒரு பங்கு உண்டு என்று இந்நாடு சொல்லிக் கொண்டிருந்தது.
அந்தப் பழைய சொல்லை நினைத்தபடி, ஏழுறுதிக் கோட்டையின் முதற்காணல் கூடத்தில் மண்டியிட்டிருந்த மெய்யாளை திரை கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவளது மணிக்கட்டை வெண்நூல் ஒன்று சுற்றியிருந்தது. முன்னே கருங்கடற்கல்லால் செதுக்கப்பட்ட அகன்ற தாழி. அதன் விளிம்புவரை கடல்நீர் நிறைந்திருந்தது. கீழே ஓடும் நீரின் இழுப்புக்கு ஏற்ப அதன் மேற்பரப்பு மெதுவாக அசைந்தபோதும், ஒரு துளிகூட வெளியே வழியவில்லை.
தாழியைச் சுற்றி ஏழு கற்றூண்கள் எழுந்திருந்தன.
ஒவ்வொரு தூணிலும் ஓர் உறுதி வெள்ளிக் கோடுகளால் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. அதற்குக் கீழே, காலம் கடந்தும் இங்கே நின்றவர்களின் பெயர்கள்.
நூற்றுக்கணக்கான பெயர்கள்.
சிலவற்றுக்கு மட்டும் எழுத்தில்லை.
ஒருகாலத்தில் பெயர் இருந்த இடத்தில் உளி இறங்கியிருந்தது. எழுத்தை மட்டும் அழிக்கவில்லை; மீண்டும் வாசிக்க முடியாத அளவுக்கு கல்லையே ஆழமாகக் கிழித்திருந்தார்கள். கருங்கல்லின் மேல் வெளிறிய காயங்களைப் போல அந்த வெட்டுகள் நீண்டிருந்தன.
திரை அவற்றை நீண்டுநோக்கவில்லை.
மெய்யாளின் கைகளை மட்டும் பார்த்தாள்.
அவள் எங்கே கையை வைக்கிறாள்.
எப்போது உப்பை எடுக்கிறாள்.
எந்தச் சொல்லுக்குப் பிறகு அதை நீரில் விடுகிறாள்.
இங்கே தவறாமல் இருப்பது மட்டும் போதாது.
நினைவில் நிற்காமலும் இருக்க வேண்டும்.
அவளுக்குத் தெரிந்தவரை, இந்தக் கோட்டைக்குள் அவள் கால்வைத்தது இதுவே முதல் முறை.
அந்த எண்ணமே அவளுக்கு நிம்மதி அளிக்கவில்லை.
மெய்யாள் தன் கைகளுக்குள் இருந்த சிறு மண்கலத்தைத் தாழியின் விளிம்பில் வைத்தாள். கலத்துக்குள் இருந்த உப்பு வெளிர்ந்திருந்தது; அதன் இடையே மெல்லிய பச்சைத் துகள்கள் தெரிந்தன.
அதைப் பார்த்தவுடனே திரைக்கு அதன் கரை நினைவுக்கு வந்தது.
கிழக்குப் பக்கம்.
ஆறு கடலைச் சந்திக்கும் இடம்.
அவள் நிலவரைகளில் பார்த்திருந்தாள்.
தாழியின் மறுபுறம் மூத்தகாப்பாளர் வேண்மாள் நின்றிருந்தாள்.
கோட்டைக்குள் நுழைந்தபோது சேர்வோருக்கு முதலில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டவர் அவள்தான்.
அவளுடைய மேலாடை புகைநிறம் கொண்டது. கழுத்தருகே ஏழு செம்பு வளையங்கள் அதை இணைத்திருந்தன. வயது அவளது வாயோரத்தில் மெல்லிய கோடுகளைச் சேர்த்திருந்தாலும், அவற்றுள் ஒன்றுகூட மென்மையைச் சேர்க்கவில்லை.
ஒரு கையில் எழுதுகோல்.
மற்ற கையின் கீழே மடிக்கப்பட்ட பெயரேடு.
“நீ தாங்கி நிற்கும் பெயர்?”
மெய்யாள் தலையை உயர்த்தினாள்.
“மெய்யாள்.”
“உன்னை முதலில் ஏற்ற கரை?”
“செம்மார் ஆற்றுவாய்.”
“நீ கொடுக்க முனையும் நினைவு?”
மெய்யாளின் தொண்டை ஒருமுறை அசைந்தது.
“தெற்கு நீர்வழியை நான் முதன்முறையாகத் தனியே கடந்த நாள்.”
வேண்மாள் எழுதுகோலைத் தாழ்த்தினாள்.
“நினைவு முதலில் உனக்கு உரியது. அடுத்து உன் குடிக்கு. முடிவில் பேரரசுக்கு.”
மெய்யாள் கலத்துக்குள் விரல்களை நுழைத்தாள்.
“நம்மைத் தாண்டி நிற்பது எல்லாருக்கும் உதவட்டும்.”
அவள் உப்பை நீரில் விட்டாள்.
ஒரு மூச்சளவு ஒவ்வொரு துகளும் தனித்தனியாகத் தெரிந்தன.
பிறகு நீர் ஒளிர்ந்தது.
உப்பு வெள்ளிமூட்டம்போல் கரைந்து பரவியது. மெய்யாளின் மணிக்கட்டில் கட்டப்பட்டிருந்த வெண்நூல் மெதுவாகச் சாம்பல் நிறம் கொண்டது.
அவள் தோள்களை இறுக்கினாள்.
இடக்கையின் உள்ளங்கையில் ஒரு மெல்லிய வெள்ளிக் கோடு தோன்றியது.
தாழியருகே நின்ற இளம் காவலன் முதல் கற்றூணின் அடியைத் தன் கைப்பிடியால் தட்டினான்.
கூடத்தின் அடியிலிருந்து ஒரு மணி ஒலித்தது.
கல்லுக்குள் பிறந்து, நீர்வழியே மேலே ஏறி வந்ததுபோல் அந்த ஒலி பரவியது.
“ஏற்கப்பட்டது,” என்றாள் வேண்மாள்.
மெய்யாள் எழ முயன்றபோது முழங்கால் சிறிது தளர்ந்தது.
அருகே நின்ற காவலன் அவளது முழங்கைக்குக் கீழே கையை வைத்து நிலைநிறுத்தினான். அவள் தன்னைத் தாங்கியவுடன் உடனே கையை எடுத்துவிட்டான்.
திரை அவனை நன்றாகப் பார்த்தது அப்போதுதான்.
இளம் வயது.
ஆனால் அவன் நிற்கும் முறையில் இளமைக்குரிய அலைச்சல் இல்லை. தன்னை யாரிடமும் காட்டிக்கொள்ள வேண்டிய தேவை இல்லாதவன் போல நின்றான்.
மூன்றாமுறுதியின் கருநிறத் தோள்குறி அவன் மேலாடையில் இருந்தது.
அவனது வலக்கையின் உள்ளங்கையை ஒரு பழைய கீறு கடந்து சென்றது.
மெய்யாளை விட்டதும் அவன் கையை உடலருகே திருப்பிக் கொண்டதால் அதன் முழு வடிவம் மறைந்தது.
மெய்யாள் மீண்டும் சேர்வோரின் வரிசைக்குத் திரும்பினாள்.
“வலித்ததா?” திரை மெதுவாகக் கேட்டாள்.
மெய்யாள் தன் புதிய வெள்ளிக் குறியைப் பார்த்தாள்.
“காத்திருந்ததைவிடக் குறைவு.”
“உன் வாய் அப்படிச் சொல்கிறது.”
“வேறு என்ன சொல்கிறது?”
“உன் கண்கள்?”
மெய்யாள் அவளை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தாள்.
“என் கண்களுக்கு அடக்கம் குறைவு.”
“இந்தக் கோட்டையில் அவை நீண்ட நாள் வாழாது.”
மெய்யாளின் வாயோரம் நுண்ணிய நகை தோன்றியது.
அவள் தலை திருப்பாமல் சொன்னாள்.
“அவன்தான் வேள்குடி நிலன்.”
திரை தாழியருகே பார்த்தாள்.
நிலன் ஒரு செம்புத் தண்டால் நீரின் விளிம்பை ஆராய்ந்துகொண்டிருந்தான். அவர்கள் பேசுவதை அவன் கேட்டதாக எதுவும் காட்டவில்லை.
“அவன் குடிக்குறி வெளிக்கூடத்தில் நிறைய இடங்களில் இருக்கிறது,” என்றாள் திரை.
“மூன்று மூத்தகாப்பாளர்கள். இரண்டு கடற்படைத் தலைவர்கள். புயல் நாளில் வரி வாங்குவோரை மீனவர்கள் திட்டக்கூடாது என்றொரு நெறியும் அவர்களுடைய குடியிலிருந்தே வந்ததாம்.”
“மக்கள் வாழ்வுக்கு மிகத் தேவைப்பட்ட நெறிபோல இருக்கிறது.”
“என் மாமன் அப்படி எண்ணவில்லை.”
“பிறகு?”
“வரி வாங்குவோரை நெருக்கமாக அறிந்துகொண்டார்.”
திரையின் வாயோரமும் மெல்ல உயர்ந்தது.
அந்தச் சிறிய நகையை வேண்மாளின் குரல் உடைத்தது.
“அடுத்தவர்.”
மெய்யாள் திரையின் கையை ஒரு முறை தொட்டு விட்டு விலகினாள்.
திரை தன் மண்கலத்தை இன்னும் இறுக்கிப் பிடித்தாள்.
அதன் உள்ளே ஒரு கைப்பிடியளவுக்கும் குறைவான இருண்ட உப்பு.
ஒவ்வொரு துகளிலும் செம்மண் நிற மெல்லிய கோடு.
இருவாய்.
அவளுடைய தாய் உயிரோடு இருந்தபோது காத்துவைத்த கடைசி உப்பு.
பேரரசின் புதிய நிலவரைகளில் அந்தப் பெயர் இல்லை.
எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருவாய் எரிந்தது.
அதற்குப் பிறகு கடற்கரை மீண்டும் வரையப்பட்டது.
ஒருகாலத்தில் அங்கே சிறு துறை இருந்தது.
கடலை நோக்கி இறங்கும் மூன்று தெருக்கள்.
அலை திரும்பும் பொழுதைச் சொல்லும் கற்சுவர்.
வலை உலர்த்தும் நீண்ட வெளி.
இருநூற்றுக்கும் மேலான உயிர்கள்.
புதிய நிலவரையில் அங்கே வெறும் கருங்குன்று.
தீயைப் பற்றிய ஆட்சியேட்டில் சில வரிகள் மட்டும் இருந்தன.
கடற்கரைத் தீ.
சிறு இழப்பு.
அறியப்படாத சில இறப்புகள்.
இருவாய் என்ற பெயரே இல்லை.
பெயரற்ற ஊருக்கு இறந்தவர்களும் இல்லை.
உன் முதல் கரையின் உப்புக்குத்தான் உன் மெய்ப்பெயர் தெரியும்.
அந்தச் சொற்களோடு அவளது தாயின் குரலும் வந்தது.
கடற்காற்றில் கரகரத்த குரல்.
திரை ஏதாவது மடத்தனமான கேள்வி கேட்டால் உடனே கடினமாவதும், அவளது பெயரின் கடைசியில் மட்டும் மெலிவதும்.
எட்டு ஆண்டுகளாக அந்தக் குரல் திரைக்குள் இருந்தது.
வேறு வீடுகளுக்கு அவள் சென்றாள்.
வேறு படுக்கைகளில் உறங்கினாள்.
வேறு குடிகளின் உணவை உண்டாள்.
ஆனால் அந்தக் குரல் மட்டும் அவளுடையதாகவே இருந்தது.
இன்று அதைப் போற்றுவதற்காக அவள் ஏழுறுதிக் கோட்டைக்குள் வரவில்லை.
அவள் தேடியது ஏடுகள்.
மூடிய ஏடுகள்.
பொதுமக்கள் பார்க்க முடியாத பழைய நிலவரைகள்.
தீயிலிருந்து எடுத்துச் செல்லப்பட்ட சொல்லேடுகள்.
இறப்பதற்கு முன் மக்கள் ஒப்படைத்த நினைவுச் சுவடுகள்.
இருவாய் எரிந்த இரவிலிருந்து ஏதாவது ஒன்று மட்டும் மீந்திருந்தால், அது இங்கே இருக்கலாம்.
அதை அடைய முதலில் இந்தக் கோட்டை அவளை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
“திரை.”
மெய்யாளின் குரல் அருகே வந்தது.
திரை அவளைப் பார்த்தாள்.
“உடம்பு சரியில்லாதவள் போல இருக்கிறாய்.”
“விடியற்காலைக்கு முன் நான் எப்போதும் இப்படித்தான் இருப்பேன்.”
“அது நல்ல பழக்கம் இல்லை.”
“இப்போது போ.”
மெய்யாள் தயங்கி, ஏற்கப்பட்டோரிடம் சென்றாள்.
திரை முன்னே நடந்தாள்.
கருங்கல் தரை காலடியில் குளிர்ந்தது.
கற்களுக்கிடையே வெட்டப்பட்ட நுண் ஓடைகளில் கடல்நீர் மெதுவாக நகர்ந்தது. அலை ஏறிக் கொண்டிருந்தது. நீரின் உயரத்தோடு கூடத்தின் ஒலியும் மாறியது.
கோட்டை மூச்சுவிடுவது போல.
மூன்றாம் கற்றூணைத் தாண்டும்போது திரையின் இடது தோளருகே வெப்பம் பட்டது.
அவள் நின்றாள்.
தூண் ஒரு கை நீளத்தில் இருந்தது.
மற்ற தூண்களைவிட வேறுபாடு எதுவும் தெரியவில்லை.
அதன் அடியில் மட்டும் நீண்ட பெயர்தொடர் ஒன்று அழிக்கப்பட்டிருந்தது.
திரை கைநீட்டவில்லை.
வெப்பம் மறைந்தது.
“சேர்வோர்.”
வேண்மாளின் குரல்.
திரை மீண்டும் நடந்தாள்.
நிலன் அவளை நோக்கித் திரும்பினான்.
அவனுடைய கையில் இருந்த செம்புத் தண்டு விரல்களுக்குள் சிறிது வழுந்தது.
அவன் உடனே பிடித்தான்.
அந்தச் சிறிய தவறே இதுவரை அவன் காட்டிய மிகப் பெரிய குழப்பம்.
அவனது பார்வை திரையின் கண்களில் நின்றது.
பிறகு அவள் கைகளுக்குள் இருந்த மண்கலத்தை நோக்கியது.
அவனுள் ஏதோ ஒன்று அசைவின்றி நின்றுவிட்டது.
வியப்பு அல்ல.
அறிதல்.
திரை தன் பின்னால் வேறு யாராவது வருகிறார்களா என்று பார்க்கும் எண்ணத்தை அடக்கினாள்.
நிலனின் விரல்கள் செம்புத் தண்டை இறுக்கின.
“நீ காத்துவைத்த பெயரைச் சொல்.”
கூடம் அமைதியானது.
திரை முதற்காணலின் ஒவ்வொரு சொல்லையும் உள்ளத்தில் பதித்திருந்தாள்.
அது சொல்லப்பட வேண்டிய சொல் அல்ல.
வேண்மாள் நிலனைப் பார்த்தாள்.
நிலன் தன் பார்வையை மாற்றவில்லை.
“நீ தாங்கி நிற்கும் பெயரைச் சொல்.”
திரை மண்கலத்தைத் தாழியின் விளிம்பில் வைத்தாள்.
“திரை.”
அவளுடைய பெயர் அவன் அஞ்சிய ஒன்றை உறுதிப்படுத்தியதுபோல் நிலன் பார்த்தான்.
வேண்மாளின் எழுதுகோல் பெயரேட்டின் மேல் நின்றது.
“உன்னை முதலில் ஏற்ற கரை?”
திரைக்குத் தயார் செய்யப்பட்ட மூன்று பொய்கள் இருந்தன.
வடக்கில் இருக்கும் மீனவக் கரை ஒன்று.
வெள்ளத்தில் பெயரேடுகள் போன வணிகத் துறை ஒன்று.
அம்மாவின் உறவினர் வாழ்ந்த உள்நிலக் குடி ஒன்று.
எழுத்தரை அவற்றால் ஏமாற்றலாம்.
காணல் தாழியை முடியாது.
“இருவாய்.”
எழுதுகோல் அசையாமல் நின்றது.
வாயிலருகே இருந்த காவலன் ஒருவன் தன் கால்நிலையை மாற்றினான்.
தொலைவில் நின்ற மெய்யாளின் பார்வை திரையின் மேல் விழுந்தது.
வேண்மாள் மட்டும் மாறாமல் நின்றாள்.
“அந்தப் பெயரில் பேரரசின் ஏட்டில் கரை இல்லை.”
“இருந்தது.”
“அந்தக் கடற்கரையில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட குடி எதுவும் இருந்ததில்லை.”
திரை தன் இரு கைகளையும் மண்கலத்தின் மேல் வைத்திருந்தாள்.
“என் கால்கள் நிலத்தைத் தொடுவதற்கு ஏட்டின் ஒப்புதலைக் காத்திருக்கவில்லை.”
வாயிலருகே ஒருவன் இருமலை அடக்கினான்.
நிலனின் வாயோரத்தில் மெல்லிய அசைவு தோன்றி மறைந்தது.
வேண்மாள் எழுதுகோலை வைத்தாள்.
“காணல் நாளில் அழிந்த ஊர்களின் குறைகளை எடுத்துரைக்க இடமில்லை.”
“அப்படியானால் உப்பே சொல்லட்டும்.”
வேண்மாள் மறுமொழி சொல்லுவதற்கு முன் நிலன் பேசினான்.
“முதற்காணல் பெயரின் மெய்மையைப் பார்க்கிறது. பெயரேட்டின் மெய்மையை அல்ல.”
வேண்மாள் அவனை நோக்கித் திரும்பினாள்.
“நீ இங்கே காக்க வந்தவன், மூன்றாமுறுதி நிலன்.”
“அதைத்தான் செய்கிறேன்.”
அவர்களுக்கிடையே சொல்லப்படாத ஏதோ ஒன்று சென்றது.
திரைக்கு அதன் பெயர் தெரியவில்லை.
வேண்மாள் மீண்டும் அவளை நோக்கினாள்.
“தொடர்.”
திரை இருவாய் உப்புக்குள் விரல்களை நுழைத்தாள்.
உப்பு அவளது தோலைவிட வெப்பமாக இருந்தது.
கொடுக்க வேண்டிய நினைவை அவள் முன்பே தேர்ந்தெடுத்திருந்தாள்.
மேற்கு சுவரடியில் அம்மா அமர்ந்திருந்த மாலை.
மடியில் கிழிந்த வலை.
விரல்களுக்கு இடையே நூல்.
ஒரு முடிச்சு.
மற்றொரு முடிச்சு.
திரை தவறாக இழுத்தபோது நாக்கைச் சொடுக்கிய அம்மா.
மாலையொளியில் மாறிய அந்தக் கைகள்.
அது அருமையான நினைவு.
ஆனால் அதை இழந்த பின்னும் வாழ முடியும்.
கைகளை அவள் கொடுக்கலாம்.
குரலை வைத்துக்கொள்ளலாம்.
“நினைவு முதலில் உனக்கு உரியது,” என்றாள் வேண்மாள்.
திரை உப்பை எடுத்தாள்.
“அடுத்து உன் குடிக்கு.”
துகள்கள் அவளது கைரேகைகளுக்குள் ஒட்டின.
“முடிவில் பேரரசுக்கு.”
அந்தச் சொற்கள் நாவில் கசந்தன.
“நம்மைத் தாண்டி நிற்பது எல்லாருக்கும் உதவட்டும்.”
திரை கையைத் திறந்தாள்.
உப்பு நீரைத் தொட்டது.
மூழ்கவில்லை.
செம்மண் கலந்த துகள்கள் நீர்மேல் ஒன்றாக நின்றன.
ஒரு மூச்சளவு எதுவும் நடக்கவில்லை.
பிறகு நீர் நகர்ந்தது.
கீழே ஓடும் கடல்நீரோடு அல்ல.
அதற்கு எதிராக.
தாழியின் கருங்கல் விளிம்பில் பனி படர்ந்தது.
உப்புத் துகள்கள் நடுவே ஒன்றுகூடின.
ஒன்றின் மேல் ஒன்று ஏறின.
நீரிலிருந்து மெலிந்த செந்நிறத் தூண் ஒன்று எழுந்தது.
முதல் மணி ஒலித்தது.
அடுத்து இரண்டாம் மணி.
மூன்றாம் மணி.
பிறகு ஏழும் ஒரே நேரத்தில் முழங்கின.
சேர்வோர் பின்னே நகர்ந்தனர்.
“திரை!”
மெய்யாளின் குரல்.
ஒரு காவலன் தாழியை நோக்கி வர முயன்றான்.
வேண்மாள் கையை நீட்டி அவனை நிறுத்தினாள்.
“நீரைத் தொடாதே.”
திரையின் பின்னிருந்த மூன்றாம் கற்றூண் சூடானது.
அப்போது இன்னொரு ஒலி வந்தது.
ஆழத்திலிருந்து.
ஏழு மணிகளின் கீழே புதைந்திருந்த இன்னொரு மணி விழித்ததுபோல்.
எட்டாவது.
அதைத் திரை காதால் கேட்பதற்கு முன் காலடியில் உணர்ந்தாள்.
கருங்கல் மெல்ல அதிர்ந்தது.
ஓடைகளில் இருந்த கடல்நீர் மேலே துள்ளியது.
நிலனின் கன்னங்களில் இருந்த நிறம் வடியத் தொடங்கியது.
“இணைப்பை அறு,” என்றாள் வேண்மாள்.
யாரும் அசையவில்லை.
நீர் உயர்ந்தது.
திரை தாழியைத் தொடாதிருந்தும் குளிர் அவளது விரல்களுக்குள் நுழைந்தது.
பிறகு ஏதோ ஒன்று அவளுக்குள் தேடத் தொடங்கியது.
தோலுக்குள் அல்ல.
கண்களுக்குப் பின்னால்.
அவள் கொடுத்த நினைவைக் கண்டது.
அம்மாவின் கைகள்.
கிழிந்த வலை.
மாலையொளி.
அதைத் தாண்டியது.
இன்னும் ஆழமாக.
உன் முதல் கரையின் உப்புக்குத்தான்—
வேண்டாம்.
திரை மீதமிருந்த உப்பை அகற்ற மண்கலத்தை நோக்கிக் கையை நீட்டினாள்.
அவளது விரல்கள் தாழியின் கருங்கல் விளிம்பைத் தொட்டன.
கூடம் மறைந்தது.
குளிர்ந்த நீர் அவளது கணுக்கால்களைச் சுற்றியது.
அவள் வேறொரு இடத்தில் நின்றிருந்தாள்.
கோட்டையின் அடியில்.
பகலொளி ஒருபோதும் வந்திருக்காத ஓர் அகன்ற கற்கூடம்.
தரையெங்கும் உப்பு படிந்திருந்தது.
அதன் வழியே குருதி மெல்லிய கிளைகளைப் போல ஓடியது.
ஒரு கை அவளது மணிக்கட்டை இறுக்கிப் பிடித்திருந்தது.
நிலனின் கை.
இப்போது அவனிடம் இருந்த கீறு அப்போது இல்லை.
அவனது உள்ளங்கை குருதியில் நனைந்திருந்தது.
அவன் விரல்கள் திரையின் மணிக்கட்டை ஒரு குறிப்பிட்ட முறையில் பற்றின.
திரையின் கை தானாகவே திரும்பியது.
அவனது பிடிக்குள் சரியாகச் சேர்ந்தது.
பலமுறை செய்த பழைய அசைவு போல.
ஒரு மணி ஒலித்தது.
மூன்றாம் மணி.
பிறகு ஒரு குரல்.
திரையின் சொந்தக் குரல்.
“மூன்றாம் மணி ஒலிக்கும்போது, என்னை நினைவுகூர விடாதே.”
காட்சி உடைந்தது.
கருங்கல் மீண்டும் அவளது விரல்களின் கீழே இருந்தது.
முதற்காணல் கூடம் துண்டுகளாகத் திரும்பியது.
பின்னே செல்லும் மக்கள்.
வேண்மாள் சொல்லும் ஏதோ ஆணை.
கருந்துளை போலத் தெரிந்த தாழிநீர்.
ஆனால் கீழிருந்த அந்த இடம் முழுவதும் மறையவில்லை.
அந்தக் கல் அதைத் தாங்கியிருந்தது.
குளிர்ந்த நீரை.
நிலனின் பிடியை.
குருதியின் மணத்தை.
சொல்லப்பட்ட அந்தச் சொற்களை.
திரை கல்லைத் தொட்டாள்.
கல் அவளுக்காக நினைவுகூர்ந்தது.
அவளது தொண்டையில் சொற்கள் எழுந்தன.
அவற்றை அவள் அறியவில்லை.
ஆனால் அவளது வாய் அறிந்திருந்தது.
“வல்லமை உலகை மறக்கச் சொல்வதை நான் கண்டு நிற்பேன்.”
எட்டாவது மணி முழங்கியது.
தாழிநீரின் மேல் வெள்ளியொளி பிளந்தது.
திரையின் இடக்கையில் எரிவலி ஓடியது.
கட்டைவிரலின் அடியிலிருந்து சிறுவிரல் பக்கம் வரை ஒரு வெள்ளிக் கோடு பிறந்தது.
முதலுறுதிக் குறி.
அதன் நடுவே இன்னொரு கீறு தோன்றியது.
கருமையாக.
ஒரு முடியிழையைவிட மெல்லியதாக.
திரை தாழியில் தன் முகத்தைப் பார்க்கவில்லை.
அதற்குப் பதில் ஆழத்தில் இருந்த வேறொரு கூடம் தெரிந்தது.
கடல்நீரில் மூழ்கிய பெருங்கூடம்.
இருளுக்குள் மறைந்த கற்றூண்கள்.
அவற்றின் நடுவே உயர்ந்து நின்ற கருங்கல் இருக்கை.
அது ஒரு இருக்கை என்று சொல்லும் அளவுக்கு மட்டும் வடிவம் தெரிந்தது.
அதற்கு மேல் புரியவில்லை.
அங்கே ஏதோ ஒன்று இருந்தது.
திரையை நோக்கித் திரும்பியது.
திரும்பிவந்தவள்.
அல்லது—
நினைவுகூர்ந்தவள்.
எந்தச் சொல் என்று அவளால் அறிய முடியவில்லை.
தாழி அவளை முன்னே இழுத்தது.
திரையின் உடல் சாய்ந்தது.
மற்ற காவலர்கள் அசைவதற்கு முன் நிலன் வந்துவிட்டான்.
அவனது கை அவளது மணிக்கட்டைச் சுற்றியது.
திரையின் உடல் அவளிடம் கேட்கவில்லை.
விரல்கள் தாமாகத் திரும்பின.
அவனது உள்ளங்கையில் இருந்த கீற்றருகே அவளது கட்டைவிரல் சரியாகச் சென்றது.
நிலன் பிடியை மாற்றும் முன்பே அவள் தன் உடல் எடையை மாற்றிக்கொண்டாள்.
அவன் இழுக்கும் வழி அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தது.
அவன் கையை எங்கே மாற்றுவான் என்பதும் தெரிந்திருந்தது.
இதை அவர்கள் முன்பே செய்திருக்கிறார்கள்.
பலமுறை.
இல்லை.
அவர்கள் சந்தித்ததே இல்லை.
“திரை—”
நிலனின் குரல் உடைந்தது.
அந்த ஒலி அவள் பெயரைப் போல இல்லை.
அவளை வேறொருவிதமாக அழைக்கத் தொடங்கி நடுவே விழுங்கியதுபோல் இருந்தது.
“என்னைப் பார்.”
அவன் சொல்லுவதற்கு முன்பே திரை அவனைப் பார்த்திருந்தாள்.
அவளது கைக்குறிக்குள் இருந்த கருங்கீறு அசைந்தது.
நிலனின் கட்டைவிரல் தொட்டிருந்த இடத்தை நோக்கி சிறிது வளைந்தது.
அவன் அதை கண்டான்.
அவனது கண்களில் மறைக்கப்படாத அச்சம் தோன்றியது.
திரை கையை உருவிக்கொண்டாள்.
தாழியின் இழுப்பு உடைந்தது.
அவள் பின்னே தடுமாறினாள்.
நிலன் தோளைப் பிடித்தான்.
திரை நிமிர்ந்தவுடன் உடனே கையை எடுத்துவிட்டான்.
அவனது உள்ளங்கையில் இருந்த பழைய கீறு முழுதாகத் தெரிந்தது.
அது நேரான கீறு அல்ல.
முற்றாத ஒரு வட்டத்தின் பாதிபோல் வளைந்திருந்தது.
“வாயில்களை மூடு.”
வேண்மாளின் குரல்.
இரு நுழைவுகளிலும் செம்புத் தடுப்புகள் கீழிறங்கின.
அவள் திரையருகே வந்தாள்.
“கையை காட்டு.”
திரை இடக்கையை உயர்த்தினாள்.
வேண்மாள் அதைப் பிடிக்க முனைந்தபோது திரை பின்னே எடுத்தாள்.
“கேட்காமல் என்னைத் தொடாதீர்கள்.”
கூடம் மேலும் அமைதியானது.
வேண்மாள் திரையை சில மூச்சுகள் பார்த்தாள்.
பிறகு தன் கையைப் பக்கவாட்டாக நீட்டினாள்.
கைப்பத்தி மேலே.
இந்த முறை திரை தன் கையை அதன் மேல் வைத்தாள்.
தோல் தொடாத அளவு இடைவெளியோடு.
வெள்ளிக் கோடு நிலைத்திருந்தது.
அதன் நடுவே கருங்கீறு.
வேண்மாளின் கண்கள் நெருங்கின.
“இது என்ன?” திரை கேட்டாள்.
வேண்மாள் நிலனை நோக்கினாள்.
“அவள் என்ன சொன்னாள்?”
“முதலுறுதி.”
“அது முதலுறுதி அல்ல.”
“தாழி ஏற்றுக்கொண்டது.”
“அந்தச் சொல் விலக்கப்பட்டது.”
விலக்கப்பட்டது.
அந்தச் சொல் கூடம் முழுவதும் சென்றது.
திரை விரல்களை மடித்தாள்.
“எதற்காக?”
யாரும் மறுமொழி சொல்லவில்லை.
வேண்மாள் வாயிலருகே இருந்த காவலரை நோக்கினாள்.
“அவளைப் பிரித்து வை. யாரும் தோல் தொடக்கூடாது. திறந்த செம்பு, இரும்பு எதுவும் அருகே இருக்கக்கூடாது. கிழக்கு ஏட்டறைக்குக் கீழே—”
“தாழி குறியிட்ட ஒருவரை காவலோர் வட்டம் முழுதாகக் காணும் வரை கோட்டை அவளை இடைநிலையில் வைத்திருக்க வேண்டும்.”
நிலன்.
வேண்மாள் மெதுவாக அவனை நோக்கித் திரும்பினாள்.
“அந்த நெறி எண்பத்தொன்று ஆண்டுகளாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை.”
“நீக்கப்படவும் இல்லை.”
“இது நெறிச்சொல் பற்றிய வாதமல்ல.”
“ஒருவரின் உடலில் கோட்டை குறி வைத்து, பிறகு அவரை அடைக்கச் சொன்னால் அது நெறியைப் பற்றியதே.”
வேண்மாளின் குரல் தாழ்ந்தது.
“உன் நிலையை அவளுக்குப் பிணையாக வைக்கிறாயா?”
நிலன் திரையைப் பார்க்கவில்லை.
“ஆம்.”
காவலர்களிடையே மெல்லிய முணுமுணுப்பு எழுந்தது.
வேண்மாள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“திரும்பி வந்த ஒருவருக்காக உன் நிலையை—”
அவள் சொல்லை நிறுத்தினாள்.
திரையின் உள்ளே ஏதோ ஒன்று கூரானது.
திரும்பி வந்த.
வேண்மாள் தன் சொல்லை மாற்றினாள்.
“மெய்ப்படாத சேர்வோருக்காக உன் நிலையைப் பிணையாக வைக்கிறாயா?”
“ஆம்.”
திரை இருவரையும் மாறிமாறிப் பார்த்தாள்.
“நான் யார் என்று உங்களுக்கு இருவருக்கும் தெரியும்.”
வேண்மாள் தரையில் விழுந்திருந்த எழுதுகோலை எடுத்தாள்.
“உன் பெயரை நீயே சொன்னாய்.”
“நான் கேட்டது அது இல்லை.”
“மூத்தகாப்பாளரை எதிர்த்து கேட்கும் உரிமை உனக்கு இன்னும் வரவில்லை.”
திரையின் வாயிலிருந்து அடுத்த சொல் எண்ணாமல் வந்தது.
“அப்படியானால் நான் போகிறேன்.”
நிலன் உடனே அவளை நோக்கினான்.
வேண்மாள் மட்டும் அசையவில்லை.
“குறி பெயரேட்டில் சேர்க்கப்படுவதற்கு முன் சேர்வோர் விலகலாம். அதன் பிறகு உடலிலும் நினைவிலும் ஏற்படும் மாற்றங்களுக்கு கோட்டை காப்பு ஏற்காது.”
வாயில் திறந்திருந்தது.
இப்போது திரும்பிச் செல்லலாம்.
கைக்குள் இருந்த கருங்கீற்றைப் பற்றி காவலோர் வட்டம் அறியும் முன்.
அவளுடைய பொருட்களைத் தேடும் முன்.
இருவாய் உப்பு எங்கிருந்து வந்தது என்று கேட்கும் முன்.
பத்தொன்பதாம் வயதில் அவளுடைய வாழ்விலிருந்து மறைந்த ஆறு மாதங்களை யாராவது தோண்டத் தொடங்கும் முன்.
அந்த ஆறு மாதங்களைப் பற்றி அவளிடம் இருந்தது சில மங்கிய துணுக்குகள் மட்டுமே.
உப்புக்காய்ச்சல்.
கடற்கரை ஓய்விடத்தில் நீண்ட படுக்கை.
அம்மாவின் உறவினர் ஒருவரின் சொல்.
அதற்குள் என்ன நடந்தது என்று கேட்கும்போதெல்லாம் தெளிவில்லாத வெற்றிடம்.
நிலன் அருகே வந்தான்.
மற்றவர்கள் கேட்காத அளவு தாழ்ந்த குரலில் சொன்னான்.
“நீ போக வேண்டும்.”
திரை அவனைப் பார்த்தாள்.
அது மிரட்டல் இல்லை.
அதுவே இன்னும் மோசமாக இருந்தது.
“ஆணையா?”
“இல்லை.”
“அப்படியானால் என்ன?”
“போகச் சொல்கிறேன்.”
“எதிலிருந்து?”
நிலன் பேசவில்லை.
“இந்தக் கோட்டையிலிருந்து?”
அவன் பார்வை அவளது கருங்கீற்றில் சென்றது.
“இன்னும் எடுக்கப்படாதவற்றிலிருந்து.”
திரையின் விரல்கள் மடிந்தன.
“ஒரு தெரியாதவன் எனக்காக அஞ்ச வேண்டிய தேவை என்ன?”
அவன் மௌனம் தவறான விடையாக இருந்தது.
திரை தாழியை நோக்கினாள்.
நீர் மீண்டும் அமைதியாகிவிட்டது.
அதில் இப்போது அவளது உருவமே தெரிந்தது.
நீரடிக் கூடம் இல்லை.
கருங்கல் இருக்கை இல்லை.
அவளை நோக்கித் திரும்பிய அந்த அறியாத இருப்பும் இல்லை.
ஆனால் கைக்குள் இருந்த கருங்கீறு இருந்தது.
அம்மாவின் குரலை நினைக்க முயன்றாள்.
இன்னும் இருந்தது.
இப்போதைக்கு.
திரை வாயிலை நோக்கிப் பார்த்தாள்.
வெளியேறினால் இந்த நாளை முடித்துவிடலாம்.
அவள் அறிந்திருந்த வாழ்வு அப்படியே இருக்கும்.
இருவாய் அழிந்த ஊராகவே இருக்கும்.
ஆறு மாதங்கள் நோயின் இருளாகவே இருக்கும்.
நிலன் தெரியாதவனாகவே இருப்பான்.
அந்தக் கல் நினைத்தது அவளது நினைவு அல்ல என்று சொல்லிக்கொள்ளலாம்.
அமைதியாக வாழலாம்.
ஆனால் இருவாய் அமைதியாக இருந்ததால் காப்பாற்றப்படவில்லை.
அது அழிக்கப்பட்டது.
அதன் பெயரே எடுத்துப்போடப்பட்டது.
மறப்பது காப்பு என்றால்—
அவளுடைய ஊர் ஏன் இல்லை?
திரை வேண்மாளை நோக்கித் திரும்பினாள்.
“என் குறியை ஏட்டில் எழுது.”
நிலனின் கண்களில் முதல்முறையாக வெளிப்படையான சினம் தெரிந்தது.
திரைக்கு அது பிடித்தது.
அந்தச் சினம் இன்றையதாவது.
வேண்மாள் புதிய பெயரேட்டை எடுத்தாள்.
“திரை. முதலுறுதி. இடைநிலை. காவலோர் வட்டம் காணும் வரை கோட்டைக்குள் நகர்வுக்கு வரம்பு.”
எழுதுகோல் ஏட்டின் மேல் ஓடியது.
“பிணைநிலை—மூன்றாமுறுதி வேள்குடி நிலன்.”
திரை அவனைப் பார்த்தாள்.
“எனக்கு காவலன் தேவையில்லை.”
“இல்லை,” என்றான் நிலன். “ஆனால் நெறி ஒருவனை உன்னோடு கட்டிவிட்டது.”
“நெறியை என் ஒப்புதலாக எண்ணாதே.”
அவனது கண்களில் மீண்டும் அந்தச் சிறிய அறிதல்.
“எண்ணமாட்டேன்.”
வேண்மாள் தன் குறியை ஏட்டின் கீழே வைத்தாள்.
மேற்கு வாயில் திறந்தது.
“மற்ற சேர்வோரை வெளியே கொண்டு போங்கள். அவர்களுடைய பெயரேடுகளைத் தனியே எழுது. இங்கே நடந்ததை காவலோர் வட்டம் சொல்லும் வரை வெளியே பேசக்கூடாது.”
மெய்யாள் மற்றவர்களுடன் திரையைத் தாண்டிச் சென்றாள்.
அவள் நின்று ஏதாவது கேட்க விரும்பியது தெரிந்தது.
காவலன் முன்னே செல்லச் சொன்னான்.
மெய்யாளின் பார்வை முதலில் திரையின் கைக்குறியைத் தொட்டது.
பிறகு நிலனை.
அவள் ஒரு சொல்லும் கேட்காமல் சென்றுவிட்டாள்.
காலடிச் சத்தங்கள் தொலைந்தன.
விடியலின் முதல் ஒளி கிழக்கிலிருந்த உயர்ந்த திறப்புகள் வழியே கூடத்துக்குள் நுழைந்தது.
நீரோடைகளில் பட்ட ஒளி கற்றூண்களின் மேல் அசைந்தது.
திரையின் உள்ளங்கையில் கருங்கீறு மெதுவாக வலித்தது.
முதலுறுதி.
கோட்டை அவளை ஏற்றுக்கொண்டது.
அவள் கல்லைத் தொட்டாள்.
கல் நினைவைக் கொடுத்தது.
அதை மீண்டும் செய்ய முடியுமா?
அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
எதைத் தொட்டாலும் அப்படியே கேட்குமா?
தெரியவில்லை.
மீண்டும் செய்தால் என்ன விலை?
அதுவும் தெரியவில்லை.
அந்த எண்ணம் அவளுடைய தாயின் சொல்லை மீண்டும் எழுப்பியது.
உன் முதல் கரையின் உப்புக்குத்தான் உன் மெய்ப்பெயர் தெரியும்.
சொற்கள் தெளிவாக இருந்தன.
திரை அவற்றுக்குக் கீழே இருந்த குரலைத் தேடினாள்.
எதுவும் இல்லை.
அவள் நின்ற இடத்திலேயே உறைந்தாள்.
மீண்டும் முயன்றாள்.
மேற்கு சுவர்.
கிழிந்த வலை.
அம்மாவின் கைகள்.
நூலைப் பற்களால் இழுத்த முறை.
திரை முடிச்சை மிக இறுக்கமாக இழுத்தபோது தலையைச் சாய்த்த முறை.
அவளது வாயின் அசைவு நினைவில் இருந்தது.
அவள் சொன்ன சொற்கள் நினைவில் இருந்தன.
ஆனால் குரல் இல்லை.
கடற்காற்றால் கரகரத்த ஒலி இல்லை.
எரிச்சல் இல்லை.
திரையின் பெயரைச் சொல்லும்போது இறுதியில் மட்டும் வந்த மென்மை இல்லை.
அந்தச் சொற்கள் இப்போது திரையின் சொந்தக் குரலிலேயே உள்ளே ஒலித்தன.
யாரோ ஒருவரின் ஏட்டைப் படிப்பது போல.
உயிரற்றவையாக.
திரையின் கை மண்கலத்தை இறுக்கிப் பிடித்தது.
அவள் கொடுத்தது அம்மாவின் கைகளைப் பற்றிய நினைவு.
தாழி அதை எடுக்கவில்லை.
தானே ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்தது.
அம்மாவின் குரல்.
அதுவே முதல் விலை.
திரை கண்களை மூடவில்லை.
அழவும் இல்லை.
அவள் தாழியை மட்டும் பார்த்தாள்.
அடுத்த முறை அது என்ன தேர்ந்தெடுக்கும்?
அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் தேடுவதற்கு முன்பே கீழிருந்து சிறு நீரொலி வந்தது.
திரை பார்வையைத் தாழ்த்தினாள்.
இருவாய் உப்பின் சில துகள்கள் தாழியின் விளிம்பைத் தாண்டி அதன் அடிப்பகுதியருகே இருந்த மெல்லிய பிளவுக்குள் விழுந்திருந்தன.
அவள் மண்டியிட்டாள்.
ஒரு துளி உப்பை விரலால் விலக்கினாள்.
மழை சூடான கல்லைத் தொட்டபோது எழும் மணம் போல மெலிந்த வாசனை.
திரையின் விரல் அங்கேயே நின்றது.
உப்புக்குக் கீழே கோடு ஒன்று இருந்தது.
இயற்கையான பிளவு அல்ல.
உளிக்கோடு.
அவள் இன்னும் சிறிது உப்பை விலக்கினாள்.
எழுத்து வெளிப்பட்டது.
திரை
அவளுடைய பெயர்.
அவள் மூச்சை நிறுத்தினாள்.
எழுத்தின் ஓரங்கள் தேய்ந்திருந்தன.
இன்று வெட்டப்பட்டவை அல்ல.
பெயருக்கு அருகே ஆண்டு குறி.
மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு.
அவளுக்குத் தெரிந்தவரை இந்தக் கோட்டைக்குள் அவள் கால்வைத்ததே இல்லாத காலம்.
அவளுடைய நினைவிலிருந்து மறைந்த ஆறு மாதங்கள்.
உப்புக்காய்ச்சலால் படுத்திருந்ததாக அவள் நம்பிய நாட்கள்.
திரை மீதமிருந்த துகள்களையும் விலக்கினாள்.
இன்னொரு பெயர் தெரிந்தது.
வேள்குடி நிலன்
இரு பெயர்களுக்கும் நடுவே ஒரு குறி.
முற்றாத இரண்டு வட்டங்கள்.
அவற்றை இணைக்கும் ஒரே கோடு.
திரையின் பார்வை தானாகவே நிலனின் கையைத் தேடியது.
அவனுடைய உள்ளங்கையில் இருந்த கீற்றின் வடிவம்.
அதே.
பெயர்களுக்குக் கீழே இன்னொரு வரி இருந்திருக்க வேண்டும்.
அதன் பெரும்பகுதி உளியால் ஆழமாக அழிக்கப்பட்டிருந்தது.
மீதமிருந்தது சில சொற்கள் மட்டும்.
அவள் திரும்பி வந்தால்—
திரையின் மேல் நிழல் விழுந்தது.
“அதைத் தொடாதே.”
நிலன் அவளுக்குப் பின்னால் நின்றிருந்தான்.
வேண்மாளும் மற்ற காவலர்களும் அங்கே இல்லை.
வாயில்கள் திறந்திருந்தன.
வழித்தடம் வெறுமையாக இருந்தது.
திரை மெதுவாக எழுந்தாள்.
“இது இங்கே இருப்பது உனக்குத் தெரியும்.”
“ஆம்.”
மறுப்பு இல்லை.
தடுமாற்றமில்லை.
அந்த நேரடியான மறுமொழி பொய்யைவிட மோசமாக இருந்தது.
“நான் இந்தக் கூடத்துக்கு முன்பே வந்திருக்கிறேன் என்று உனக்குத் தெரியும்.”
“ஆம்.”
திரையின் விரல்கள் இறுகின.
“நான் இங்கே ஒருபோதும் வந்ததில்லை என்று எல்லாரும் எண்ணும்போது நீ நின்று பார்த்தாய்.”
“அப்படி நீ சொல்லவில்லை.”
“அவர்கள் அப்படியே எண்ண நீ விட்டாய்.”
“நீ என்ன சொல்ல வேண்டும் என்பதை நீயே தேர்ந்தெடுக்க விட்டேன்.”
திரை அவனை நேராகப் பார்த்தாள்.
“அந்தச் சிறு வேறுபாடு உனக்கு இரவில் நன்றாக உறங்க உதவுகிறதா?”
“இல்லை.”
மறுமொழி உடனே வந்தது.
அதனால் திரையின் சினம் குறையவில்லை.
அவள் இடக்கையை உயர்த்தினாள்.
“தாழி என்ன எடுத்தது?”
நிலனின் பார்வை கருங்கீற்றில் நின்றது.
அவன் மறுமொழி சொல்லவில்லை.
“அம்மாவின் குரல்.”
நிலனின் கண்கள் ஓர் இமைப்பொழுது மூடியன.
அந்தச் சிறிய அசைவு திரையைத் தாக்கியது.
அவன் ஏன் அதற்காக வருந்த வேண்டும்?
அவளுடைய அம்மாவின் குரல் அவனுக்கு என்ன?
“ஏதாவது ஒன்றை எடுக்கும் என்று உனக்குத் தெரிந்தது.”
“விலை இருக்கும் என்று தெரிந்தது.”
“நான் விலையைச் செலுத்திய பிறகுதான் போ என்று சொன்னாய்.”
“கோட்டை இன்னொன்றை எடுப்பதற்கு முன் போ என்று சொன்னேன்.”
திரை கீழிருந்த பெயர்களைக் காட்டினாள்.
“எங்கள் பெயர்கள் ஏன் ஒன்றாக இருக்கின்றன?”
நிலன் பேசவில்லை.
“அந்தக் குறி என்ன?”
மௌனம்.
“நான் பெயரைச் சொல்லும் முன்பே என்னை அறிந்தாய். வேண்மாள் என்னைத் திரும்பி வந்தவள் என்று சொல்லப் போனாள். எனக்கு நினைவில்லாத ஆறு மாதங்களுக்குள் என் பெயர் இங்கே உன் பெயருடன் வெட்டப்பட்டிருக்கிறது.”
நிலனின் கீறுபட்ட கை உடலருகே மடிந்தது.
திரை ஒரு படி அருகே சென்றாள்.
“இங்கே என்ன நடந்தது?”
அவன் அவளைப் பார்த்தான்.
அக்கறையில்லாதவனின் பார்வை அல்ல.
பொய் சொல்லத் தயார் நிற்பவனின் பார்வையும் அல்ல.
அவன் கண்களில் தடுத்து வைக்கப்பட்ட துயரம் இருந்தது.
பழையது.
மிக நெருக்கமானது.
ஒரு தெரியாதவனின் கண்களில் இருக்கக்கூடாதது.
திரையின் உடலும் அதை அறிந்தது.
அவள் விரும்பாத அளவுக்கு.
நிலனின் கையைப் பிடிக்க வேண்டும் என்று அவளுள் மறைந்திருந்த ஏதோ ஒன்று சொன்னது.
அதைத் திருப்ப வேண்டும்.
அந்த முறிந்த வட்டக்கீற்றின் மேல் தன் உள்ளங்கையை வைத்து பார்க்க வேண்டும்.
அந்த அசைவின் முடிவு தன் உடலுக்குத் தெரியும் என்ற நம்பிக்கை அவளுக்குள் எழுந்தது.
திரை இரு கைகளையும் உடலருகே வைத்துக்கொண்டாள்.
அவளுடைய மறந்த காலத்துக்கு, அவளது இன்றைய உடல்மீது எந்த உரிமையும் இல்லை.
“நான் என்ன உறுதி எடுத்தேன்?”
நிலன் கீழிருந்த இணைந்த வட்டங்களைப் பார்த்தான்.
பிறகு—
தன்னை நினைவுகூராத திரையை நோக்கினான்.
“இங்கே நீ எடுத்த முதலுறுதி இது இல்லை.”
தொடரும்…
