குமரிக்குன்றம் – அத்தியாயம் 14: கேட்டு நின்ற வடிவம்

அந்தக் காலை குமரிக்குன்றம் முன்புபோல் விடியலை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

மூடுபனி அதன் சரிவுகளின் மேல் அசையாமல் படர்ந்திருந்தது. நகரவில்லை. கரையவில்லை. இன்னும் விழிக்க வேண்டுமா வேண்டாமா என்று தீர்மானிக்காத ஒன்றின் மேல் இழுக்கப்பட்ட தோல் போல அது குன்றை மூடியிருந்தது. பரிதி மேலே வந்திருந்தாலும், அந்த ஒளி குன்றுக்குள் இறங்கவில்லை. வெளிச்சம் இருந்தது; ஆனால் அதில் நிம்மதி இல்லை.

ஈமரன் கல்தூண் வளையத்தைத் தாண்டி நின்றபோது அதையே முதலில் கவனித்தான்.

இந்தக் குன்றின் அடியில் இருந்த மூடு இதுவரை அவனுக்குள் ஒரு சுமையாகத் தான் இருந்தது. பழமையானது. நிலைத்தது. யாராலும் அசைக்க முடியாத ஒன்றின் கனத்த அமைதி. ஆனால் இப்போது அது அப்படியில்லை.

அது கவனித்தது.

வலிமை கூடவில்லை. பலவீனமாய் ஆகவும் இல்லை. ஆனால் அது அங்கேயே நிற்காமல், அவன் இருப்பை, அவன் மூச்சை, அவன் எடுத்து வைத்த அடிகளை கேட்டு கொண்டிருக்கிறது போல இருந்தது.

ஈமரன் கற்களுக்கிடையே அசையாமல் நின்றான். மார்புக்குள் இருந்த சுடர் எச்சரிக்கையால் அல்ல, அறிதலால் அசைந்தது. மண்ணின் ஆழத்தில் எங்கோ இருந்த ஒரு மெலிந்த இழுப்புக்குப் பதில் அளிப்பது போல அது ஒருமுறை இறுகியது.

நிழலார் மீண்டும் தாக்கவில்லை.

எல்லையைத் தள்ளிப் பார்க்கவும் இல்லை.

அது அமைதியாகிவிட்டது.

அந்த அமைதிதான் அவனை அதிகமாகச் சுளுக்கியது. அழுத்தம் இருந்தால் அதை எதிர்க்க முடியும். சத்தம் இருந்தால் அதை நோக்க முடியும். ஆனால் இப்போது அது எதையும் செய்யாமல் இருந்தது. எதையும் செய்யாமல் இருப்பதே அது வேறொரு வேலையைத் தொடங்கிவிட்டதின் அறிகுறி போல.

அது இனி மூடைக் குத்திப் பார்க்கவில்லை.

அதைப் படித்துக் கொண்டிருந்தது.

ஈமரன் மெதுவாக கல்தூண் வளையத்தைச் சுற்றி நடந்தான். கற்கள் பழையவை. அவற்றின் மேற்பரப்பில் இருந்த மெல்லிய ஓட்டங்கள், முன்பு அவனுக்குச் சடங்கின் சுவடுகள் போலத் தோன்றியிருந்தன. எழுத்து என்று சொல்ல முடியாத அளவுக்கு ஆழமில்லாதவை. காற்று, மழை, காலம் சேர்ந்து விட்டுச் சென்ற கீறல்கள் என்று சொல்ல முடியாத அளவுக்கு திட்டமிட்டவை.

இப்போது அவை அலங்காரம் அல்ல என்று அவன் உணர்ந்தான்.

அவை அமைப்பு.

அவன் ஒரு கல்தூணருகே மண்டியிட்டான். விரல்களை அதன் மேற்பரப்பில் இருந்த அந்த மெல்லிய ஓட்டங்களின் மீது வைத்தான். கல் குளிராக இருந்தது. ஆனால் அதன் குளிர் வெறும் கல்லின் குளிர் அல்ல. ஏதோ ஒன்றை நீண்ட நாட்களாகத் தாங்கி நிற்கும் உடலின் குளிர்.

சுடர் பதிலளித்தது.

திடீரென்று அல்ல.

மெல்லிய இழுப்பாக.

ஈமரன் கண்களை மூடியான்.

குன்றம் அவனுள் மாறத் தொடங்கியது. சுடர் அவனுள் எழுந்த நாள் முதல் அவன் மூடைக் கண்டது ஒரு சுமையாக; கருமையாக; வெளியில் இருந்து தாக்குதல் வந்தால் தாங்க வேண்டிய சுவர் போல. ஆனால் இப்போது அது ஒரே பொருளாகத் தெரியவில்லை.

வடிவம்.

அமைப்பு.

கல்தூண்கள் குறியீடுகள் அல்ல.

பிடிப்புகள்.

ஒவ்வொரு கல்லும் அதன் கீழே மண்ணில் ஒரு சிறு இழுப்பைத் தாங்கி நின்றது. தனித்தனியாக அவை கற்கள். ஒன்றோடொன்று சேர்ந்தபோது—பரந்த ஒரு வடிவம். குன்றின் அடியில் புதைந்திருந்த, வெளியில் முழுமையாகத் தெரியாத, ஆனால் மண்ணின் உள்ளே பொறுமையாய் இழுக்கப்பட்ட ஒரு பின்னல்.

மூடு ஒரு சுவர் அல்ல.

ஒரு சமநிலை.

நிழலார் முழுமையாக அடைக்கப்படவில்லை.

இணக்கத்தில் தங்கவைக்கப்பட்டது.

ஈமரனின் மூச்சு மெதுவானது. சுடர் மீண்டும் துடித்தது. அந்தத் துடிப்புக்குப் பதில் அளிப்பது போல, மண்ணின் அடியில் மெல்லிய அழுத்தங்கள் கற்களுக்கிடையே நகர்ந்தன. வேர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தெரியாமல் மண்ணுக்குள் இணைவதுபோல.

ஆனால் அந்த இணைப்புகளில் ஒன்று சரியில்லை.

உடையவில்லை.

ஆனால் அது தன் இடத்தில் இல்லை.

ஈமரன் கண்களைத் திறந்தான். அவன் எங்கே செல்ல வேண்டும் என்று உடனே அறியவில்லை; ஆனால் அவன் கால்கள் ஏற்கெனவே அந்தத் திசை நோக்கித் திரும்பியிருந்தன. சுடர் அவனை வழிநடத்தவில்லை என்று சொல்ல முடியாது. அதே சமயம் இழுத்துச் செல்லவும் இல்லை. அவன் உடல் தாமதமாக அறிந்ததை, சுடர் முன்பே அறிந்தது போல.

அவன் வளையத்தை விட்டு கிழக்குச் சரிவை நோக்கி இறங்கினான்.

மூடுபனி அங்கு கனம். கீழே காடு அசையாமல் காத்திருந்தது. பறவைகள் கிளைகளில் இருந்தனவா என்று கூடத் தெரியவில்லை. காற்று அந்த சரிவைக் கடக்க விரும்பாதது போல மெதுவாகத் தன் பாதையைத் திருப்பியது.

அரைச் சரிவில் ஈமரன் நின்றான்.

சுடர் திடீரென்று இறுகியது.

அவன் மண்டியிட்டு கையை மண்ணின் மேல் வைத்தான்.

மண் பதிலளித்தது.

அசைவால் அல்ல.

இல்லாமையால்.

இந்த இடத்தின் கீழே ஓட வேண்டிய இழுப்பு இனி தன் சுமையைத் தாங்கவில்லை. அது அங்கே இருக்க வேண்டிய அளவுக்கு இறுக்கமாக இல்லை. தளர்ந்திருந்தது. வெறும் தளர்வு அல்ல; யாரோ ஒரு முடிச்சை சற்றே திறந்துவிட்டபின் மீதமிருக்கும் அமைதி.

மூடு உடையவில்லை.

ஆனால் அதன் அமைப்பு மாறியிருந்தது.

கடந்த இரவுகளில் நிழலார் எல்லையை அதிகமாகத் தள்ளவில்லை என்று அவன் அங்கேயே புரிந்துகொண்டான். அது தன் அழுத்தத்தை மாற்றிக் கொண்டது. ஒரு இடத்தில் அல்ல. பல இடங்களில். எது பதிலளிக்கிறது, எது தளர்கிறது, எது மீண்டும் இறுகுகிறது என்று கற்றுக் கொண்டது.

குன்றம் நூற்றாண்டுகளாக நின்றது, ஏனெனில் அதன் பின்னல் சமநிலையில் இருந்தது.

ஆனால் சமநிலை என்பதும் மாறக்கூடிய ஒன்றுதான்.

நிழலார் அதை அறிந்துவிட்டது.

ஈமரன் மெதுவாக எழுந்தான். சுடர் இப்போது வெப்பமாக இருந்தது. ஆனால் அது நிழலாருக்கு பதில் அளிக்கவில்லை. அமைப்புக்கே பதில் அளித்தது. மண்ணின் கீழே இழுக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பின்னலின் அழுத்தத்தைத் தன் உடலுக்குள் ஒத்திசைக்க முயல்வது போல.

அப்போது தான் சுடர் என்ன என்பதை அவன் சற்றே வேறு விதமாகக் கண்டான்.

அது ஆயுதம் அல்ல.

மூடின் உடைந்த துண்டும் அல்ல.

அந்த அமைப்பின் உயிருள்ள முனை.

மனிதப் பிடிப்பு.

கல் மட்டும் தாங்க முடியாத இடத்தில், மூச்சுள்ள ஒன்று சேர்க்கப்பட்டிருந்தது. நினைவுள்ள ஒன்று. அசைவைக் கவனிக்கும் ஒன்று. மாற்றத்திற்கு பதில் அளிக்கக் கூடிய ஒன்று.

அதற்காகத்தான் குன்றம் அவனைத் தொட்டது.

நிழலார் மாறிவிட்டது.

அதனால் மூடும் மாற வேண்டும்.

ஈமரன் மேலே இருந்த கல்தூண் வளையத்தை நோக்கிப் பார்த்தான். மூடுபனி அதன் அடியில் சுருண்டது. உறங்கும் பெருஞ்சுமையின் மூச்சு போல. ஒரு இழுப்பு மாறியிருந்தால், மற்றவை நீண்ட நேரம் அதேபடி இருக்காது. நிழலார் கற்றுக் கொண்டே இருக்கும். அது இனி கண் இல்லாத ஒன்று அல்ல.

அது காத்திருக்கிறது.

அது கேட்கிறது.

சுடர் திடீரென்று தெளிந்தது. வெப்பமாக இல்லை. ஒத்திசைவாய். மண்ணின் கீழே இருந்த இழுப்பு ஒரு கணம் அவன் கையின் வழியே இறுகியது.

அந்தக் கணத்தில் முழு அமைப்பு அவன் உணர்வுக்குள் வெளிப்பட்டது.

அழுத்தக் கோடுகள் குன்றிலிருந்து வெளியில் விரிந்தன. சக்கரத்தின் மறைந்த மூக்குகள் போல. மண்ணின் அடியில், மரவேர்களுக்குள், மறக்கப்பட்ட பாதைகளின் கீழ், கற்களில் இருந்து கற்களுக்கு.

ஏழு பிடிப்புகள்.

ஏழு கற்கள்.

ஏழு முனைகள்.

ஆனால் ஒன்றில் இழுப்பு இல்லை.

ஈமரனின் மூச்சு நின்றது.

கிழக்குப் பகுதியின் மேடு மீது இருக்க வேண்டிய கல்—

இல்லை.

உடையவில்லை.

அகற்றப்பட்டது.

குன்றம் தானாக சமநிலையை இழக்கவில்லை. யாரோ அதன் அமைப்பைத் தொட்டிருந்தார்கள். யாரோ அந்தக் கல்லை எடுத்துச் சென்றிருந்தார்கள். நிழலார் பலவீனத்தை உருவாக்கவில்லை. இருந்த பலவீனத்தை கண்டுபிடித்தது.

ஈமரனின் நினைவு அந்தச் சரிவுகளைக் கடந்து ஓடியது. குழந்தைக்காலம் முதல் அவன் நடந்த பாதைகள். காற்றை எதிர்த்து வளைந்த மரங்கள். பாசி படர்ந்த பாறைகள். கிழக்குப் பகுதியில் சற்றே சாய்ந்து நின்ற உயரமான, மெலிந்த கல்.

அவன் அதை அறிந்தான்.

இரண்டு இரவுகளுக்கு முன், அந்த வழியாகச் சென்றபோது—

அவன் அதை காணவில்லை.

அப்போது அவன் எண்ணிக்கொள்ளவில்லை.

இப்போது அந்த வெற்றிடம் அவனது மார்பில் கல்லாக அமர்ந்தது.

நிழலார் மூடின் அமைப்பைக் கற்றுக் கொண்டது.

ஆனால் குன்றம் ஏற்கெனவே காயமடைந்திருந்தது.

அந்தக் கல்லை யாரோ எடுத்துச் சென்றிருந்தார்கள்.

அந்த நொடியிலே, சுடர் அவனுள் எழுந்ததிலிருந்து முதன்முறையாக, ஈமரன் ஒரு விஷயத்தை மறுக்க முடியாத அளவிற்கு அறிந்தான்.

குமரிக்குன்றத்தைத் திறக்க முயல்வது—

நிழலார் மட்டும் அல்ல.

குமரிக்குன்றம் முதல் பாகம் Kindle புத்தகம்

ஈமரனின் முதல் பெரிய பயணத்தை முழுமையாக வாசிக்க விரும்பினால், குமரிக்குன்றம் முதல் பாகம் Amazon Kindle புத்தகமாக கிடைக்கிறது.

புத்தகப் பக்கம் பார்க்க

Reading Guide

எங்கிருந்து தொடங்கலாம்?

புதிய வாசகர்கள் அத்தியாயம் 1-ல் தொடங்குவது சிறந்தது. கதை, பாத்திரங்கள், ஊரின் குழல், மற்றும் மறைந்திருக்கும் மர்மங்கள் படிப்படியாக விரியும் வகையில் அத்தியாயங்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

அனைத்து அத்தியாயங்கள்

Chapter 14 readers

Join the TamilanSankar Reader Circle

Get குமரிக்குன்றம் chapter updates, reader notes, and future book or launch news in one clean place.

Join Reader Circle

குமரிக்குன்றம் : அத்தியாயம் 14 குறிப்புகள்

சுருக்கம்: அந்தக் காலை குமரிக்குன்றம் முன்புபோல் விடியலை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

முக்கிய பாத்திரங்கள் / கூறுகள்: ஈமரன், குமரிக்குன்றம், தமிழ் காவிய மாயக் கதை

முந்தைய அத்தியாயம் | முதல் அத்தியாயம் | அனைத்து அத்தியாயங்களும் | தமிழ் காவிய மாயக் கதைகள் | பாத்திரங்கள் | உலகம் | சொற்களஞ்சியம்

மேலும் வாசிக்க

முந்தைய அத்தியாயம்முந்தைய அத்தியாயம்: குமரிக்குன்றம் – அத்தியாயம் 13: ஒத்திசைவின் சுமைதொடர்அனைத்து அத்தியாயங்களும்