“இந்தச் சங்கிலி… உனக்கு எங்கிருந்து கிடைத்தது?”
ஆரத்தித் தட்டை ஏந்தியபடி யாழினியின் முன் நின்றிருந்த பாக்கியம் திடீரென்று கேட்டாள்.
வேலாயுதம் இல்லத்தின் வாசலில் வலது காலை உள்ளே வைக்கத் தயாராக இருந்த யாழினி, அந்தக் கேள்வியை எதிர்பார்க்காமல் அவளைப் பார்த்தாள்.
“என்னம்மா?”
பாக்கியம் உடனே பதில் சொல்லவில்லை.
அவளுடைய பார்வை யாழினியின் முகத்தில் இல்லை. கழுத்தில் இருந்த சிறிய இலை வடிவப் பதக்கத்தின் மீது பதிந்திருந்தது.
திருமணத்துக்காக அணிந்திருந்த மற்ற நகைகளோடு ஒப்பிட்டால் அது மிகவும் எளிமையானது. பழைய தங்கத்தில் செய்யப்பட்ட சிறிய பதக்கம். அதன் நடுவில் ஒரு பச்சைக்கல். விலைமதிப்பால் அல்ல, நினைவால் மட்டும் யாழினிக்கு முக்கியமான ஒன்று.
பாக்கியம் ஆரத்தித் தட்டை அருகில் நின்றிருந்த பெண்ணிடம் கொடுத்துவிட்டு சற்றே முன்னே வந்தாள்.
“இது… உன்னுடையதா?”
யாழினியின் கை இயல்பாக அந்தப் பதக்கத்தைத் தொட்டது.
“என் அம்மாவுடையது.”
பாக்கியத்தின் முகத்தில் ஏதோ மாறியது.
“உன் அம்மாவுடையதா?”
“ஆமாம்.”
சில நொடிகள் அவள் பேசவில்லை.
பிறகு மிகவும் மெதுவாகக் கேட்டாள்.
“உன் அம்மா பேர் என்னம்மா?”
யாழினியின் புன்னகை சிறிது குறைந்தது.
“இளவேணி.”
பாக்கியத்தின் விரல்கள் தளர்ந்தன.
ஆரத்தித் தட்டின் ஓரத்தில் இருந்த குங்குமக் கிண்ணம் கீழே விழுந்து பளிங்குத் தரையில் உருண்டது.
சுற்றிலும் உறவினர்களின் பேச்சும் சிரிப்பும் இருந்தன. கைப்பேசிகளில் புகைப்படங்கள் எடுக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. குழந்தைகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
ஆனால் அந்தச் சிறிய கிண்ணம் தரையைத் தொட்ட சத்தம் மட்டும் யாழினிக்குத் தெளிவாகக் கேட்டது.
பாக்கியம் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
“இளவேணி…”
அவள் அந்தப் பெயரைச் சொன்ன விதத்தில் ஏதோ இருந்தது.
முதல் முறையாகக் கேட்கும் பெயரை ஒருவர் அப்படிச் சொல்ல மாட்டார்.
நீண்ட காலமாகப் பார்க்காத ஒருவரின் பெயரைத் திடீரென்று மீண்டும் கேட்பது போல இருந்தது.
“என் அம்மாவை உங்களுக்குத் தெரியுமா?”
யாழினி கேட்டாள்.
பாக்கியத்தின் உதடுகள் திறந்தன.
“பாக்கியம்.”
அருகிலிருந்து தேவிகாவின் குரல் கேட்டது.
பாக்கியம் சட்டென்று திரும்பினாள்.
ஆதவனின் அம்மா தேவிகா சில அடிகள் தள்ளி நின்றிருந்தார். முகத்தில் வழக்கமான அமைதியே இருந்தது. ஆனால் அவருடைய பார்வை பாக்கியத்தின் மீது அழுத்தமாகப் பதிந்திருந்தது.
“ஆரத்தி எடு. எல்லாரும் வாசல்லயே நிக்கிறாங்க.”
“ஆமாம்மா…”
பாக்கியம் குனிந்து குங்குமக் கிண்ணத்தை எடுத்தாள்.
யாழினி விடவில்லை.
“நான் கேட்டதுக்கு பதில் சொல்லலையே?”
பாக்கியம் அவளைப் பார்த்தாள்.
“உன் படத்தை முன்னாடியே பார்த்திருக்கேன், யாழினி. அப்ப எதுவும் தோணல. இந்தச் சங்கிலியை நேர்ல பார்த்ததும்… பழைய ஞாபகம் வந்துடுச்சு.”
“யாரோட ஞாபகம்?”
ஒரு கணம் தயங்கிய பாக்கியம் பார்வையைத் தாழ்த்தினாள்.
“பிறகு பேசலாம்.”
அவள் மீண்டும் ஆரத்தித் தட்டை எடுத்துக்கொண்டாள்.
யாழினிக்கு அந்தப் பதில் பிடிக்கவில்லை.
அதிலும் குறிப்பாக அந்த இரண்டு வார்த்தைகள்.
பிறகு பேசலாம்.
அவள் திரும்பி கூட்டத்தின் பின்னால் நின்றிருந்த அப்பாவைப் பார்த்தாள்.
சேதுராமன் அவர்களைத்தான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
யாழினியின் பார்வை அவரைத் தொட்டதும் அவர் உடனே முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பிக்கொண்டார்.
அந்த ஒரு சிறிய செயல் போதுமானதாக இருந்தது.
பாக்கியத்துக்கு ஏதோ தெரியும்.
தேவிகாவுக்கு ஏதோ தெரியும்.
அப்பாவுக்கும் அது தெரியும்.
தனக்கு மட்டும் தெரியவில்லை.
“யாழினி.”
ஆதவனின் குரல் அருகில் கேட்டது.
அவன் கையை நீட்டியிருந்தான்.
“உள்ளே வரலாமா? இல்ல இன்னும் கொஞ்ச நேரம் வாசல்லயே நிற்கப் போறோமா?”
யாழினி அவனைப் பார்த்தாள்.
அவனுடைய முகத்தில் சிறிய சிரிப்பு இருந்தது.
அவள் மனதில் எழுந்த கேள்விகள் எதுவும் அவனுக்குத் தெரியவில்லை.
அந்த நிமிடத்தில் அது நிம்மதியாக இருந்ததா, சங்கடமாக இருந்ததா என்று யாழினிக்கே புரியவில்லை.
அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள்.
“வாங்க.”
“அப்பாடா.”
“அவ்வளவு கஷ்டமா?”
“திருமணம் முடிச்சு மனைவியை வீட்டுக்குள்ள கூட்டிட்டு வர்றதுக்கே இவ்வளவு நேரம் ஆகும்னு எதிர்பார்க்கல.”
யாழினியின் முகத்தில் தன்னிச்சையாகச் சிறிய புன்னகை வந்தது.
“இன்னும் நாள் முடியல.”
“அதுதான் பயமா இருக்கு.”
“நீங்க இன்னும் பயப்பட ஆரம்பிக்கவே இல்லையே.”
ஆதவன் சிரித்தான்.
“சரி. அதுக்கும் கொஞ்சம் நேரம் இருக்கு.”
அவர்கள் வீட்டுக்குள் கால்வைத்தார்கள்.
வேலாயுதம் இல்லத்தை யாழினி இதற்கு முன்பு புகைப்படங்களிலும் காணொளிகளிலும் பார்த்திருந்தாள்.
ஆனால் நேரில் அது வேறுபட்டிருந்தது.
பழைய குடும்ப வீடு என்றாலும் காலம் நின்றுபோன இடமாகத் தெரியவில்லை. உயரமான மரத்தூண்கள், கருமையான மரக் கதவுகள், பல தலைமுறைகளின் புகைப்படங்கள் இருந்தன. அதற்கிடையே மென்மையான நவீன விளக்குகள், எளிய அலங்காரங்கள், வீட்டின் சில பகுதிகளில் பாதுகாப்புக் கருவிகள், ஒரு மூலையில் குடும்பப் புகைப்படங்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக மாறிக்கொண்டிருந்த மின்னணுத் திரை—
பழமையையும் இன்றைய வாழ்க்கையையும் யாரோ அளவாக ஒன்றாக வைத்திருந்தார்கள்.
யாழினி சுற்றிப் பார்த்தபடி நடந்தாள்.
வீட்டின் நடுவில் இருந்த அகலமான மரப்படிக்கட்டைப் பார்த்தபோது மட்டும் அவளுடைய நடை தானாகவே நின்றது.
கைப்பிடியில் பழைய செதுக்கல்கள்.
மேலே சென்று இருபுறமாகப் பிரியும் படிகள்.
அதைப் பார்த்தவுடனே விளக்கம் சொல்ல முடியாத ஓர் உணர்வு அவளுக்குள் எழுந்தது.
அவள் இந்தப் படிக்கட்டைப் பார்த்திருக்கிறாள்.
எங்கே?
எப்போது?
அவளுக்கே தெரியவில்லை.
ஒரு கணம் மனதில் மங்கலாக ஏதோ தோன்றியது.
ஒரு சிறிய கை அந்த மரக் கைப்பிடியைப் பிடித்திருக்கிறது.
யாரையோ தேடி மேலே ஏறுகிறது.
அடுத்த நொடியே அந்தக் காட்சி மறைந்தது.
“யாழினி?”
ஆதவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.
“என்ன?”
“நான்தான் கேக்கணும். என்னாச்சு?”
“ஒண்ணுமில்லை.”
“இந்த வீட்டைப் பார்த்து இவ்வளவு பயப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை.”
“நான் பயப்படல.”
“அப்போ?”
யாழினி மீண்டும் படிக்கட்டைப் பார்த்தாள்.
“ஏற்கனவே பார்த்த மாதிரி இருக்கு.”
“வீட்டையா?”
“இந்தப் படிக்கட்டை.”
ஆதவன் புருவத்தை உயர்த்தினான்.
“நம்ம திருமணம் முடிவு ஆனதிலிருந்து வீட்டோட எத்தனை படம் உனக்கு அனுப்பியிருக்கேன் தெரியுமா?”
“அதில் இந்தப் படிக்கட்டு இருந்ததா?”
“எனக்குத் தெரியாது.”
“அப்ப சும்மா இருங்க.”
“சரி.”
அவன் இரண்டு அடிகள் நடந்துவிட்டு மீண்டும் அவளைப் பார்த்தான்.
“ஆனா ஏதாவது சரியில்லன்னு தோணிச்சா என்கிட்ட சொல்லு.”
யாழினி அவனைப் பார்த்தாள்.
“இந்த வீட்டைப் பற்றி சொல்றீங்களா?”
“வீடு, ஆள்… எதுவா இருந்தாலும்.”
“உங்களையும் சேர்த்தா?”
ஆதவன் சிரித்தான்.
“என்னைப் பற்றி குறை இருந்தா நேரா என்கிட்ட சொல்லலாம்.”
“பார்க்கலாம்.”
“அதுக்குத்தான் வாழ்க்கை முழுக்க நேரம் இருக்கு.”
அவன் சாதாரணமாகச் சொன்ன அந்த வார்த்தை யாழினியை ஒரு நொடி அமைதியாக்கியது.
திருமணத்திற்கு முன்பு மூன்று மாதங்கள் அவர்கள் பேசிப் பழகியிருந்தார்கள்.
முதலில் குடும்பங்களுக்காகத் தொடங்கிய பேச்சு, சில நாட்களிலேயே இருவருக்காகத் தொடர்ந்தது.
ஆதவனைத் திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்ற முடிவை யாரும் அவள்மீது திணிக்கவில்லை.
அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது.
அவனுக்கும் அவளைப் பிடித்திருந்தது.
அதற்கு மேல் இருவருமே இன்னும் பெரிய வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தவில்லை.
இனி அதற்கான நேரம் இருக்கும் என்று யாழினி நினைத்திருந்தாள்.
இன்று காலை வரை.
ஒரு மணி நேரம் கடந்தபிறகுதான் சேதுராமன் தனியாக வராந்தாவின் ஒரு முனையில் நிற்பதை யாழினி கவனித்தாள்.
அவர் புறப்படத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தார்.
யாழினி நேராக அவரிடம் சென்றாள்.
“அப்பா.”
சேதுராமன் திரும்பினார்.
“என்னம்மா?”
“பாக்கியம் அம்மாவுக்கு அம்மாவை எப்படித் தெரியும்?”
அவர் முகத்தில் மாற்றம் வரவில்லை.
அதுவே யாழினிக்குச் சந்தேகமாக இருந்தது.
“யாரு?”
“அப்பா, வேண்டாம்.”
“என்ன?”
“எதுவுமே தெரியாத மாதிரி பேசாதீங்க.”
அவர் ஆழமாக மூச்சை விட்டார்.
“இன்னைக்கு இந்தப் பேச்சு தேவையா?”
“அவங்க என் சங்கிலியைப் பார்த்ததும் முகம் மாறிச்சு. அம்மா பேரைக் கேட்டதும் குங்குமக் கிண்ணமே கீழே விழுந்துச்சு. நீங்களும் அதை பார்த்துட்டு முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டீங்க.”
சேதுராமன் அவளைச் சில நொடிகள் பார்த்தார்.
“பழைய நகை. எங்கேயாவது பார்த்திருக்கலாம்.”
“அம்மா பேரையும்?”
அவர் மௌனமானார்.
“அம்மாவுக்கு இந்த வீட்டுல யாரையாவது தெரியுமா?”
“யாழினி…”
“தெரியுமா?”
சேதுராமன் சுற்றிலும் பார்த்தார். அவர்கள் பேசுவதைக் கவனிப்பவர்கள் யாரும் இல்லை என்பதை உறுதி செய்தபின் குரலைத் தாழ்த்தினார்.
“இன்னைக்கு இதைப் பேசாதே.”
யாழினியின் முகம் இறுகியது.
“ஏன்?”
“நான் சொல்றதை கேள்.”
“என்னைக் கேள்வியே கேக்காம இருக்கச் சொல்றீங்களா?”
சேதுராமன் இன்னும் குரலைத் தாழ்த்தினார்.
“இந்த வீட்டில் பழைய விஷயங்களைத் தேடாதே.”
யாழினி அசையாமல் அவரைப் பார்த்தாள்.
“நான் எதையும் தேடவே ஆரம்பிக்கல.”
சேதுராமன் பதில் சொல்லவில்லை.
அந்த மௌனமே அவளுக்குத் தேவையான பதிலின் முதல் பகுதி.
“அப்பா.”
அவர் நகர முயன்றபோது யாழினி மீண்டும் அழைத்தாள்.
“இந்தத் திருமணத்துக்கு முதல்ல நீங்க வேண்டாம்னு சொன்னதுக்கும் இதுக்கும் சம்பந்தம் இருக்கா?”
சேதுராமனின் நடை நின்றது.
மெதுவாகத் திரும்பினார்.
அவருடைய கண்களில் இருந்தது கோபமல்ல.
பயம்.
யாழினி தனது அப்பாவின் முகத்தில் அந்தப் பயத்தை மிக அரிதாகவே பார்த்திருந்தாள்.
“இன்னைக்கு சந்தோஷமா இரு.”
“அது பதில் இல்ல.”
“பிறகு பேசலாம்.”
“எப்ப?”
அவர் ஒரு கணம் தயங்கினார்.
“நாளைக்கு.”
“நிச்சயமா?”
சேதுராமன் பதில் சொல்லவில்லை.
யாழினியின் தலையை மெதுவாகத் தொட்டுவிட்டு நடந்தார்.
அந்தத் தொடுதலில் அன்பு இருந்தது.
ஆனால் பதில் இல்லை.
“உன் முகத்தைப் பார்த்தா உங்க அப்பா நாளைக்கு நீதிமன்றத்துல ஆஜராக வேண்டிய மாதிரி இருக்கு.”
ஆதவன் அருகே வந்து நின்றான்.
யாழினி அவனைப் பார்த்தாள்.
“நான் அவ்வளவு மோசமா விசாரிச்சேனா?”
“நான் தூரத்துல இருந்தேன். ஆனா மாமா தப்பிச்சுப் போற வேகம் கொஞ்சம் சந்தேகமாத்தான் இருந்தது.”
யாழினிக்குச் சிரிப்பு வந்தது.
“உங்களுக்கு எல்லாமே நகைச்சுவையா?”
“இல்ல.”
அவன் அவளைச் சில நொடிகள் பார்த்தான்.
“நீ பதற்றமா இருக்கும்போது மட்டும்.”
அவளுடைய சிரிப்பு மெதுவாக மறைந்தது.
ஆதவன் அதை கவனித்தான்.
“உண்மையிலேயே ஏதாவது பிரச்சினையா?”
ஒரு நொடி யாழினி அவனிடம் சொல்ல நினைத்தாள்.
பாக்கியம்.
இளவேணி.
அப்பாவின் எச்சரிக்கை.
ஆனால் அவளுடைய மனதில் சேதுராமனின் முகம் வந்தது.
இந்த வீட்டில் பழைய விஷயங்களைத் தேடாதே.
“இப்போ எனக்கே தெரியல,” என்றாள்.
ஆதவன் சில நொடிகள் அவளைப் பார்த்தான்.
பிறகு வற்புறுத்தவில்லை.
“சரி.”
“அவ்வளவுதானா?”
“நீ சொல்லத் தயாரா இல்லாததை நான் இழுத்துக் கேட்க மாட்டேன்.”
அவன் நகர்ந்துவிட்டு மீண்டும் திரும்பினான்.
“ஆனா ஒரு விஷயம்.”
“என்ன?”
“தனியா வைத்துக்கிட்டு பயப்படாதே.”
யாழினி அவனைப் பார்த்தபடி நின்றாள்.
“சரி.”
அப்போது அவள் உண்மையாகத்தான் சொன்னாள்.
இரவு பதினொன்றரை கடந்தபோது வீடு மெதுவாக அமைதியாகத் தொடங்கியது.
ஆதவன் கீழே இன்னும் சில நெருங்கிய உறவினர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.
யாழினிக்கு மட்டும் தூக்கம் வரவில்லை.
அவள் கைப்பேசியை எடுத்தாள்.
சேதுராமனுக்கு வாட்ஸ்அப்பில் செய்தி அனுப்பினாள்.
வீட்டுக்குப் போயிட்டீங்களா?
செய்தி சென்றது.
பதில் இல்லை.
ஒரு நிமிடம் காத்திருந்தாள்.
மீண்டும் எழுதினாள்.
நாளைக்கு பேசணும். மறந்துடாதீங்க.
அதற்கும் பதில் இல்லை.
அறைக்குள்ளேயே இருந்தால் மனதில் அதே கேள்விகள் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் என்று தோன்றியது.
வெளியே வந்தாள்.
கைப்பேசியைப் பார்த்தபடி நடந்ததால் எந்தத் திசையில் சென்றாள் என்று கவனிக்கவில்லை.
சில அடிகள் சென்றபிறகு தலைநிமிர்ந்தாள்.
நின்றுவிட்டாள்.
அவள் இருந்தது வேறொரு வராந்தா.
இருபுறமும் மூடிய கதவுகள்.
மற்ற பகுதிகளைவிட இங்கே விளக்குகள் குறைவாக இருந்தன. சுவரின் ஓரத்தில் மட்டும் மெல்லிய மஞ்சள் ஒளி.
வராந்தாவின் கடைசியில் ஒரு கருமையான மரக்கதவு.
யாழினி திரும்பிச் செல்ல நினைத்தாள்.
அப்போதுதான் அந்த உணர்வு மீண்டும் வந்தது.
இந்த முறை மிகவும் வலிமையாக.
நான் இங்கே வந்திருக்கிறேன்.
ஒரு மங்கலான காட்சி மனதில் மின்னியது.
சிறிய கால்கள்.
மரக் கைப்பிடி.
யாரையோ தேடி ஓடுவது.
பாதியாகத் திறந்த கதவு.
தரையில் சிவப்பு.
ஒரு பெண்ணின் குரல்—
“யாழி! இங்கே வராதே!”
யாழினி சட்டென்று மூச்சை இழுத்தாள்.
காட்சி மறைந்தது.
இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
“என்ன இது…?”
தனக்குள்ளே கேட்டாள்.
அவள் பார்வை மீண்டும் வராந்தாவின் கடைசியில் இருந்த கதவின் மீது சென்றது.
அது முழுவதும் மூடப்படவில்லை.
சிறிய இடைவெளி.
உள்ளே இருள்.
சேதுராமன் சொன்ன வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தன.
இந்த வீட்டில் பழைய விஷயங்களைத் தேடாதே.
யாழினியின் உதட்டில் மிகச் சிறிய புன்னகை தோன்றியது.
“அதை சொல்லாம இருந்திருந்தா ஒருவேளை திரும்பிப் போயிருப்பேன்.”
கைப்பேசியின் ஒளிவிளக்கை ஏற்றினாள்.
கதவை மெதுவாகத் தள்ளினாள்.
அறைக்குள் நுழைந்தவுடன் பழைய காகிதத்தின் வாசனையும், நீண்ட காலம் மூடியிருந்த இடத்தின் கனமான காற்றும் முகத்தில் பட்டன.
வீட்டின் மற்ற பகுதிகளுக்கும் இந்த அறைக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாதது போல இருந்தது.
சுவரை ஒட்டி பெரிய மர அலமாரிகள்.
தூசி படிந்த கோப்புகள்.
வெள்ளைத் துணியால் மூடப்பட்ட நாற்காலிகள்.
நடுவில் கனமான மரமேசை.
ஒரு மூலையில் அட்டைப்பெட்டிகள்.
சுவரில் பழைய புகைப்படங்கள்.
இத்தனை ஆண்டுகள் இந்த அறையை யாரும் பயன்படுத்தாதது தெளிவாகத் தெரிந்தது.
ஆனால்—
கதவு மட்டும் இன்று திறந்திருந்தது.
யாழினி அந்த எண்ணத்தை மனதில் வைத்துக்கொண்டாள்.
கைப்பேசியின் ஒளியைச் சுவர்மீது நகர்த்தினாள்.
ஒரு புகைப்படச் சட்டம் சாய்ந்திருந்தது.
அதைச் சரிசெய்ய கையை நீட்டியபோது அதன் பின்னால் சிக்கியிருந்த சிறிய புகைப்படம் கீழே விழுந்தது.
யாழினி குனிந்து அதை எடுத்தாள்.
பழைய குழுப் புகைப்படம்.
ஒளியை அருகே கொண்டுவந்தாள்.
தேவிகா.
மிகவும் இளமையாக இருந்தார்.
அருகில் விக்ரமன்.
ராகவன்.
லட்சுமி.
இன்னும் சிலர்.
பின்னால் நின்றிருந்த ஒரு பெண்ணின் முகத்தில் யாழினியின் பார்வை நின்றது.
அவளுடைய விரல்கள் அசையாமல் போனது.
புகைப்படத்தை இன்னும் அருகே கொண்டுவந்தாள்.
“இல்ல…”
கைப்பேசியின் படக்கருவியைத் திறந்து அந்த முகத்தைப் பெரிதாக்கிப் பார்த்தாள்.
அந்தக் கண்கள்.
அந்தச் சிரிப்பு.
யாழினிக்கு வீட்டில் இருந்த அம்மாவின் பழைய புகைப்படம் நினைவுக்கு வந்தது.
அவள் உடனே அந்தப் பெண்ணின் கழுத்தைப் பார்த்தாள்.
இலை வடிவப் பதக்கம்.
நடுவில் சிறிய பச்சைக்கல்.
யாழினியின் கை தன்னுடைய கழுத்துக்குச் சென்றது.
அதே வடிவம்.
அதே பச்சைக்கல்.
அவளுடைய உதடுகள் மெதுவாகத் திறந்தன.
“அம்மா…”
அறையின் அமைதிக்குள் அந்தச் சொல் மட்டும் விழுந்தது.
இளவேணி.
அவளுடைய அம்மா.
வேலாயுதம் குடும்பத்தினருடன் ஒரே புகைப்படத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தார்.
யாழினியின் மனதில் அப்பாவின் முகம் வந்தது.
இத்தனை ஆண்டுகளில் ஒருமுறைகூட அவர் இதைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை.
பாக்கியம் இளவேணியை அறிந்திருந்தாள்.
தேவிகா அவளுடைய பெயரைக் கேட்டதும் மாறியிருந்தார்.
அப்பா இந்த வீட்டைப் பற்றிக் கேட்கவே வேண்டாம் என்கிறார்.
இப்போது—
அம்மா இந்த வீட்டினருடன் எடுத்த புகைப்படம் அவளுடைய கையில் இருந்தது.
யாழினி அதைத் திருப்பிப் பார்த்தாள்.
பின்னால் மங்கிய நீல மையில் சில வார்த்தைகள் எழுதப்பட்டிருந்தன.
கைப்பேசியின் ஒளியை அருகே கொண்டுவந்தாள்.
இளவேணி — இதை நீ ஒருநாள் படித்தால் என்னை மன்னித்துவிடு.
யாழினியின் விரல்கள் புகைப்படத்தை இறுகப் பிடித்தன.
யார் எழுதியது?
தேவிகாவா?
லட்சுமியா?
வேறு யாராவது?
மன்னிக்க வேண்டிய அளவுக்கு என்ன நடந்தது?
அவள் உடனே அந்தப் புகைப்படத்தின் முன்புறத்தையும், பின்னால் இருந்த எழுத்தையும் கைப்பேசியில் படம் எடுத்தாள்.
சிறிய ஒலி.
படம் சேமிக்கப்பட்டது.
யாழினி மீண்டும் புகைப்படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
சில நொடிகள் கழித்து—
கைப்பேசி அதிர்ந்தது.
அவள் திரையைப் பார்த்தாள்.
வாட்ஸ்அப்.
தெரியாத எண்ணிலிருந்து ஒரு செய்தி.
அந்தப் படத்தை ஆதவனிடம் காட்டாதே.
யாழினியின் உடல் அசையாமல் நின்றது.
அவள் மெதுவாகத் தலைநிமிர்ந்து கதவைப் பார்த்தாள்.
வராந்தாவில் யாரும் இல்லை.
கைப்பேசி மீண்டும் அதிர்ந்தது.
அதே எண்.
இரண்டாவது செய்தி.
உன் அம்மாவும் அதே தவறைத்தான் செய்தாள்.
யாழினியின் இதயத் துடிப்பு அதிகரித்தது.
அவள் இந்த அறைக்குள் வந்தது யாருக்குத் தெரியும்?
அவள் புகைப்படத்தை எடுத்தது எப்படி தெரியும்?
அவள் ஆதவனிடம் சொல்ல நினைத்ததை—
யார் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்?
அந்த நேரத்தில் வராந்தாவின் மறுமுனையிலிருந்து ஒரு சத்தம் கேட்டது.
மிக மெதுவாக—
ஒரு கதவு மூடப்பட்டது.
யாழினி சட்டென்று திரும்பினாள்.
கையில் இளவேணியின் புகைப்படம்.
கைப்பேசியின் திரையில் இன்னும் அந்தச் செய்தி.
உன் அம்மாவும் அதே தவறைத்தான் செய்தாள்.
அவள் அசையாமல் நின்றாள்.
இந்த வீட்டுக்குள் வந்த சில மணி நேரங்களிலேயே ஒரு விஷயம் மட்டும் அவளுக்குத் தெளிவாகியிருந்தது.
அப்பா மறைத்தது ஒரு பழைய அறிமுகம் மட்டும் அல்ல.
இளவேணியின் வாழ்க்கையில் இந்த வீடு இருந்திருக்கிறது.
அதிலும்—
யாரோ ஒருவர், இருபத்திரண்டு ஆண்டுகள் கடந்தும்,
அந்த உண்மை வெளியே வரக்கூடாது என்று நினைக்கிறார்.
தொடரும்…
