கால்டர் வோஸ் ஒரு கையில் அழிப்பாணை முத்திரையுடனும், விலா எலும்புகளுக்கிடையே மதிப்பீட்டுக் கத்தியுடனும் இறந்தான்.

அந்தக் கத்தி என்னுடையது. அன்று காலையில்தான் அதைக் கூர்தீட்டியிருந்தேன். மரப்பூச்சைச் சுரண்டவும், சுவர்க்கலவையைச் சோதிக்கவும், போலி மந்திரங்களை வெளிக்கொணரவும் பயன்படும் கருவி அது. மதிப்பீட்டாளர்கள் ஆயுதம் ஏந்தக் கழகம் தடை விதித்ததால், யாராவது நம் உடலில் பாய்ச்சும்வரை ஆயுதமாகத் தெரியாத கருவிகளைத் தந்தது.

கிரேமாரோவின் இதயக் குழாய்க்குப் பக்கத்தில் என் கணக்குப் பலகை கிடந்தது. அதன் அளவுகள் சாத்தியமற்றவை. வற்றிப்போனதாக அறிவிக்கப்பட்ட பாதாளக் கோட்டை, கழகத்தின் முத்திரையிட்ட குழாய்க்குள் இரண்டாவது துடிப்பை அனுப்பியிருக்கக் கூடாது.

கையுறையணிந்த ஒரு கை பலகையை எடுத்தது.

மூச்சுக்கவசத்தால் மாறிய குரல், “நீ மதிப்பீட்டில் கையெழுத்திட்டிருக்க வேண்டும், கால்டர்,” என்றது.

அழிப்பாணை முத்திரை என் விரல்களிலிருந்து நழுவியது. பித்தளை கல்லில் மோதிய ஒலி, இருளுக்குள்ளும் என்னைப் பின்தொடர்ந்தது.

அதன்பின் ஏதோ ஒன்று என் மூடியை மோதியது.

என்னை ஒரு பெட்டிக்குள் அடைத்தவன்மீது கடும் சினத்துடன் விழித்தேன்.

கத்துவதற்குமுன் மூச்சிழுக்க முயன்றேன். நெஞ்சில் அழுத்தமில்லை. தொண்டையில் காற்றில்லை. தொண்டையே இல்லை. ஆனாலும் அச்சம் வந்தது. இருளை எதிர்த்து முழு உடலோடும் தள்ளினேன்.

இருள் திறந்தது. கீச்சொலியோடு ஒரு மரத்தட்டு மேலே சுழன்றது. இடிந்த அலமாரிகள், உடைந்த ஓடுகள், பிடுங்கப்பட்ட செப்புக் குழாய் ஆகியவற்றைச் சாம்பல் ஒளி காட்டியது. பிறகு அந்தத் தட்டு வெற்று ஓசையுடன் விழுந்தது.

அது எனக்கு மேலே இருந்த தட்டு அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்ளச் சில நொடிகள் பிடித்தன.

அது நான்தான்.

மீண்டும் மெதுவாகத் திறந்தேன். மரத்திலிருந்த மூன்று கரிய முடிச்சுகள் வழியே என் பார்வை வந்தது. அவற்றின் கோணங்கள் சந்தித்த இடத்தில் அறை தெளிவானது. நிறங்கள் மங்கின; விளிம்புகளும் அசைவுகளும் மிகக் கூர்மையாகத் தெரிந்தன.

நான் மூன்றடி அகலமுள்ள குட்டையான மரப்பெட்டி. இரும்புப் பட்டைகள் பழைய தேவதாருப் பலகைகளைப் பிடித்திருந்தன. பின்புறக் கீல்களுடன் இணைந்த மூடி என் மேல் தாடை. அதற்குக் கீழிருந்த வெற்றிடத்தில் வெண்மையான நார்கள் நெளிந்தன.

கைகள், கால்கள், நுரையீரல், இதயத்துடிப்பு, தோல்—எதுவுமில்லை. பலகைகள் அழுத்தத்தையும் அடிப்பகுதி அதிர்வுகளையும் உணர்ந்தன. மூடிக்குக் கீழிருந்த துருப்பிடித்த சாவித்தகடுதான் என் முகம்.

“இல்லை,” என்று சொல்ல முயன்றேன்.

என் மூடி தடதடத்தது. அது சொல்லைப் போல இல்லை; வாக்குவாதத்தில் தோற்ற அலமாரியின் ஓசையைப் போலிருந்தது.

மூடியை வலுக்கட்டாயமாக மூடினேன். மரத்தினுள் பின்னிய நரம்புகள் என் எண்ணத்துக்கு மெதுவான அழுத்தமாகப் பதிலளித்தன. தொழில்முறையில் வெறுக்கத்தக்க ஊகங்களின்படி என் உடல் கட்டப்பட்டிருந்தது.

மூடியிருந்த என் பார்வைக்குப் பின்னால் வெளிர் எழுத்துகள் தோன்றின.

நான் என்னைத் திறந்ததும் எழுத்துகள் மறைந்தன.

“முற்றிலும் அழிந்தது” என்ற சட்ட வகைப்பாட்டை நான் நன்கறிவேன். இலாபகரமான வேலையைச் சிக்கலாக்க அந்த இனத்தில் உயிருடன் எதுவும் எஞ்சவில்லை எனும்போது, மீட்பு அனுமதிகளில் அது தோன்றும். போலுருவிகள் நூறு ஆண்டுகளுக்குமுன் அழிக்கப்பட்டவை. கடைசி வேட்டையை “வருந்தத்தக்க தேவை” என்று கழக வரலாறு அழைத்தது. இரத்தத்தைக்கூடத் தூய்மையாக ஒலிக்கச் செய்தது.

வரலாறு பொய்யாக இருக்க வேண்டும். இல்லையெனில் நான் இறப்புக்குப் பிறகும் கழகப் பதிவில் சிக்கியிருந்தேன்.

நகர முயன்றேன். இடது மூலை நாணயத் தடிமனளவு உயர்ந்து, உரசி, விழுந்தது. நான்கு முயற்சிகளில் இரண்டு அங்குலம் திரும்பினேன். நம்பிக்கையின்மையைப் பற்றி அதற்குள் நிறையக் கற்றிருந்தேன்.

பின்புற இரும்புப்பட்டையை ஏதோ அழுத்தியது. ஒரு முனை முறிந்த எஃகுச் சுருள் என் விளிம்புக்குக் கீழே சிக்கியிருந்தது. வெண்நார்கள் அதை நோக்கி நீண்டன.

ஒவ்வொரு இணைப்பிலும் பசி வலித்தது. இரும்புக்குள் மடங்கிய கரிமத்தையும் எஃகின் வளைவில் பதிந்த வெப்பத்தையும் உணர்ந்தேன். கருவியின்றி அதைப் பிரிக்க முடியும் என்று என்னுள் ஏதோ அறிந்திருந்தது.

மற்றொரு அறிவிப்பு தோன்றியது.

வேர்களைப் போல நார்கள் என் விளிம்பைத் தாண்டின. எஃகு, மழை பட்ட உலைக்களம் போல் மணந்தது. அச்சத்தையே மறக்கச் செய்யும் பசியுடன் அதை விரும்பினேன். ஓர் அங்குலத்துக்கு முன் நார்களை நிறுத்தினேன்.

மனிதனாக வாழ்ந்த முப்பத்துநான்கு ஆண்டுகளை வேட்டைப் பசிக்குப் பலியிட முடியாது. ஆய்வின்றி முதல் பொருளை ஏற்கும் மதிப்பீட்டாளர் இழப்புக்குத் தகுதியானவன்.

அந்தச் சுருள்மீது ஏறும்வரை அசைந்தேன். நீலத் துகள்களும் பளிங்கெண்ணெயும் படிந்திருந்த அது, தரைப்பொறிக்கான ஹாலோமியர் வடிவ அழுத்தச் சுருள். மலிவானவை அடுக்குப் பித்தளையில் செய்யப்படும். இதுவோ விசையை ஏற்றுத் திருப்பித் தரும் பதப்படுத்தப்பட்ட எஃகு. ஒரு முனை முறிந்திருந்தாலும் மீதிச் சுருள்கள் உறுதியாக இருந்தன.

மதிப்பும் தற்போதைய நிலையும் எப்போதும் ஒன்றல்ல.

நார்கள் சுருளை என் வெற்றிடத்துக்குள் இழுத்தன. மூடி தானாக அறைந்து மூடியது. எஃகு சிறு படிக வெடிப்புகளோடு செந்நிற ஒளியாகச் சிதைந்து என் மரத்துக்குள் ஊறியது.

ஒரு கணத்தில், என் பழைய கைகளைவிட அந்தச் சுருளை நன்றாக அறிந்தேன். மூன்று பண்புகள் பிரிந்தன.

வளைவுத்திறன் என் உடல் பிளவதைத் தடுக்கும். தேய்மான எதிர்ப்பு நீண்டகாலப் பயன் தரும். ஆனால் இலக்குள்ள நத்தை ஒன்றுகூட என்னை முந்தும் சிக்கலை அவை தீர்க்காது.

சேமித்த இழுவிசையில் ஆபத்து அதிகம். திசையற்ற பாய்ச்சல் என்னை விறகாக்கலாம். ஆனால் அது நகர்வையும் உந்துவிசையையும் தரும். ஒரு பண்பின் சிறந்த பயன், அது உருவாக்கப்பட்ட காரணமாகவே இருக்க வேண்டியதில்லை. பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அந்தக் கோட்பாடுதான் என் வாடகையைச் செலுத்தியது.

நான் சேமித்த இழுவிசையை தேர்ந்தெடுத்தேன்.

இரும்புப் பட்டைகள் இறுகின. புதிய உணர்வு கீல்களிலும் பலகைகளிலும் பரவியது. விழுந்த அலமாரித் தாங்கிமீது மூடியை அழுத்தினேன். எதிர்ப்பை அந்தப் பண்பு என் மரநார்களுக்குள் விசையாகச் சேமித்தது. அது வலியல்ல; நகர்ந்தே ஆகவேண்டும் என்ற தவிப்பு.

அதை வெளியிட்டேன்.

மூடி வேகமாகத் திறந்தது. எதிர்விசை என்னைப் பின்னால் உதைத்தது. தரையில் மோதி, உருண்டு, தலைகீழாக விழுந்தேன். ஒழுங்கற்ற மூன்று முடிச்சுகள் வழியே உலகைப் பார்த்தேன்.

மூன்று உண்மைகள் தெரிந்தன. ஒருமுறை வேகமாக நகர முடியும். திசையைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது. தன்மானம் என் சொத்துப் பட்டியலில் இல்லை.

தரையில் மூடியை அழுத்தி உடலைத் திருப்ப முயன்றேன். இடம் போதவில்லை. ஒவ்வொரு முயற்சியிலும் மரச்சீவல்கள் உதிர்ந்தன. மீண்டும் விசை திரண்டபோது, அறைக்கு அப்பால் காலடிகள் கேட்டன.

மனிதக் காலடிகள்.

அசையாமல் கிடந்தேன். பாதி திறந்த கதவுக்குக் கீழே மஞ்சள் விளக்கொளி விரிந்தது. பூட்டில் சாவி உரசியது.

“இந்த அறையை ஏற்கெனவே காலி செய்துவிட்டார்கள் என்று நினைத்தேன்,” என்றான் ஓர் ஆண்.

“தூக்கிச் செல்லத் தகுந்த எல்லாவற்றையும் எடுத்துவிட்டார்கள்,” என்றாள் ஒரு பெண். “நாம் செப்புத் தண்டுக்காக வந்திருக்கிறோம்.”

கதவு உடைந்த ஓடுகளில் நின்றது. தூசி நிறக் கழக மேலங்கிகளில் இருவர் நுழைந்தனர். ஆணிடம் நெம்புகோலும் சங்கிலியும்; பெண்ணிடம் ஆய்வு விளக்கும் குறிப்புப் பலகையும் இருந்தன.

சாதாரணப் பெட்டியைப் போலத் தோன்ற முயன்றேன். தலைகீழாகக் கிடந்தது அந்த முயற்சிக்கு உதவவில்லை.

பெண் விளக்கை என்மீது திருப்பினாள். “இது மீட்புப் பட்டியலில் இருந்ததா?”

ஆண் என் பக்கத்தைக் காலால் தட்டினான். நார்கள் அவன் கணுக்காலை நோக்கிப் பாய்ந்தன. அவற்றுக்குமுன் மூடியை இறுக்கினேன்.

“மக்கிப்போன பெட்டி,” என்றான். “இந்த இரும்புக்காக வண்டியில் இடத்தை வீணாக்க வேண்டாம்.”

அவனுடைய மதிப்பீட்டு முறைக்கு என் தொழில்முறைப் பெருமை எதிர்ப்பு தெரிவித்தது. மற்ற அனைத்தும் நிம்மதியடைந்தன.

அவர்கள் பிளந்த சுவரை அடைந்தனர். தடிமனான செப்புக் குழாய் கற்களுக்குள் ஓடி, விரிசலுற்ற தூணுக்குப் பின்னால் மறைந்தது. பச்சை அரிப்பின்மீது வெள்ளைச் சரக்குக் குறிகள் இருந்தன:

அலங்கார வழித்தடம். மந்திரமற்றது.

இரண்டுமே தவறு.

பிடிப்புகளைச் சுற்றி நீலக் கனிம நாளங்கள் வளர்ந்திருந்தன. கூரையின் பக்கவாட்டுத் தள்ளுதலைப் பகிரும் இழுவைத் தாங்கி அது. திருடர்கள் தயங்கவே அலங்காரமாக மறைக்கப்பட்டிருந்தது.

ஆண் சங்கிலியை விரித்தான். “மூன்றாவது பிடிப்பில் கொக்கியை மாட்டு. வழிப்பாதையிலிருந்து இழுவைக்குழு இழுக்கட்டும்.”

பெண் அசையவில்லை. “கிழக்கு உள்வழி உறுதியற்றது என்று மதிப்பீட்டாளர் அறிக்கை சொல்கிறது.”

“இறந்த மதிப்பீட்டாளரின் அறிக்கை.”

“கால்டர் வோஸ் தெற்குப் பதிவறையில் இறந்தான். விபத்துக்குப் பிறகு இந்தப் பகுதியை எப்படி ஆய்வு செய்தான்?”

அமைதி நிலவியது. ஆண் குரலைத் தாழ்த்தினான். “மேற்பார்வையாளர் வேர் அந்த வரிசையில் கையெழுத்திட்டிருக்கிறார். சம்பளம் கிடைத்த பிறகு அவருடைய தேதிகளைக் கேள்வி கேள்.”

இரத்தம் இருந்திருந்தால் உறைந்திருக்கும். மூன்று மண்டலங்களின் அழிப்பாணை மீட்புக்குத் தலைமை வகித்த லூக்கன் வேர், என்னைக் கிரேமாரோவுக்கு அனுப்பியவன். பதிவறைக்குமுன்பே கிழக்கு உள்வழியை நான் ஆய்வு செய்தது அவனுக்குத் தெரியும்.

அதிகாரப்பூர்வக் கதை எழுதப்பட்டுவிட்டது: நான் விபத்தில் இறந்தேன். முரண்படும் என் வேலைகள் கீழ்ப்படியும்வரை திருத்தப்படும்.

பெண் குறிப்புப் பலகையைப் பார்த்தாள். “அழிப்பு ஆணை முப்பது நாட்களில் செயலுக்கு வருகிறது. இன்றே தாங்கியை ஏன் பிடுங்க வேண்டும்?”

“முப்பது நாட்களில் முழுக் குன்றையும் தகர்ப்பார்கள். மையம், சுவர்கள், பூச்சிகள்—எல்லாவற்றையும். இதயக்குழு வருமுன் மீட்பை முடிக்க வேர் சொன்னார்.”

“இதயம்” என்ற சொல் என் மர உடலுக்குள் குளிர்ந்த ஆணியைப் போல இறங்கியது.

ஆண் செப்புத் தண்டைச் சுற்றிச் சங்கிலியைப் போட்டு வழிப்பாதையை நோக்கிக் கத்தினான். தொலைவிலிருந்து பதில் வந்தது. சங்கிலிக் கண்ணிகள் இறுகின.

சத்தமிட்டு எச்சரிக்கலாம். ஆனால் அழிந்ததாக நம்பப்படும் வேட்டையாடும் உயிரைக் கண்டதும் அவர்கள் அமைதியாக இருப்பார்கள் என்று நம்ப வேண்டும். அந்தத் திட்டத்தின் மதிப்பு பூஜ்யம்.

சங்கிலி இழுபட, தூசி உதிர்ந்தது. குழாய் மூன்று இழுப்புகள்கூடத் தாங்காது. இரண்டாவது பிடிப்பு முறிந்ததும் தூண் திரும்பி, கூரைக்கல் அலமாரித் தண்டை என்மீது வீழ்த்தும்.

எதிர்ச் சுவரில் ஆறடி தொலைவில் வடிகால் திறப்பு இருந்தது. நிமிர்ந்து அதை அடைந்தால் உள்ளே பொருந்துவேன். ஒரு கண்மூடிப் பாய்ச்சல் போதாது.

விரிசலுற்ற தூணுக்குள் ஏதோ அசைந்தது.

கற்களுக்கிடையே ஒரு சின்னக் கை தோன்றியது. பழைய மெழுகு நிற விரல்கள். என் முன்கையைவிட உயரமில்லாத உயிர் வெளியே வந்தது. குறுகிய முகம், பெரிய கரிய கண்கள், எரியாத திரிபோல் வளைந்த கொம்பு. ஒரு காலை இழுத்தது.

பணியாளர்கள் பார்க்கவில்லை. அது வடிகாலை நோக்கித் தவழ, அவர்கள் சங்கிலியையே கவனித்தனர்.

முதல் பிடிப்பு பிய்ந்தது. செப்பு கல்லில் உரசி அலறியது. அந்தச் சிற்றுயிர் அலமாரித் தண்டுக்குக் கீழே உறைந்தது.

உயிர்வாழத் தகுதியானதை மதிப்பீட்டாளர் தீர்மானிப்பதில்லை என்று பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாகச் சொல்லிக்கொண்டேன். நாங்கள் பதிவு செய்து, வகைப்படுத்தி, முடிவெடுப்பவர்களுக்கு மதிப்பைக் கொடுப்போம்.

தனியாக வடிகாலுக்குப் பாய்வதே அறிவு. அழிந்த இனத்தின் கடைசி உயிர் நான். அதுவோ அழிப்பாணை பெற்ற கோட்டையின் அடையாளமற்ற அரக்கன். கழகக் கணக்கில் தேர்வு எளிது.

வசதியற்ற உயிர்களை அந்தக் கணக்கு என்ன செய்யும் என்பதை நான் பார்த்திருந்தேன்.

இரண்டாவது பிடிப்பு வளையத் தொடங்கியது. மூடியைத் தரையில் அழுத்தினேன். தலைகீழாக இருந்ததால் சில அங்குலங்களே திறந்தது. இருப்பினும் விசை திரண்டு பட்டைகளுக்குள் நிறைந்தது. இடது விளிம்பில் பிளவு சுடும்வரை தாங்கினேன்.

பிறகு ஒரு பக்கத்தின் விசையை மற்றொன்றுக்கு முன்னால் வெளியிட்டேன்.

சமமற்ற விசை என்னைச் சுழற்றி அடிப்பகுதியில் நிறுத்தியது.

ஆண் திரும்பினான். “அது என்ன சத்தம்?”

அலமாரித் தாங்கிக்கு எதிராக மூடியைத் தள்ளினேன். விசை வேகமாகத் திரள, அலமாரி என்மீது தாழ்ந்தது.

இரண்டாவது பிடிப்பு பிய்ந்தது. தூண் நகர்ந்தது. மேலே கற்கள் இடித்தன.

விசையை வெளியிட்டேன்.

பாய்ச்சல் என்னைத் தரையின் குறுக்கே வீசியது. அலமாரித் தண்டு விழும்போது மெழுகுநிற உயிரை மோதினேன். அது சீற்றமாகக் கீச்சிட்டது. ஒன்றாக உருண்டோம். என் முன்விளிம்பு வடிகாலை மோத, அந்த உயிரை என் பக்கத்தோடு அணைத்தபடி வேகம் என்னை உள்ளே தள்ளியது.

முதல் கற்பலகை பின்னால் விழுந்தது. ஓசை எடையாக மாறியது. மூடி கல்லில் மோத, தேவதாருப் பலகையில் பிளவு ஓடியது. தூசி ஒளியை விழுங்கியது. அப்பால் பணியாளர்கள் ஓடிக்கொண்டே கத்தினர்.

கனிமப் படிவு படிந்த பாதையில் வழுந்து, ஆழமற்ற தொட்டியில் மோதினேன். குளிர்ந்த சாம்பல் நீர் என் வெற்றிடத்துக்குள் புகுந்து, தெரியாத இடுக்குகள் வழியே வடிந்தது. படியும் மண்துகள்களைத் தவிர எதுவும் அசையவில்லை.

சிற்றுயிர் எழுந்தது. காயமடைந்த கால் நடுங்கியது. வளைந்த கொம்பில் மெலிந்த செம்பொன் சுடர் பற்ற, வெளிறிய கற்களாலான குறுகிய பராமரிப்பு வழி தெரிந்தது.

அது என்னைப் பார்த்தது. என் மூன்று முடிச்சுகளாலும் திரும்பிப் பார்த்தேன்.

“நன்றி சொல்லத் தேவையில்லை,” என்று சொல்ல முயன்றேன்.

என் மூடி சோர்வான சொடுக்கொலி மட்டுமே எழுப்பியது.

அது என் பிளந்த பலகைமீது சூடான கையை வைத்து, இரண்டு விரல்களால் மரத்தைத் தட்டியது.

டொக்—டொக்.

என்னால் நுழைய முடியாத திறப்புக்குள் நொண்டியபடி சென்று, மறையுமுன் திரும்பிப் பார்த்தது.

சேதமடைந்து, நான் எச்சரிக்காதவர்களால் இடிந்த அறைக்குக் கீழே சிக்கியிருந்தேன். முப்பது நாட்களில் குன்றுடன் சேர்த்து உடைக்கப்படுவேன். இருந்தாலும் அந்த வெப்பமான கைச்சுவடு, பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு கிடைத்த முதல் நேர்மையான ஊதியம் போல் இருந்தது.

எனக்குக் கீழிருந்து குளிர்ச்சி அதற்குப் பதிலளித்தது.

தொட்டியின் கல்லுக்குள் வற்றிய நீலக் கனிம இழைகள் ஓடின. அணைந்துகொண்டிருந்த பாதாளக் கோட்டையின் உணர்வுப் பின்னல் அது. என் அடிப்பகுதி தொட்டதும் ஓர் அழுத்தம் மரநார்களுக்குள் நுழைந்தது.

அது விசையல்ல.

கவனம்.

ஓர் உருவம் மின்னியது: இருளில் தொங்கிய பெரிய படிகம், இப்போது கரிய பிளவுகளால் வலைபோல் மூடப்பட்டிருந்தது. சுற்றிய அறையை மெல்லிய குழாய்கள் துளைத்தன. சுவர்களுக்கப்பால் மூடப்பட்ட அறைகளில் சிறிய, அச்சமடைந்த உருவங்கள் வெப்பப் புள்ளிகளாக மறைந்திருந்தன.

தொடர்பு அஞ்சிப் பின்வாங்கி, நம்பத் தயங்கியபடி திரும்பியது.

போலுருவி?

அது பேசப்பட்ட சொல்லல்ல. பழைய அச்சைச் சுற்றிய வியப்பாக வந்தது. கனிம இழைமீது அடிப்பகுதியை அழுத்தினேன்.

“கிரேமாரோ?”

என் மூடி சொடுக்கியது. ஆனால் அந்தப் பின்னல் என் நோக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டது.

இறந்த மனிதனின் கையருகே அழிப்பாணை முத்திரை விழுவதை கிரேமாரோ காட்டியது. அடுத்து, காயமடைந்த படிகத்திலிருந்து நீல ஒளியை உறிஞ்சும் கண்ணாடிக் குழாய்.

என் கடைசிக் கணக்கெடுப்பில் கண்ட இரண்டாவது துடிப்பு.

அது புதையல் அல்ல.

மந்திர ஆற்றலும் அல்ல.

மதிப்பீட்டாளர் அறிந்துவிடக் கூடாதென்று கழகம் நினைத்த ஏதோ ஒன்று.

கீழிருந்த இருப்பு வலுவிழந்தது. அடுத்த எண்ணம் மெல்லிதாகக் கல்லைக் கடந்தது. மன்றாடாமல் இருக்க முயலும் மலையின் எடையை ஒவ்வொரு சொல்லும் சுமந்தது.

கால்டர் வோஸ், கிரேமாரோ என் ஒவ்வொரு மரச்சீவலின் வழியாகவும் கிசுகிசுத்தது. அவர்கள் என் இதயத்தை எடுத்துச் செல்ல விடாதே.