அடுத்த நாள் காலை, கனவு கலைந்திருந்தாலும் அதன் நினைவு இன்னும் கண்களில் ஒட்டியவாறே ஈமரன் விழித்தான். மண்ணை பிளந்து எழும் நெருப்பு கோடுகள், கருங்கல் தூணின் ஒளி, இருளிலிருந்து எழுந்த அசுர வடிவங்கள்—அனைத்தும் அவன் நினைவில் சிதறி நின்றது. மூச்சை உள்ளிழுக்கும் போது கூட மார்புக்குள் ஏதோ இறுக்கமாக இருந்தது; அந்தக் கனவு தூக்கத்தோடு முடிந்ததில்லை, விழிப்பிற்குள் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தது.
வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தான். காற்றில் மண் வாசமும் காலை நேர சத்தங்களும் கலந்திருந்தன. அரவான் கிராமம் வழக்கம் போலவே எழுந்து நடக்கத் தொடங்கியிருந்தது. பெண்கள் தலையில் கூடை வைத்துக் கொண்டு கிணற்றுப் பாதையில் சென்று கொண்டிருந்தார்கள்; சிறுவர் சிறுமிகள் குச்சிகளைச் சுழற்றிக் கொண்டு ஓடி விளையாடினர்; வயது வந்த பெரியவர்கள் சூரிய வெப்பத்தில் அமர்ந்து இன்றைய வானிலை பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தனர். உலகம் வழக்கமான ஓட்டத்தில் நகர்ந்தது. எந்த அச்சமும் இல்லை. மாறுதலை அறிவிக்கும் எந்த முன்னறிவிப்பும் இல்லை.
ஆனால் உலகம் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை ஈமரன் மட்டும் தான் உணர்ந்திருந்தான்.
அவன் கையை மார்பின் மீது வைத்தான். குமரிக்குன்றத்தில் கருங்கல் தொட்டதிலிருந்து உணர்ந்த அந்த வெப்பம்—இன்னும் இருந்தது. இல்லை; இன்று அது இன்னும் தெளிவாக இருந்தது. அது உடலுக்குள் தனியே ஒளிந்து கிடக்கவில்லை; மூச்சின் நடுவே, நினைவின் பின்னால், அவன் மறக்க முயன்ற இடங்களிலெல்லாம் தங்கி இருந்தது.
“ஈமரா.”
பின்னால் கேட்ட குரல் அவனைத் திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது.
முதலில் பார்ப்பதற்கு ஒரு வழிப்போக்கனைப் போலத் தோன்றினான். மங்கலான பச்சை மேலங்கி எங்கும் புழுதியாய் இருந்தது. தலைப்பாகையில் முகம் பாதியாக மறைந்திருந்தது. சாதாரண யாத்ரீகரைப் போலவே தோன்றினான். ஆனால் அவன் நிற்கும் விதமும், சுற்றத்தை அளந்து பார்க்கும் பார்வையும், உடல் அசைவில்லாமல் இருந்த அமைதியும்—அவனை வழக்கமான பயணிகளிலிருந்து வேறுபடுத்தின.
“நீ தான் அரவான் கிராமத்து ஈமரன் இல்லையா?” என்றான் அவன். குரலில் சந்தேகம் இல்லை; உறுதி மட்டும் இருந்தது.
ஈமரன் சற்றுப் பதறினான். “ஆம்… நான் தான். ஆனால் நீங்கள் யார்?”
அந்நியன் தான் அணிந்திருந்த தலைப்பாகையை சற்றே பின்னோக்கித் தள்ளினான். இப்போது அவன் முகம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவன் முடி வெண்மையாக இல்லை; நிலவொளி படிந்தது போல வெளிர்ந்து இருந்தது. கண்கள் இளஞ்சாம்பல் நிறம்; ஆனால் அவற்றில் சாதாரண மனிதனின் பார்வை இல்லை. இப்போது ஈமரனைப் பார்த்தாலும், அவன் பின்னால் இன்னொரு உலகத்தைக் கணக்கிட்டுக் கொண்டிருப்பது போல இருந்தது. முகத்தில் சில கோடுகள் இருந்தன; அவை முதுமையின் காரணமாக மட்டும் தோன்றியவை அல்ல, நீண்ட காலம் பல விடயங்களைப் பார்த்து, அவற்றை உள்ளே அடக்கி வைத்தவன் முகத்தில் உருவாகும் கோடுகள்.
“என் பெயர் ஆதிரன்,” என்று அவன் மெதுவாகச் சொன்னான். “குமரிக்குன்றத்தின் கருங்கல் விழித்ததால்தான் இங்கே வந்திருக்கிறேன்.”
ஈமரனின் இதயம் ஒரு நொடி தடைபட்டது போல இருந்தது.
அந்த விடயத்தை அவன் யாரிடமும் சொல்லவில்லை. தன் அம்மாவிடம் கூட சொல்லவில்லை. அப்படியிருக்கையில், ஒரு அந்நியன் அதை எப்படி தெரிந்துகொண்டான் என்ற எண்ணம் அவனை உள்ளிருந்து இறுக்கியது.
அவன் குரலை அமைதியாக வைத்துக்கொள்ள முயன்றான். “கிராமத்துக்கு வரும் யாத்ரீகர்கள் எல்லாம் குமரிக்குன்றத்தையும் அதிலிருக்கும் கருங்கல் தூணையும் பற்றி கதைகள் சொல்வார்கள். நீங்களும் அப்படித்தான் கேட்டிருப்பீர்கள்.”
ஆதிரன் தலையசைத்தான். “கேட்கவில்லை, ஈமரா. உணர்ந்தேன். இந்த உலகத்தில் சில கற்கள் விழிக்கும்போது, அது ஒரு ஊருக்குள் மட்டும் இருக்காது. பழங்கால கருங்கல் உண்மையாக விழித்தால் அது கிசுகிசுக்காது; அது உலகெங்கும் ஒரு அழைப்பை அனுப்பும்.”
அவனது பார்வை கூர்மையடைந்தது.
“அந்த அழைப்பு… அது தேடும் ஒருவரிடம் நிச்சயம் சேரும்.”
ஈமரனின் தொண்டை உலர்ந்தது. “என்னை யாரும் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை…”
ஆதிரன் சோர்வான புன்னகை செய்தான். “யாரும் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை என்று சொல்லிக்கொள்ள முடியும். ஆனால் அது நடந்ததை மாற்றாது.”
கிராமத்தின் வெளிப்புற வயல்களுக்குத் தூரமாக இருவரும் நடந்தார்கள்; அங்கிருந்தால் யாரும் கேட்க வாய்ப்பில்லை. ஈமரனுக்கு ஆதிரனருகில் நடப்பதே எளிதாக இல்லை. அவனிடம் இருந்து ஏதோ ஒரு அமைதியான அழுத்தம் வந்தது; அவன் மறைக்க நினைக்கும் விஷயங்கள் எல்லாம் அவன் அருகில் நிற்கும்போது மெதுவாக வெளியில் வரத் தொடங்குவது போல.
“இந்தக் கருங்கல் தூணைப் பற்றி உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?” என்று ஈமரன் கேட்டான்.
“பழைய இடங்களைப் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறவன் நான்,” என்று ஆதிரன் சொன்னான். “வீழ்ந்த கோட்டைகள், மறைந்த அடுக்குகள், உறங்கிக் கிடக்கும் கோடுகள்—பல ஆண்டுகளாக அவற்றைத் தேடி நடக்கிறேன். பெரும்பாலான கற்கள் இன்று தன் நிலையை மறந்து வெறும் நினைவு தூண்களாக நிற்கின்றன. ஆனால் இந்தக் கருங்கல் தூண்…” அவன் வானத்தைப் பார்த்தான். “இது மீண்டும் விழிக்கக் கூடாது என்பதே பழைய வாக்கு.”
அந்த வார்த்தை வெளிப்பட்டதும், ஈமரனின் மார்பில் இருந்த வெப்பம் சற்றுத் துடித்தது.
ஆதிரனின் கண்கள் அந்த அசைவைக் கவனித்தன. “நீ அந்தக் கல்லைத் தொட்டிருக்கிறாய்.”
ஈமரன் மூச்சை இழுத்துக் கொண்டான். “உங்களுக்கு எப்படி—?”
“அந்தக் கல் தொட்டவர்களை விடுவதில்லை,” என்று அவன் மெதுவாகச் சொன்னான். “உன் மார்பில் ஏதோ வெப்பம் இருப்பது போலத்தானே இருக்கிறது. அது போகவில்லை அல்லவா?”
ஈமரனுக்கு குளிர் பிடித்தது. காலை வெளிச்சம் நன்றாக இருந்தது. காற்றிலும் கடுமையான குளிர் இல்லை. இருந்தும் அவனுக்குள் ஏதோ ஒன்று உறைந்தது. இதை அவன் விரும்பவில்லை. தேவைப்படவில்லை. ஆதிரன் இப்படி அவனைப் பார்த்து பேசுவது அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை.
ஆதிரனின் குரல் மென்மையடைந்தது. “இது சாபம் இல்லை, ஈமரா. இது அழைப்பு.”
“எதற்காக?” ஈமரன் உடைந்து கேட்டான். “கனவுகளால் துன்பப்படுவதற்கா? வானத்தில் ஏதோதோ காட்சிகள் பார்க்கிற வாழ்க்கைக்கா? ஒவ்வொரு நாளும் பயத்தோடு விழிப்பதற்கா?”
ஆதிரன் அவனை பொறுமையுடன் பார்த்தான். “மெய்யர்களுக்கும் நிழலாருக்கும் நடுவே நிற்க யாரோ ஒருவர் தேவைப்படும் நேரம் வந்துவிட்டது. ஒருகாலத்தில் காவலர்கள் அதைச் செய்தார்கள். நூற்றாண்டுகளாக அவர்கள் உறங்கிக் கிடக்கிறார்கள். யாராவது அவர்களை எழுப்ப வேண்டும்.”
ஈமரன் தலைஅசைத்தான். “அது நான் இல்லை. நான் இந்தக் கிராமத்தில் வாழும் பையன் தான். போர்வீரன் இல்லை. என்னிடம் எந்த சக்தியும் இல்லை.”
“ஆனால் கருங்கல் தூண் வேறுவிதமாகச் சொல்கிறது,” என்று ஆதிரன் அமைதியாகச் சொன்னான்.
அந்த சமயம் காற்று வயல்களின் மீது வேகமாக வீசியது; பச்சை நெற்கதிர்கள் ஒரே திசையில் வளைந்து அசைந்தன. ஈமரன் தன்னிச்சையாக வடக்கை நோக்கிப் பார்த்தான். குமரிக்குன்றத்துக்கு அப்பால் உயர்ந்து நிற்கும் மலைச்சரிவுகளின் மேல் வானம் அன்று சிறிது சாம்பல் நிறத்தில் இருந்தது. அந்த நிறத்துக்குள் சொல்ல முடியாத ஏதோ ஒன்று பதுங்கியிருப்பது போல.
ஆதிரனும் அதே திசையை நோக்கிக் கொண்டிருந்தான்.
“அதை நீயும் பார்த்தாயா?” என்று கேட்டான். “வடக்கே வானத்தை கிழித்துக் காட்டும் சிவப்பு நிறம்?”
ஈமரன் தயங்கினான். “கனவில் பார்த்தேன்… இப்போதும் தெரிகிறது.”
“அது கனவு இல்லை,” என்று ஆதிரன் சொன்னான். “உலகத்தின் நூலிழை கிழிய ஆரம்பித்திருக்கும் சின்னம் அது. அந்தத் துளையில் இருந்து நீண்ட காலமாக உறங்கிய ஏதோ ஒன்று எழுந்துவருகிறது. கொடூர பசி கொண்ட ஒன்று.”
ஈமரனை நடுக்கம் பிடித்தது. “இந்த எல்லாவற்றையும் ஏன் என்னிடம் சொல்லுகிறீர்கள்?”
ஆதிரன் கைகளை பின்னால் இணைத்துக் கொண்டான். “ஏனென்றால் நீ இப்போது எந்த பாதுகாப்பிலும் இல்லை. உன் கிராமமும் பாதுகாப்பில் இல்லை. கருங்கல் முத்திரை பட்டவர்களை நிழலார் எளிதாக உணரும். அவர்கள் இந்நேரம் உன்னைத் தேடத் தொடங்கியிருப்பார்கள்.”
ஈமரனின் மனதில் அரவானின் அமைதியான வீடுகள் தோன்றின. நேற்று இரவில் கண்ட கருங்கல் தூண்கள் போல, இந்த கிராமமே ஒருநாள் கல்லாகி விடுமோ என்ற எண்ணம் அவனைப் பிடித்துக் கொண்டது.
“என்னால யாருக்கும் தீங்கு வரக்கூடாது,” என்று அவன் மெதுவாகச் சொன்னான்.
“அப்படியானால்,” என்றான் ஆதிரன், “நீ இங்கிருந்து கிளம்ப வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.”
அந்த வார்த்தைகள் செவியில் விழுந்த நொடியில், ஈமரனின் உள்ளம் நொறுங்கத் தொடங்கியது. அரவானை விட்டு கிளம்புவதா? அதுவும் அம்மாவை விட்டா? அவன் வாழ்நாளெல்லாம் பார்த்து பழகிய இந்த நிலத்தையும், வீடுகளையும், பாதைகளையும் விட்டுப் போவதா?
“என்னால் முடியாது,” என்று அவன் திகைத்துக் கூறினான்.
“நீ செய்ய வேண்டும்,” என்று ஆதிரன் தெளிவாகச் சொன்னான். “நீ இங்கே இருப்பதே நிழலாரை நேரடியாக இந்தக் கிராமத்திற்கு அழைப்பது போல.”
ஈமரன் அருகிலிருந்த வேலி மரத்தைப் பிடித்தான். அவன் விரல்கள் இறுகின. நரம்புகள் புடைத்தன.
“எனக்கு எதுவும் தெரியவில்லை,” என்றான். “காவலர்களை எங்கே தேடுவது தெரியாது. இந்த வெப்பம் என்ன என்று தெரியாது. கருங்கல் தூண் என்னை ஏன் தேர்ந்தெடுத்தது என்பதும் தெரியாது.”
ஆதிரன் அவன் அருகில் வந்து நின்றான். முதன்முறையாக, அவன் கண்களில் ஒரு மெலிந்த சோகம் தோன்றியது.
“எல்லாம் தெரிந்த பிறகு எந்தப் பயணமும் தொடங்காது, ஈமரா,” என்றான். “பல பயணங்கள் தெரியாமல்தான் தொடங்கும். உன் பயமே இப்போது உனக்கு வழி காட்டும்.”
ஈமரனின் கண்களில் நீர் கசிந்தது. அவன் இந்த எல்லாவற்றையும் வெறுத்தான்—சின்னவனாகத் தன்னை உணர வைக்கும் விதியையும், தன் விருப்பமின்றி இழுத்துச் செல்லும் இந்தப் புதிய பயணத்தையும். ஆனால் மார்புக்குள், கருங்கல் விட்டுச் சென்ற அந்த வெப்பத்தின் ஆழத்தில், ஒரு அமைதியான உணர்வு மேலே எழுந்தது. அவன் ஏற்கெனவே தெரிந்துகொண்டிருந்தான்; தான் கிளம்பாமல் இருக்க முடியாது என்று.
கருங்கல் தூண் முதல் முறையாக அவன் பெயரை அழைத்த அந்த நொடியிலேயே, அவன் வாழ்க்கை இங்கே பழையபடி முடிந்து விட்டது.
ஆதிரன் அவன் தோளில் கையை வைத்தான். “இன்று ஒரு நாள் தான் உனக்கு இருக்கிறது,” என்றான். “பயணத்திற்கு உன்னைத் தயார்படுத்து. யாரிடம் விடைபெற வேண்டுமோ சொல்லிவிடு. காலை புலரும்போது நான் திரும்பி வருகிறேன். அப்போது நாமிருவர் வடக்கை நோக்கி பயணத்தைத் தொடங்குவோம்.”
ஈமரன் நடுங்கியபடி அவனைப் பார்த்தான். “நான் வரவில்லை என்றால்?”
ஆதிரனின் முகத்தில் ஒரு மங்கலான, சோர்வான புன்னகை தோன்றியது. அது மகிழ்ச்சியின் புன்னகை அல்ல.
“அப்படியென்றால்,” என்றவன் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்து, “மெய்யர்கள் உன்னைத் தேடி வருவார்கள்.”
அந்த இரவு, ஈமரன் வீட்டின் முன் இருந்த புல்வெளியில் அமர்ந்து வானத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். கிராமம் முழுவதும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தது; அவர்கள் வாழ்வின் அமைதியை உடைக்கப் போகும் புயல் பற்றி யாருக்கும் தெரியவில்லை.
வானில் நட்சத்திரங்கள் மெதுவாக ஒளிர்ந்தன. தூர வடக்கில், சிவப்பு நிறம் இதயத் துடிப்பு போல் துடித்துக் கொண்டிருந்தது.
ஈமரன் கையை மார்பில் வைத்தான்; அங்கே இருந்த வெப்பம் அதே துடிப்புடன் பதிலளித்தது.
நாளை அவன் ஒரு தேர்வு செய்ய வேண்டும். ஆனால் எங்கோ உள்ளிருந்து, அந்தத் தேர்வு ஏற்கெனவே முடிவாகி விட்டதுபோல அவன் உணர்ந்தான்.
“நான் தயார் இல்லை…” என்று இருளை நோக்கி மெதுவாகச் சொன்னான்.
சிறிது நேரம் காற்று மட்டும் அசைந்தது.
“ஆனால்… நான் வருகிறேன்.”
குமரிக்குன்றத்தின் திசை நோக்கி வீசும் காற்றில் ஒரு மெல்லிய, கிட்டத்தட்ட கேட்க முடியாத பதில் வந்தது போல இருந்தது.
“நல்லது.”
Chapter 3 readers
Join the TamilanSankar Reader Circle
Get குமரிக்குன்றம் chapter updates, reader notes, and future book or launch news in one clean place.
குமரிக்குன்றம் : அத்தியாயம் 3 குறிப்புகள்
சுருக்கம்: அடுத்த நாள் காலை, கனவு கலைந்திருந்தாலும் அதன் நினைவு இன்னும் கண்களில் ஒட்டியவாறே ஈமரன் விழித்தான்.
முக்கிய பாத்திரங்கள் / கூறுகள்: ஈமரன், ஆதிரன், நிழலார், அரவான், கருங்கல் தூண்
அனைத்து அத்தியாயங்களும் | தமிழ் காவிய மாயக் கதைகள் | பாத்திரங்கள் | உலகம் | சொற்களஞ்சியம்
