காலை விடிய வெகு நேரம் எடுத்தது, மெதுவாக—மிக மெதுவாக—மலைச்சரிவுகளில் பரவியிருந்த கற்களுக்கும் இலைகளுக்கும் இடையிலான இடைவெளிகளில் பரிதியின் கதிர்கள் ஊடுருவி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வந்து கொண்டிருந்தது. இரவு எதையோ மாற்றிவிட்டதை வெளிச்சம் போட்டு காட்டலாமா வேண்டாமா என்று தயங்கி தயங்கி தான் அந்த நாள் விடிந்தது.
ஈமரன், குமரிக்குன்றத்தின் சரிவில் குளிர்ந்த மண்ணில் முகம் சாய்ந்தபடி விழித்தான்.
எந்த அசைவையும் உடலுக்குக் கொடுக்காமல், காதை மட்டும் கூர்மையாக்கினான். காடு அவனைச் சுற்றி மெதுவாக மூச்சுவிட்டது போல் இருந்தது. பறவைகள் கூவிய சத்தம் தூரத்தில் கேட்டது; ஆனால் எந்த சத்தமும் கல்தூணுக்கு அருகே கேட்கவில்லை. பூச்சிகளின் மெல்லிய சத்தம் கூட குமரிக்குன்றத்தின் எல்லையிலேயே நிறுத்தப்பட்டது போல் இருந்தது.
மார்புக்குள் இருந்த வெப்பம் அமைதியாக இருந்தது. அணையவில்லை ஆனால் ஏதோ ஒரு இனம்புரியாத உணர்வை கொடுத்து அதில் நிலைத்திருந்தது.
ஈமரன் மெதுவாக உட்கார்ந்தான். உடல் சோர்வாக இருந்தது; மேலங்கி பனித்துளிகளால் நனைந்திருந்தது. கல்தூண் எந்த மாற்றமும் இல்லாமல் கம்பீரமாய் நின்றது. காலை வெளிச்சம் அவற்றின் மேல் விழுந்தது; ஆனால் எந்த பிரதிபலிப்பும் அதில் இல்லை.
எதுவும் உடையவில்லை.
எதுவும் மாறவில்லை.
ஆனாலும் காற்றில் ஒரு மாற்றம் இருந்தது, குமரிக்குன்றம் மூச்சை வெளியே விட்டுவிட்டு, மீண்டும் இழுக்காமல் விட்டதுபோல் ஒரு வெற்றிடம் உணரப்பட்டது.
ஈமரன் எழுந்தான்.
அரவானை நோக்கிச் செல்லும் பாதை இப்போது தெளிவாக இல்லை. அவன் வந்த காட்டை காண முடிந்தது; ஆனால் இடையில் உள்ள நிலம் ஏதோ தவறாகப்பட்டது, போகாதே என்று அவன் மனம் திரும்பத் திரும்ப சொன்னது.
அவன் முயற்சிக்கவில்லை.
அதற்கு பதிலாக, வடக்கை நோக்கித் திரும்பினான்.
குமரிக்குன்றத்திற்குப் பின் இருந்த பாதை கீழிறங்கி, ஒழுங்கற்ற பகுதிகளாகப் பிரிந்தது. கற்கள் கத்தியை செதுக்கி வைத்தது போல் பாளம் பாளமாக இருந்தது. தூரத்தில் பழைய நீரோடைகள் உருவாக்கிய மேடுகளும் பள்ளங்களும் கருமையாகத் பார்ப்பதற்கே பெரும் அச்சத்தை தருவதாகத் தெரிந்தன.
அவனது பார்வை அந்த கடினமான பாதையின் பக்கமே இருந்தது, மார்பில் இருந்த வெப்பச் சுடர் மெதுவாக அசைந்தது—அவனது முடிவை ஒப்புக்கொள்வது போல.
அவன் அந்த திசை நோக்கி நடக்க நடக்க, நினைவுகள் மாறி மாறி வர ஆரம்பித்தன, படங்களாக அல்ல; உணர்வுகளாக. சில காலடி தடங்கள் தெரிய ஆரம்பித்து திரும்ப மறைய ஆரம்பித்தன. சில தீர்மானங்கள் வெட்டவெளியில் கரைந்தது போல் சில நினைவுகள் வந்து போயின. கல்தூணில் தெரிந்த முத்திரைகள் பெரும் பாரத்தை சுமந்த வார்த்தைகள் போல் சில நினைவுகள் நிழலாடின.
குமரிக்குன்றம் அவனுக்குக் கட்டளை அளிக்கவில்லை.
அது பின்னணியை அவனுக்கு விளக்கியது போல் இருந்தது ஆனால் ஈமரனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.
மதியம் நெருங்கிய போது காடு பரிதியின் சூட்டில் அனலைக் கக்க ஆரம்பித்தது. காற்றில் கற்களின் வாசனையையும் மரங்களின் வாசனையும் வெய்யில் சூட்டோடு கலந்து ஒரு வித அயர்வை கொடுத்தது ஈமரனுக்கு. நூற்றாண்டுகளாக நீர் ஓடி செதுக்கிய பெரிய பள்ளத்தாக்கின் ஓரத்தில் இருந்த பாதையை அவன் அடைந்த போது ஒரு சிற்றோடை அவனை வரவேற்றது.
ஈமரன் முழங்கால் மடக்கி, விரல்களை நீரில் தொட்டான்.
சுடர் பதிலளித்தது— வெப்பமாக அல்ல; இறுக்கமாக.
அவன் தண்ணீரை தொட்டதும், அதுவரை சிறு அசைவு கூட இல்லாத சிற்றோடை நீரில் ஒரு அதிர்வு எழுந்தது, நீரின் மேல் செந்நிற வானத்தின் கீழ் நின்ற கல்தூணின் முத்திரை பிரதிபலித்தது.
ஈமரன் கையை வேகமாக இழுத்துக் கொண்டான்.
படிமம் மெல்ல மறைந்தது. அவன் மெதுவாக மூச்சை விட்டான்.
“இதுதான் நினைவுகூர்தல்,” என்று சத்தமாகச் சொன்னான்; அந்த வார்த்தைகளின் முழு அர்த்தம் அவனுக்கே அப்போது விளங்கவில்லை.
ஓடையைத் தொடர்ந்து சிறிது தூரம் நடந்தான்; உயரமான நிலத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு. செல்ல செல்ல, நிலம் சரியாக இல்லாமையால் ஏதோ வடிவமைக்கப்பட்டது போல் தெரிந்தது—மண்ணில் புதைந்த அரைச் சுவர்கள், எங்கும் செல்லாத பாதைகள், முற்றிலும் அகற்றப்பட்ட கட்டிடங்களின் சுட்டுரைகள்.
சிதைந்தவை போல் இல்லாமல் முற்றிலும் அழிக்கப்பட இருந்து தடுக்கப்பட்டது போல் இருந்தது.
மாலை நேரம், மேகங்கள் கூடியன. கரும் மேகங்கள் அல்ல—மெல்லிய, நீண்ட மேகங்கள்; வானத்தை இருள் செய்யாமல் மெல்ல வெளிச்சத்தை மட்டும் மங்கச் செய்தது.
அப்போதுதான் அவன் அதை உணர்ந்தான். சுடர் அல்ல. வேறொன்று அவனது உணர்வை தட்டி எழுப்பியது.
இமைக்காத கண்கள் போல உணர்வின் விளிம்பில் ஒரு அழுத்தம் பரவியது. அது ஈமரன் வேகத்தை வெகுவாகக் குறைத்து, தனக்கு முன் இருந்த மேட்டைப் பார்த்தான்.
அங்கு எதுவும் அசையவில்லை. ஆனால் அவனுள் எழும்பிய அந்த உணர்வு நீங்க மறுத்தது.
ஒரு குறுகிய கற்பாறை மேடையில் கால் வைத்தான். கீழே பெரிய பள்ளம். அதன் நடுவில்—மூன்று உருவங்கள்.
அவை வெகு தூரத்தில் இல்லை; அதே சமயத்தில் அருகிலும் இல்லை. மேலாடையால் மூடப்பட்டவை; நிலத்தில் பதிக்கப்பட்ட குறியீடுகள் போல அசையாமல் நின்றன. அவற்றைச் சுற்றி, மண்ணில் பாதி புதைந்த ஒரு வெளிர் கல்—அதில் செதுக்கப்பட்ட கோடுகள் காலத்தால் அழிந்திருந்தன.
ஈமரனின் மூச்சு நின்றது.
சுடர் இறுக்கமடைந்தது—அச்சத்தில் அல்ல; அடையாளத்தில்.
சாட்சிகள், என்று நினைவு கிசுகிசுத்தது.
அவன் ஒரு அடி முன்னே வைத்தான்.
அவை திரும்பவில்லை.
மற்றொரு அடி.
அவனது காலடியில் கல் சற்று நகர்ந்தது—கல்லில் கல் உரசிய ஓசை.
அது எதிரொலித்தது.
மூன்றும் ஒரே நேரத்தில் திரும்பின.
அவற்றின் முகங்கள் நிழலில் மறைந்திருந்தன; ஆனால் அவன் மீது விழுந்த பார்வை கூர்மையானது, அவனை முழுதும் அளவிட்டது. அவற்றில் ஒன்று கையை உயர்த்தியது—வாழ்த்து அல்ல; மிரட்டல் அல்ல; தடுப்பது போல் இருந்தது.
ஈமரன் நின்றான்.
உலகமே சற்று நேரம் மூச்சை நிறுத்தியது போல அவன் உணர்ந்தான்.
அப்போது அந்த உருவம் பேசினது.
“நீ இங்கே வரக் கூடாது.”
அந்தக் குரல் கம்பீரமானதாக இருந்தது; குரலில் ஒரு அமைதியும் பெரும் பொறுப்பும் இருப்பதாக பட்டது.
“நான் ஏன் வரக்கூடாது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை,” என்றான் ஈமரன்.
ஒரு இடைவெளி.
“அப்படித்தான் இது தொடங்கும்,” என்றது அந்த உருவம்.
சுடர் ஒருமுறை துடித்தது—ஆழமாக, நிலையாக.
இரண்டாவது உருவம் தலையைச் சற்று சாய்த்தது.
“குமரிக்குன்றம் உன்னை அனுமதித்தது.”
“ஆம்.”
மீண்டும் ஒரு இடைவெளி— இந்த முறை அது சற்று நீண்டது.
மூன்றாவது உருவம் பேசினது; குரல் மென்மையாக இருந்தது.
“அப்படியென்றால், அமைதி தோல்வியில் முடிவடைந்துவிட்டது.”
அந்த வார்த்தைகள் கனமாக விழுந்தன.
“நீங்கள் காவலர்களா?” என்று ஈமரன் கேட்டான்.
முதல் உருவம் தலையசைத்தது.
“இல்லை.”
“அப்படியென்றால் நீங்கள் யார்?”
ஒரு கணம் அவர்கள் யோசித்தனர்.
“காவல் காப்பது நினைவாக மாறும்போது எஞ்சுவது நாங்கள் தான்,” என்றது அந்த உருவம்.
“ஆதி நினைவுகள் சுமையாக மாறும் போதும்” என்று ஏதோ ஒன்றை சொல்லி முடித்து.
மேகங்கள் நெருக்கமாகக் கூடின, மாலைநேர ஒளி மங்கியது. நிலம் மெல்ல தன் பகல் நேர நிறத்தை மாற்றி கருப்பு மேலங்கி அணிந்தது.
“நீ ஆதி சிதைவுகளை சுமக்கிறாய்,” என்றது இரண்டாவது உருவம்.
“அது சக்தி அல்ல. அது அழைப்பும் அல்ல.”
“பொறுப்பு,” என்று மூன்றாவது சேர்த்தது.
ஈமரன் எச்சிலை விழுங்கிக் கொண்டே சொன்னான் “நான் அதை கேட்டுக்கொள்ளவில்லை.”
“யாரும் கேட்பதில்லை,” என்றது முதல் உருவம் மென்மையாக.
“அதனால்தான் அது நீடிக்கிறது.”
அமைதி தொடர்ந்தது—வெறுமையாக அல்ல; ஏதோ ஒரு உணர்வை பரப்பியது.
பின்னர் அந்த உருவம் மீண்டும் கையை உயர்த்தியது—இப்போது நிறுத்த அல்ல; பள்ளத்தையும், கல்லையும், மங்கிய குறியீடுகளையும் சுட்டிக் காட்ட.
“நீ தொடர்ந்தால்,” என்றது, “மாறாமல் திரும்ப முடியாது.”
ஈமரன் ஒருமுறை மட்டும் திரும்பிப் பார்த்தான்—காண முடியாத கிராமத்தை, மூடிய கதவுகளை, அறியாமல் இருப்பதின் சுகத்தை.
பின்னர் முன்னே பார்த்தான்.
“நான் ஏற்கனவே முடிவு செய்துவிட்டேன்,” என்றான்.
சுடர் வெப்பமடைந்தது—அதிகமாக அல்ல; தெளிவாக.
அவை விலகின.
அரவானை விட்டு வந்த பிறகு முதன்முறையாக, ஈமரன் இதைப் புரிந்துகொண்டான்:
முன்னே உள்ள பாதை வாழ்ந்து தப்பிக்க அல்ல—
புரிந்து கொள்ள, அதற்கு பெரும் விலை கொடுக்க வேண்டும்.
அவன் பள்ளத்துக்குள் இறங்கும்போது, தூரத்தில் ஒரு உருவம் அவனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. கண்களுக்கு எட்டாத அந்த உருவம், அவனை தடுத்த காவலர்களுக்கு முந்தியது போலும், நினைவுகூர்தல் நகரத் தொடங்கியதை உணர்ந்து அது மெதுவாக தான் இருந்த இடத்தில் இருந்து நகர ஆரம்பித்தது.
குமரிக்குன்றம் அத்தியாயம் 8 குறிப்புகள்
சுருக்கம்: காலை விடிய வெகு நேரம் எடுத்தது, மெதுவாக—மிக மெதுவாக—மலைச்சரிவுகளில் பரவியிருந்த கற்களுக்கும் இலைகளுக்கும் இடையிலான இடைவெளிகளில் பரிதியின் கதிர்கள் ஊடுருவி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வந்து கொண்டிருந்தது.
முக்கிய பாத்திரங்கள் / கூறுகள்: ஈமரன், குமரிக்குன்றம்
