ஈமரன் பள்ளத்திலிருந்து உடனே நகரவில்லை.
மூன்று உருவங்களும் வழி விட்டு விலகிய பிறகும், அந்த இடத்தில் இருந்த அமைதி உடனே கலைந்து போகவில்லை. மாலை வெளிச்சம் குறைந்து கொண்டிருந்தது; மேகங்கள் மேலே மெல்ல நகர்ந்தன; பள்ளத்தின் நடுவில் பாதி மண்ணுக்குள் புதைந்திருந்த அந்த வெளிர் கல் எந்த அசைவும் இல்லாமல் நின்றிருந்தது. அது அவனை அழைத்தது போலவும் இல்லை, தடுத்தது போலவும் இல்லை. ஆனால் ஈமரன் அங்கிருந்து திரும்பிச் செல்ல முடியாத அளவிற்கு, அந்தக் கல் அவன் உள்ளே ஏதோ ஒன்றை அமைதியாகப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தது.
அவன் சுமந்திருந்த பொதியை மெதுவாகத் தரையில் வைத்தான். மண்டியிடவில்லை. வணங்கவும் இல்லை. அவன் யார் என்பதே அவனுக்குள் முழுமையாகத் தெளிவாக இல்லாத அந்த நேரத்தில், கல்லின் முன் தன்னைத் தானே குறைத்துக் கொள்ளவும் அவனுக்குச் சித்தமில்லை. அவன் அப்படியே நின்றான். காற்று அந்தப் பள்ளத்துக்குள் வரும்போது சத்தம் செய்யவில்லை; ஆனால் அதன் ஓட்டம் மண்ணின் மேல் ஏதோ பழைய எழுத்தைத் தடவி சென்றது போல இருந்தது.
மார்புக்குள் இருந்த சுடர் அவசரப்படுத்தவில்லை. முன்னே தள்ளவும் இல்லை. திரும்பவும் சொல்லவில்லை. அது அங்கேயே இருந்தது—ஆழமாக, பொறுமையாக, அவன் புரிந்துகொள்ளாத ஒன்றுக்காக காத்திருந்தது போல.
பள்ளத்தின் விளிம்பில் நின்றிருந்த மூன்று உருவங்களும் அசையவில்லை. அவர்கள் ஈமரனைப் பார்த்தார்கள் என்று சொல்ல முடியாது; கல்லையும், அவனுக்குள் இருந்த சுடரையும், அவற்றுக்கிடையே இன்னும் உருவாகாத ஒன்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது போல இருந்தது. அவர்களின் இருப்பு அச்சமூட்டவில்லை. ஆனால் அந்த இருப்பை மீறி எதையும் செய்ய முடியாத ஒரு அமைதியை உருவாக்கியது.
ஈமரன் ஒரு அடி முன்னே வைத்தான்.
கல் உடனே பேசவில்லை.
அங்கு இருந்த அமைதி நீண்டது. வெறுமையாக அல்ல; பல காலங்களாகச் சொல்லப்படாமல் குவிந்திருந்த நினைவுகள் ஒன்றின் மேல் ஒன்று படிந்து கனமாக நின்ற இடத்தில் வரும் அமைதி போல. கல் அமைதியாக இருந்தாலும், அந்த அமைதியில் இருந்து ஏதோ ஒன்று மெதுவாக அவன் மீது இறங்கத் தொடங்கியது. அது சோதனை இல்லை. தண்டனை இல்லை. யாரோ அவனை அளந்து பார்க்கிறார்கள் என்று கூட சொல்ல முடியாது. மாறாக, அவன் ஏற்கனவே எங்கோ பதிவாகி இருந்தவன் என்று அந்த இடம் அவனை அறிந்துகொள்வது போல.
மார்புக்குள் இருந்த சுடர் ஒருமுறை ஆழமாகத் துடித்தது. அந்தத் துடிப்பு அவன் உடலுக்குள் மட்டும் இல்லாமல், அவன் காலடியில் இருந்த மண்ணிலும் சென்று சேர்ந்தது போல உணர்ந்தான். முதலில் அவன் கவனம் உள்ளே சென்றது. பிறகு வெளியே. கடைசியில் கீழே.
கல்லுக்குள்.
காட்சிகள் வெடித்துத் தோன்றவில்லை. கனவுகளின் தீவிரமும் இல்லை. சிதறல்களாய், யாரோ உடைந்த பாத்திரத்தின் துண்டுகளை அவன் கைகளில் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வைத்தது போல, நினைவுகள் வந்தன.
ஒரு கை—அவனுடையதைவிட வயதானது—கல்லின் மேல் விரிந்தது.
ஒரு பெயர்—சத்தமாக அல்ல; மண்ணுக்குள் சொன்னது போல—உச்சரிக்கப்பட்டது.
புகையில்லாத தீ தூரத்தில் எரிந்தது.
முகம் மறைத்த காவலர் உருவங்கள் நின்றிருந்தன; காலம் அவர்களின் முகங்களை எடுத்துச் சென்றிருந்தாலும், அவர்கள் நின்ற காரணத்தை எடுக்க முடியாமல் விட்டது போல.
ஈமரன் தடுமாறினான். தலை சுற்றியது. அருகிலிருந்த கல்லைச் சார்ந்து தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டான்.
கல் விடவில்லை.
அது கொடூரமாக இல்லை.
முழுமையாக இருந்தது.
நீ தாமதமாக வந்தாய்.
அந்த எண்ணம் அவனுள் விழுந்தது. குற்றச்சாட்டு இல்லை. கோபம் இல்லை. யாரோ ஏற்கெனவே தெரிந்த உண்மையை மீண்டும் சொல்வது போல.
“எனக்குத் தெரியவில்லை,” என்று ஈமரன் கிசுகிசுத்தான்.
உனக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டியதில்லை.
அந்தப் பதில் அவனை ஆறுதல் அளிக்கவில்லை. ஆனால் அவன் மீது இருந்த குற்றத்தை சற்றே விலக்கி வைத்தது. உடனே அழுத்தம் மாறியது. குமரிக்குன்றம் அவன் கண்முன் இல்லை. பள்ளமும் இல்லை. கல் மட்டும் கூட இல்லை. அவன் இருப்பது ஒரு இடத்தில் அல்ல; சுடர் இருந்த இடத்தில். மார்புக்குள். அந்த வெப்பத்தில். செந்நிற மேகங்கள் எரிந்த இரவிலிருந்து அவனை விட்டு விலகாத துடிப்பில்.
கல் கேட்பவர்களை நினைவுகூரும்.
ஈமரன் கண்களை மூடினான்.
“என்னைப் பற்றி அது என்ன நினைவுகூர்கிறது?” என்று கேட்டான்.
அந்தக் கேள்வி அவனிடமிருந்து வந்தாலும், அது அவனுக்கே அந்நியமாக இருந்தது. ஒரு சிறுவன் தன் பெயரை கேட்பது போல அல்ல. நீண்ட காலமாக யாரோ வைத்துக் காத்திருந்த ஒரு கடனை மீண்டும் பார்க்கும் மனிதன் போல.
காற்று பள்ளத்தின் விளிம்பில் மெல்ல அசைந்தது. உலர்ந்த இலை ஒன்று கல்லருகே உருண்டு வந்து நின்றது.
பிறகு—
உன் பெயர்.
அந்த வார்த்தை அவனுக்குள் ஆழமாக இறங்கியது. எச்சரிக்கையை விட ஆழமாக. பயத்தை விட ஆழமாக. அவன் தன் தோல், எலும்பு, மூச்சு ஆகியவற்றைத் தாண்டி, இன்னும் மெல்லியதான எதையோ அந்தக் கல் தொட்டது போல உணர்ந்தான்.
“நான் அதைச் சொல்லவே இல்லையே,” என்றான்.
கல் உடனே பதில் சொல்லவில்லை. அந்த அமைதி கூட பதிலின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது.
பெயர்கள் கொடுக்கப்படுவதில்லை.
அவை சுமக்கப்படுகின்றன.
சுடர் தீவிரமடைந்தது. வலியாய் இல்லை; ஆனால் தாங்க வேண்டியதாக. அந்தத் துடிப்போடு துயரமும், மரபும், யாருக்கும் முழுமையாகச் சொந்தமல்லாத ஒரு பழைய சுமையும் அவனுள் எழுந்தது. அவன் அரவான் கிராமத்து பையன் என்ற அளவைத் தாண்டி, முடிவடையாமல் விட்ட ஒன்றின் ஓரத்தில் கட்டப்பட்ட நூல் போலத் தோன்றினான்.
மற்றவர்கள் திரும்பிய பாதையில் நீ நடக்கிறாய்.
அது கட்டளை அல்ல. வேண்டுகோள் அல்ல. யாரோ அவனைத் தள்ளியது போலவும் இல்லை. பார்த்ததை மட்டும் சொன்னது போல.
ஈமரன் கண்களைத் திறந்தான்.
பழைய கல்லின் மேற்பரப்பில் இருந்த தேய்ந்த கோடுகள் மெல்ல ஒளி பிடித்தன. ஒளிர்ந்தது என்று சொல்ல முடியாது; ஆனால் வெளிச்சம் அவற்றின் மீது தங்கி நின்றது. அவன் இதுவரை வாசிக்க முடியாத கோடுகள், இப்போது வாசிக்கப்படாமல் இருந்தாலும், பயனற்றவை அல்ல என்று தெரிந்தன.
“என்ன வேண்டும்?” என்று கேட்டான். குரல் நடுங்கியது; ஆனால் ஓடவில்லை.
கல் காத்திருந்தது.
தொடங்கியது பதில் பெற வேண்டும்.
சுடர் ஒரு புள்ளியாகச் சுருங்கியது. மார்புக்குள் இருந்த வெப்பம் இப்போது ஒரு இடத்தில் மட்டும் நிற்கவில்லை; அது ஒரு திசை பெற்றது போல. அவன் நடக்க வேண்டிய பாதையை யாரோ வரைந்து காட்டவில்லை. இருந்தும் அந்தப் பாதை அவனுக்குள் சற்று நகர்ந்தது.
நினைவு தோல்வியடையும் இடங்களுக்கு நீ செல்வாய்.
நீண்ட நாட்களாக உறங்கியவற்றை நீ விழிக்க வைப்பாய்.
நிழலார் தங்கள் பெயரை அழைக்கும் போது—
அழுத்தம் திடீரென்று அதிகரித்தது. ஈமரன் மூச்சை இழந்தது போல உணர்ந்தான்.
நீ அறியப்படுவாய்.
ஈமரன் பின்சென்றான். இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
“இல்லை,” என்றான். “என்னால் முடியாது. இதெல்லாம் என்னவென்றே எனக்குத் தெரியாது.”
கல் எதிர்த்துப் பேசவில்லை.
அதற்கு பதிலாக, எளிய ஒன்றைக் காட்டியது.
அரவான்.
மூடிய கதவுகள்.
அமைதியாகத் தூங்கும் வீடுகள்.
ஆபத்தைவிட மௌனத்தைத் தேர்ந்த மூத்தோர்.
அவன் விட்டு வந்த பாதை.
அது தவறானது இல்லை. அது பாதுகாப்பானது.
ஆனால் அங்கேயே இருந்தால்—
விலை அதிகம்.
சுடர் மங்கியது. விவாதிக்கவில்லை. வற்புறுத்தவில்லை. தன்னை நிரூபிக்கவும் முயலவில்லை.
இது கட்டளை அல்ல.
இது தொடர்ச்சி.
ஈமரன் மண்டியிட்டான். எடை எலும்புகளுக்குள் இறங்கியது. அவன் இதுவரை “நான்” என்று எண்ணிய எல்லாமே, இப்போது இன்னும் பெரிய ஒன்றின் ஓரத்தில் முத்திரையாகப் பதிந்து கொண்டது போல இருந்தது.
“எவ்வளவு நேரம்?” என்று கேட்டான்.
பதில் தாமதிக்கவில்லை.
கல் மீண்டும் பேசும் வரை.
ஒளி மெதுவாகக் குறைந்தது. கல்லின் கோடுகள் மீண்டும் பழைய மங்கலுக்குள் சென்றன. அழுத்தம் சிதறியது. பள்ளத்தில் வீசிய காற்று மீண்டும் இயல்பானது போலத் தோன்றியது. ஆனால் அந்த இயல்பு மீண்டும் பழையதல்ல என்று அவன் உடனே உணர்ந்தான்.
ஈமரன் அங்கேயே இருந்தான். மூச்சு வேகமாக இருந்தது. மாலை இருள் பள்ளத்தின் விளிம்புகளை மெதுவாகக் கவ்வத் தொடங்கியது.
அவன் இனி இருந்தபடி இருக்க முடியாது.
அதை யாரும் சொல்லத் தேவையில்லை.
கல் அவனை நினைவுகூர்ந்தது.
பள்ளத்தின் விளிம்பில் நின்றிருந்த மூன்று உருவங்களும் அசையாமல் இருந்தன. அவர்கள் வழி கொடுத்திருந்தார்கள். ஆனால் அது அவனுக்காக அல்ல; நினைவு தன் வழியைத் தொடங்குவதற்காக.
ஈமரன் மெதுவாகத் தலை உயர்த்தி இருளை நோக்கினான்.
அவனுடைய கண்களுக்கு அப்பால்—
தூரத்தில்—
ஏதோ ஒன்று அசைந்தது.
அவன் வந்ததால் அல்ல.
கல் அவன் பெயரை மீண்டும் நினைவுகூர்ந்ததால்.
Chapter 9 readers
Join the TamilanSankar Reader Circle
Get குமரிக்குன்றம் chapter updates, reader notes, and future book or launch news in one clean place.
குமரிக்குன்றம் : அத்தியாயம் 9 குறிப்புகள்
சுருக்கம்: ஈமரன் பள்ளத்திலிருந்து உடனே நகரவில்லை.
முக்கிய பாத்திரங்கள் / கூறுகள்: ஈமரன், நிழலார், அரவான், குமரிக்குன்றம்
அனைத்து அத்தியாயங்களும் | தமிழ் காவிய மாயக் கதைகள் | பாத்திரங்கள் | உலகம் | சொற்களஞ்சியம்
