வேள்நாடு எவ்வளவு தொன்மையானது என்று அதன் பாறைகளுக்கே நினைவிருக்காது; பருவமழைகளின் ஆவேசமும் ஆதிக்காற்றின் இடைவிடாத இசையும் அந்த நிலத்தின் வடிவத்தை எண்ணற்ற முறை மாற்றியிருந்தாலும், அதன் நீண்ட வரலாறு அரவான் என்ற சிறிய கிராமத்தின் வாழ்க்கையை ஒருபோதும் தொட முயலாதது போல விலகியே நின்றது.
அரவான் மக்கள் எளிமையானவர்கள்; பரிதியின் முதல் ஒளியோடு எழுந்து, மண்ணோடு பேசியபடி தங்கள் நாள் தொடங்கும் பழக்கம் அவர்களுக்கு இருந்தது. மாலை நேரம் வந்தால், நிலவின் மென்மையான நிழலில் வீடு திரும்பும் அந்த அமைதியான ஓட்டமே அவர்களின் வாழ்க்கை. அவர்களின் நாட்கள் ஒன்றுக்கொன்று ஒத்தவை; அச்சம், அதிசயம், மாயம் என்று சொல்லப்படும் எதுவும் அந்த கிராமத்தின் எல்லையைத் தாண்டி வரவே இல்லை.
ஆனால் அந்த அமைதியின் மேல் ஒரு நாள் சிறிய பிளவு தோன்றியது; அது ஒரு பெரிய நிகழ்வாக அல்ல, யாரும் கவனிக்காமல் போகக்கூடிய ஒரு தருணமாகவே உருவெடுத்தது—ஈமரன் அந்தக் காலை குமரிக்குன்றத்தை நோக்கி ஏறத் தொடங்கிய தருணம்.
பதினாறு வயது இளைஞன் ஈமரன் மற்றவர்களைப் போல சிரிப்பிலும் சத்தத்திலும் தன்னை இழப்பவன் அல்ல; அவன் பார்வை நீளமானது, ஒரே இடத்தைப் பார்த்தாலும் அதன் மேல் மட்டத்தைத் தாண்டி அதன் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்று தேடிப் பார்க்கும் பழக்கம் கொண்டவன். பிற இளைஞர்கள் நதிக்கரையில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் நேரங்களில், அவன் தனியாகப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பான்; அந்தப் பாதைகள் அவனை அடிக்கடி குமரிக்குன்றம் நோக்கித் தள்ளும்.
அரவான் மக்கள் அந்தக் குன்றைத் தவிர்ப்பார்கள்; அச்சத்தால் அல்ல, புரியாத ஒன்றைத் தொடாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற பழைய உணர்வால். சில இரவுகளில் காற்று அங்கே மனிதக் குரல் போல ஒலிக்கும் என்று சொல்வார்கள்; சில சமயங்களில் நிலமே மெதுவாக அதிர்ந்து, அதன் அடியில் புதைந்து கிடக்கும் ஏதோ ஒன்று மேலே வர முயல்கிறது என்று முதியவர்கள் எச்சரிப்பார்கள். அந்த எச்சரிக்கைகள் கதைகளாகச் சொல்லப்பட்டாலும், அவற்றின் பின்னால் ஒரு உண்மை இருப்பதை அவர்கள் மறைக்க முயலாதது போலவே இருந்தது.
ஆனால் ஈமரனுக்கு அந்தக் குன்று அச்சத்தைத் தரவில்லை; மாறாக, அவனை அறியாமலே இழுக்கும் ஒரு அழைப்பைத் தரும் இடமாகவே அது இருந்தது.
அன்று காலையில் காற்று வழக்கம்போல இல்லை; வசந்தத்தின் மென்மை இருந்தாலும் அதில் சுகந்தம் இல்லை, மாறாக சொல்ல முடியாத ஒரு குளிர்ச்சி அதன் ஓட்டத்தோடு கலந்து இருந்தது. பறவைகள் தங்கள் வழக்கமான ஒலியில் இல்லை; அவற்றின் குரல்கள் சிதறியபடி பல திசைகளில் ஒலித்தது போலக் கேட்டது. மேலங்கியை இறுக்கிக் கட்டிக் கொண்டு ஈமரன் மேடு வழியே ஏறினான்.
மலையின் உச்சியில் ஒரு கருங்கல் தூண் நின்றிருந்தது; அது இரண்டு மனித உயரத்திற்கு இருந்தது, ஆனால் அதன் வயதை கணிக்க முடியாத ஒன்றாய் தோன்றியது. அதை யார் வைத்தார்கள், எப்போது வைத்தார்கள் என்ற கேள்விகளுக்கு வேள்நாட்டில் புழங்கும் எந்தக் கதைகளிலும் பதில் இல்லை. அது அங்கே இருந்தது—நிலம் அதை ஏற்றுக்கொண்டது போலவும், காலம் அதைத் தொட்டதில்லை போலவும்.
ஈமரன் அதன் அருகே சென்றபோது, அவன் மனத்தில் ஒரு அமைதியின்மை எழுந்தது; வெளியில் எதுவும் மாறவில்லை, ஆனால் உள்ளே ஏதோ ஒன்று எச்சரிக்கையாக எழுந்தது. அவன் ஒரு நொடி தயங்கினான்; பின்னர் அந்த தயக்கத்தை விளக்க முடியாமல் கையை நீட்டினான்.
அவன் கருங்கல் தூணைத் தொட்டான்.
அந்த நொடியிலே உலகமே மூச்சை நிறுத்தியது போல இருந்தது; காற்று நின்றது, சத்தம் நின்றது, அவன் இதயத் துடிப்பு மட்டும் அந்த அமைதிக்குள் தெளிவாக ஒலித்தது.
இதுவரை குளிராக இருந்த கருங்கல் தூண் திடீரென்று வெப்பமடைந்தது; அது வெறும் வெப்பம் அல்ல, உயிரின் துடிப்பை உணர்த்தும் வெப்பம். ஈமரன் அதிர்ச்சியில் கையைப் பின்வாங்கியதும், மண்ணின் அடிவயிற்றிலிருந்து ஒரு ஆழ்ந்த ஒலி எழுந்தது—மனிதர்கள் கேட்க முடியாத அளவிற்கு பழமையான ஒன்று, ஆனால் அவன் உள்ளத்தில் நேராக விழுந்தது.
அடுத்த நொடியில் அவன் பெயர் அழைக்கப்பட்டது.
“ஈமரா…”
அவன் சுற்றிலும் யாரும் இல்லை; காற்று கூட அசையவில்லை.
“தொடங்குகிறது…”
அந்தக் குரல் மீண்டும் வந்தது.
ஈமரனின் காலடியில் இருந்த மண்தரை மெதுவாக அதிர்ந்தது. வடக்கே தூரத்தில், மலைச்சரிவுகளுக்கு அப்பால், சிவப்பு ஒளி ஒன்று இதயத் துடிப்பு போல துடித்தது; அது தீ அல்ல, உயிரின் அறிகுறி.
அதே நேரத்தில் கருங்கல் தூண் ஒளிரத் தொடங்கியது; அதன் மேற்பரப்பில் மூன்று சின்னங்கள் தோன்றின—கிரீடம், பாம்பு, உடைந்த நட்சத்திரம்.
அந்த ஒளி அவனை நோக்கிப் பாய்ந்தது; அவன் மார்பைத் தாக்கிய வெப்பம் அவனுள் ஊடுருவியது.
பின்னர் வந்த குரல் தெளிவாக இருந்தது—
“நிழலார் எழுகின்றனர்.
காவலர்களைத் தேடு.
மறைந்தவர்களை எழுப்பு.”
ஒரே கணத்தில் ஒளி மறைந்தது; கருங்கல் தூண் மீண்டும் பனிக்கல்லைப் போல குளிர்ந்தது. அந்த இடம் எதுவும் நிகழாதது போல பழைய நிலைக்கு மாறியது.
ஆனால்—
ஈமரனுக்குள் ஏதோ மாறிவிட்டது.
அவன் கைகளில் இன்னும் அந்த வெப்பம் இருந்தது; அது உள்ளங்கைகளிலிருந்து நரம்புகளின் வழியே அவன் மார்புக்குள் சென்று தங்கி, ஒவ்வொரு இதயத் துடிப்போடும் தன்னை நினைவூட்டிக் கொண்டிருந்தது.
அவன் மெதுவாகக் குன்றை நோக்கிப் பார்த்தான்; கருங்கல் தூண் இப்போது தூரத்தில் ஒரு கருங்கோடு போல மட்டுமே தெரிந்தது, ஆனால் அந்த ஒரு தொடுதல் அவன் வாழ்க்கையை மாற்றியிருக்கிறது என்பதை அவன் மறுக்க முடியவில்லை.
“ஏன் நான்…” என்று அவன் மெதுவாகக் கேட்டான்.
காற்று பதில் அளிக்கவில்லை.
ஆனால்—
அமைதி அந்தக் கேள்வியை ஏற்றுக் கொண்டது.
அன்றே ஈமரனின் பயணம் தொடங்கியது; அது ஒரு இளைஞனின் நடை மட்டும் அல்ல, வேள்நாட்டின் மறைந்திருந்த வரலாற்றை மீண்டும் எழுப்பப் போகும் குமரிக்குன்றத்தின் பெருங்காவியத்தின் தொடக்கம்.
Reading guide
எங்கிருந்து தொடங்கலாம்?
புதிய வாசகர்கள் அத்தியாயம் 1-ல் தொடங்குவது சிறந்தது. கதை, பாத்திரங்கள், ஊரின் சூழல், மற்றும் மறைந்திருக்கும் மர்மங்கள் படிப்படியாக விரியும் வகையில் அத்தியாயங்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
Chapter 1 readers
Join the TamilanSankar Reader Circle
Get குமரிக்குன்றம் chapter updates, reader notes, and future book or launch news in one clean place.
குமரிக்குன்றம் : அத்தியாயம் 1 குறிப்புகள்
சுருக்கம்: வேள்நாடு எவ்வளவு தொன்மையானது என்று அதன் பாறைகளுக்கே நினைவிருக்காது; பருவமழைகளின் ஆவேசமும் ஆதிக்காற்றின் இடைவிடாத இசையும் அந்த நிலத்தின் வடிவத்தை எண்ணற்ற முறை மாற்றியிருந்தாலும், அதன் நீண்ட வரலாறு அரவான் என்ற சிறிய கிராமத்தின்…
முக்கிய பாத்திரங்கள் / கூறுகள்: ஈமரன், நிழலார், அரவான், கருங்கல் தூண், குமரிக்குன்றம்
அனைத்து அத்தியாயங்களும் | தமிழ் காவிய மாயக் கதைகள் | பாத்திரங்கள் | உலகம் | சொற்களஞ்சியம்
