குமரிக்குன்றத்திலிருந்து இறங்கும் போது ஈமரனின் நடையில் வெளியில் தெரியும் மாற்றம் எதுவும் இல்லை; ஆனால் அவன் உள்ளே ஏதோ ஒன்று தன் இடத்தை மாற்றிக் கொண்டிருந்தது, அந்த மாற்றம் அவன் எடுக்கும் ஒவ்வொரு அடியிலும் மெதுவாக அவனைத் தொடர்ந்து வந்த ஒரு கனமான அமைதியாக இருந்தது. கீழே அரவான் கிராமம் வழக்கம்போலவே இருந்தது—வீடுகளின் மேல் எழும் புகை, கிணற்றருகில் பேசும் குரல்கள், ஓடிச்செல்லும் குழந்தைகளின் சத்தம்—எதுவும் மாறாதது போல இருந்தாலும், அந்த வழக்கத்திலிருந்த ஏதோ ஒன்று அவன் கவனத்திலிருந்து சற்று விலகி நின்றது போல ஈமரன் உணர்ந்தான்.
அவன் மார்பின் ஆழத்தில் இருந்த வெப்பம் இப்போது மறைந்து கிடப்பதில்லை; அது ஒவ்வொரு மூச்சோடும் அவனை நினைவூட்டிக் கொண்டிருந்தது. வலி இல்லை; ஆனால் அதை விட முடியாத ஒரு இருப்பு, கவனத்தை விட்டுவிடாத ஒரு மெல்லிய அழுத்தம்.
கிராமத்தின் நுழைவு பாதையை அடைந்தபோது ஆயி பறவைகளுக்கு தானியம் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள்; அவனைப் பார்த்ததும் வழக்கமான புன்னகையோடு தலை உயர்த்தினாள். அந்தச் சிரிப்பில் சந்தேகம் எதுவும் இல்லை; அது பழக்கத்தின் எளிமையோடு வந்த ஒன்று, ஆனால் ஈமரன் அவளைத் தாண்டி நகரும் போது தன் முகத்தில் இருந்த புன்னகை கண்களை எட்டாமல் எங்கோ நடுவே நின்றுவிட்டது போல அவனுக்கே உணர்ந்தது.
“அடடா… இவ்வளவு சீக்கிரமா திரும்பிட்டியா?” என்றாள் அவள். “அங்க இருக்கிற கருங்கல்லு பேசும்னு சொல்றாங்க… நீ கேட்டியா?”
ஈமரன் அவளை ஒரு நொடி பார்த்தான்.
“கற்கள் பேசாது, ஆயி,” என்றான்.
அவள் சற்றுச் சிரித்தாள்.
“அப்படியா… அப்படின்னா இத்தனை நாளா கேட்டது எல்லாம் பொய்யா?” என்றாள்.
அந்தச் சிரிப்பு அவனைத் தாண்டி சென்றது; ஆனால் அதைத் தாண்டிச் செல்லும் போது அவன் உள்ளே ஏதோ ஒன்று பதிலளிக்காமல் நின்றது.
வீட்டுக்குள் சென்றபோது அவன் தாய் அம்மிக்கல்லில் ஏதோ அரைத்துக் கொண்டிருந்தாள்; அந்த ஒலி வீட்டின் அமைதிக்குள் மெதுவாகச் சுழன்றது.
“இவ்வளவு சீக்கிரமா வந்துட்டியா… ஏதாவது ஆச்சா?” என்றாள் அவள்.
ஈமரன் கதவின் அருகே நின்றான்; அந்தக் காலை நடந்ததை எல்லாம் சொல்லிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஒரு நொடி அவனைத் தள்ளியது—கருங்கல் ஒளிர்ந்தது, மண் அதிர்ந்தது, அவன் பெயர் அழைக்கப்பட்டது—ஆனால் அந்த எண்ணம் அவன் உதடுகளுக்கு வந்தபோது வேறு வார்த்தையாக மாறியது.
“காற்று மாறுது… மழை வரலாம்,” என்றான்.
அவள் வெளியே பார்த்தாள்.
“நீயே இப்போ எல்லாத்தையும் கணிக்க ஆரம்பிச்சுட்டியா?” என்று சிரித்தாள்.
வெளியே வந்து தண்ணீரில் முகம் கழுவியபோது, குளிர்ந்த நீர் அவன் தோலைத் தொட்டது; ஆனால் அவன் உள்ளே இருந்த வெப்பம் மாறவில்லை. அவன் தன் பிரதிபலிப்பைப் பார்த்தான்—அதே முகம், அதே கண்கள்—ஆனால் ஒரு கணம் அவற்றின் ஆழத்தில் ஏதோ ஒன்று நிலை கொண்டது போல அவனுக்குத் தோன்றியது.
அவன் திடுக்கிட்டான்; தண்ணீர் அலைந்து பிறகு அமைதியானது.
மீண்டும் அமைதியானபோது—
அவன் முகம் வழக்கம்போல இருந்தது.
ஆனால் அந்த ஒரு நொடி அவன் கவனத்திலிருந்து விலகவில்லை.
அன்றைய நாள் முழுவதும் அவன் இயல்பாக நடக்க முயன்றான்; வேலை செய்தான், உதவினான், பேசினான்—ஆனால் அவன் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலின் நடுவிலும் அந்த வெப்பம் அவனைத் தொட்ந்தது. மரத்தைத் தொட்டபோது மண் சற்றே பதிலளிப்பது போல இருந்தது; வானத்தைப் பார்த்தபோது ஒரு நொடி ஏதோ ஒழுங்கற்ற வடிவம் அவன் பார்வைக்குள் வந்தது போல தோன்றியது; நிழலில் நின்றபோது அவன் தனியாக இல்லை என்று சொல்லாமல் சொல்லும் ஒரு அமைதியின்மை அவனைத் தொடர்ந்து வந்தது.
அது பயமாக இல்லை.
ஆனால் அது அமைதியாகவும் இல்லை.
மாலை நேரத்தில் அவன் வயலோரக் கல்லில் அமர்ந்து குமரிக்குன்றத்தைப் பார்த்தான்; தூரத்தில் கருங்கல் தூண் ஒரு கோடு போல இருந்தது, ஆனால் அது இப்போது அவனுக்கு தூரமாக இல்லை—அவன் அதைத் தொட்டிருந்தான், அது அவனைத் தொட்டிருந்தது.
“நான் அதை மீண்டும் தொடக்கூடாது,” என்று அவன் மனத்தில் சொன்னான்.
அவன் மார்புக்குள் இருந்த வெப்பம் அந்த எண்ணத்தை ஏற்க மறுக்கும் போல மெதுவாகத் துடித்தது.
அன்றிரவு அவனுக்கு உறக்கம் வரவில்லை; அவன் படுத்திருந்தான், தாயின் மூச்சு ஒலி அமைதியாகக் கேட்டது, கிராமம் முழுவதும் உறங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அவன் உள்ளே—
ஒரே துடிப்பு.
அந்த வெப்பம்.
அது குறையவில்லை.
அது காத்திருந்தது.
அவன் கண்களை மூடியதும்—
அவன் மீண்டும் குமரிக்குன்றத்தின் மேல் இருந்தான்.
இந்த முறை அரவான் இல்லை.
வயல்கள் இல்லை.
எங்கும் கருங்கல் தூண்கள்; பிளவுகள், புகை, சாம்பல்.
அவன் முன் இருந்த தூண் வானத்தைத் தொட்டது போல உயர்ந்தது.
“ஈமரன்.”
குரல் அவன் அருகில் இருந்தது.
அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்; யாரும் இல்லை.
பின்—
நிலம் பிளந்தது.
அந்த பிளவுகளுக்குள் இருந்து உருவங்கள் எழுவது போல தோன்றியது.
“காவலர்களைக் கண்டுபிடி… மறைந்தவர்களை எழுப்பு…”
எப்படி…” என்று அவன் குரல் தளர்ந்தது; ஒரு நொடி வார்த்தை வராமல் நின்றபடி, “என்னால என்ன செய்ய முடியும்…
அவன் மார்பில் இருந்த வெப்பம் திடீரென தீ போல எழுந்தது; அவன் உடல் நடுங்கியது.
“நீ கண்டும் பின்வாங்கி நிற்க முடியாது… இல்லையெனில் இந்த நிலம் இருளில் போய்விடும்.”
நிலம் உடைந்தது.
அவன் கீழே விழுந்தான்.
ஈமரன் திடீரென விழித்தான்.
மூச்சு வேகமாக இருந்தது.
உடல் வியர்வையில் நனைந்திருந்தது.
மார்புக்குள் இருந்த வெப்பம் இப்போது அமைதியாக இல்லை—
அது திசை கொண்டது.
அவன் வெளியே பார்த்தான்; கிராமம் இன்னும் அமைதியாக இருந்தது, ஆனால் அந்த அமைதி இப்போது அவனை நம்ப வைக்கவில்லை.
அவன் மெதுவாகக் கண்களை மூடி தன் மார்பின் மீது கையை வைத்தான்.
“இதிலிருந்து நான் விலக முடியாது…” என்று அவன் மெதுவாகச் சொன்னான்.
வடக்கு.
அந்த சிவப்பு ஒளி.
அந்த அழைப்பு.
அவன் செல்ல வேண்டிய இடம் அங்கேயே இருந்தது.
அவன் தயாராக இல்லை—
ஆனால் அவன் ஏற்கனவே தொடங்கிவிட்டான்.
Chapter 2 readers
Join the TamilanSankar Reader Circle
Get குமரிக்குன்றம் chapter updates, reader notes, and future book or launch news in one clean place.
குமரிக்குன்றம் : அத்தியாயம் 2 குறிப்புகள்
சுருக்கம்: குமரிக்குன்றத்திலிருந்து இறங்கும் போது ஈமரனின் நடையில் வெளியில் தெரியும் மாற்றம் எதுவும் இல்லை; ஆனால் அவன் உள்ளே ஏதோ ஒன்று தன் இடத்தை மாற்றிக் கொண்டிருந்தது, அந்த மாற்றம் அவன் எடுக்கும் ஒவ்வொரு அடியிலும் மெதுவாக அவனைத் தொடர்ந்து…
முக்கிய பாத்திரங்கள் / கூறுகள்: ஈமரன், அரவான், கருங்கல் தூண்
அனைத்து அத்தியாயங்களும் | தமிழ் காவிய மாயக் கதைகள் | பாத்திரங்கள் | உலகம் | சொற்களஞ்சியம்
