குமரிக்குன்றம் – அத்தியாயம் 7: திரும்ப முடியாத பாதை

ஈமரன், விடை சொல்லாமல் அரவானை விட்டு வெளியேறினான்.

மூடிய கதவுகளும் பழக்கப்பட்ட சுவர்களும் தரும் பாதுகாப்புக்குள் அந்தக் கிராமம் அமைதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தது. சில வீடுகளில் மட்டும் மங்கலான விளக்கொளி இருந்தது; அந்த ஒளியும் சத்தம் செய்யாமல் தன்னைத் தானே குறைத்துக் கொண்டு இருந்தது போல. வடக்குப் பாதை, அவன் நினைவில் இருந்ததைவிடச் சற்றுக் குறுகியதாகத் தோன்றியது. இருண்ட வயல்களுக்கிடையே அது வளைந்து சென்றது. பகலில் சூடேறிய மண் இன்னும் அந்த வெப்பத்தைத் தக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தது; மேலே காற்று மெதுவாகக் குளிர்ந்து கொண்டிருந்தது. அவன் எடுத்து வைத்த ஒவ்வொரு அடியும் அவனை அந்தக் கிராமத்தின் ஒலிகளிலிருந்து விலக்கிக் கொண்டே சென்றது. நாய்களின் குரலும், வண்டிகளின் சத்தமும், மனிதக் குரல்களும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் குறைந்து மறைந்தன. அவன் மூச்சின் ஒலி, காலணிகள் தரையைத் தொட்டுச் செல்லும் மென்மையான சறுக்கல்—அவனுக்குள் அவனையே நினைவூட்டிக் கொண்டிருந்தது.

மார்புக்குள் இருந்த சுடர் அப்படியே இருந்தது. அது அவசரப்படுத்தவில்லை; அது கட்டளையிடவில்லை. இருந்தது. காத்திருந்தது.

பின்னால் இருந்த அரவான், அவனைத் திரும்ப அழைக்கவில்லை. அந்த அமைதிதான் அவனைச் சற்று குத்தியது. ஒரு முறை திரும்பிப் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றியது; அவன் திரும்பவில்லை. பாதை சற்றுத் தாழ்ந்து மீண்டும் உயர்ந்தது. ஒரு குறுகிய மேட்டின் உச்சியை அடைந்தபோது, கிராமத்தின் கடைசி விளக்குகளும் மறைந்தன. அங்கிருந்து நிலம் மரங்களைக் நோக்கி இறங்கியது—அடர்ந்த கிளைகள், ஒழுங்கற்ற தண்டுகள், ஒன்றோடொன்று சிக்கி நின்ற இருள். அதன் அப்பால் குமரிக்குன்றம் இருந்தது.

ஈமரன் நின்றான். பயத்தால் அல்ல. அவன் முன்னே இருந்ததை அவன் அறிந்தது போல ஒரு உணர்வு அவனை நின்றுவிட்டது. குமரிக்குன்றம் அவனைப் பார்த்தது என்று சொல்ல முடியாது; இருந்தும் அவன் அப்படியே உணர்ந்தான். தூரம் குறைந்தது போலவும், இடைவெளி மெலிந்தது போலவும் தோன்றியது. கற்தூணை இன்னும் பார்க்க முடியவில்லை; ஆனால் அது எங்கு இருக்கிறது என்று அவனுக்குள் எதோ ஒன்று அமைதியாகக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது. மார்புக்குள் இருந்த சுடர் மெதுவாக வெப்பமடைந்தது—அவனை இழுக்காமல், அவன் வந்த பாதை ஏற்கெனவே எங்கோ முடிவு செய்யப்பட்ட ஒன்றோடு இப்போது சேர்ந்துவிட்டது போல.

அவன் மரங்களுக்குள் நுழைந்தான்.

காடு ஒலிகளை விழுங்கியது. சருகுகள் அவன் அடிகளை மென்மையாக்கின. வெளியில் இருந்த காற்று இங்கே இல்லை. இருந்தது போல இருந்தது; ஆனால் அவனைத் தொடவில்லை. நிலவொளி மர இலைகளுக்கிடையில் துண்டுகளாக விழுந்தது; ஒரு இடத்தில் நின்று நீளவில்லை. ஈமரன் எச்சரிக்கையுடன் நடந்தான். பார்வை மட்டும் போதவில்லை; அவன் உணர்வை நம்பிக் கொண்டே நடந்தான். செந்நிற மேகங்களின் இரவிலிருந்து வலுப்பெற்றிருந்த அந்த அமைதியான விழிப்பு, அவனை முன்னே நகர்த்தியது.

எவ்வளவு நேரம் நடந்தான் என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. மண் மாறத் தொடங்கியபோது தான் அது அவனுக்குத் தெரிந்தது. தரை கடினமானது. வேர் மேலே வந்து கிழிந்த காயங்கள்போல தெரிந்தது. பாதை சற்றே உயர்ந்தது. பின்னர் அவன் அவற்றைப் பார்த்தான்.

குமரிக்குன்றத்தின் கற்கள்.

மண்ணிலிருந்து பாதியாக வெளியில், சில இடங்களில் மிருதுவாக, சில இடங்களில் முறிந்தபடி. அவை ஒரே மாதிரி இல்லை. அவை ஒழுங்காக வைக்கப்படவில்லை. அவை அப்படியே இருந்தன—நேரம் அவற்றோடு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று முடிவு செய்யாமல் விட்டது போல.

அவன் அருகே சென்றான். குன்றம் எந்த அறிவிப்பும் செய்யவில்லை. ஒளிரவில்லை. காற்றை மாற்றவில்லை. அது அப்படியே இருந்தது—பழமையான அமைதியுடன், அவன் வருகை அதற்கு எந்தத் தேவையும் இல்லாதது போல.

ஈமரன் சில அடிகள் தூரத்தில் நின்றான். மார்புக்குள் இருந்த சுடர் திடீரென்று தெளிவாக வெப்பமடைந்தது. அந்த வெப்பம் அவன் கைகளிலும், தொண்டையிலும், கழுத்துப் பின்புறத்திலும் மெதுவாகப் பரவியது. அவன் மூச்சை ஆழமாக இழுத்தான்.

“நான் வந்துட்டேன்,” என்றான் மெதுவாக. ஏன் பேச வேண்டும் என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை. “நீ நினைச்ச மாதிரி,” என்றான்.

அமைதி.

குன்றம் பதில் சொல்லவில்லை.

ஒரு கணம்—எதுவும் மாறவில்லை. பிறகு, சுடர் மாறியது. வெளியே அல்ல. உள்ளே. கண்களின் பின்புறம் மெதுவான அழுத்தம் உருவானது. வலி இல்லை; ஆனால் தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாய்.

மரங்கள் விலகின. கற்கள் மங்கின.

ஒரு நினைவு எழுந்தது.

அது அவனுடையது இல்லை.

அவன் நின்ற இடத்தில் மற்ற உருவங்கள் நின்றிருந்தன—உயரமாக, மேலாடைகளில் மூடப்பட்டபடி. முகங்கள் தெரியவில்லை. அவர்கள் அமைதியாக இருந்தனர். அவர்கள் சோர்வாக இருந்தனர். அவர்கள் காவலர்கள்.

ஒரு குரல் வந்தது. கல்லிலிருந்து அல்ல. காற்றிலிருந்து அல்ல. நினைவுக்கும் மூச்சுக்கும் நடுவே.

நீ தாமதம்.

அது குற்றச்சாட்டு இல்லை. அது சொல்லப்பட்டது.

“எனக்குத் தெரியல,” என்றான் ஈமரன்.

உங்களுக்கு எப்போதும் தெரியாது.

நினைவு மாறியது. ஏதோ ஒன்று மூடப்பட்டிருந்தது—மிக ஆழமாக. பாதுகாக்க அல்ல. மறக்க. அந்த மறதி மெதுவாகப் பரவியது. தடுக்க முடியாத ஓட்டமாக.

நாங்கள் அமைதியைத் தேர்ந்தெடுத்தோம். அந்த அமைதி எங்களுக்குப் பதிலாக வேறொன்றைத் தேர்ந்தெடுத்தது.

சுடர் இப்போது முழுவதும் இருந்தது. மென்மை இல்லை. அது அவனுக்குள் இருந்து அகலப் போவதில்லை என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

“நான் என்ன செய்ய?” என்றான்.

பதில் வார்த்தையாக வரவில்லை.

புரிதலாக வந்தது.

நீ தொடக்கம் இல்லை. நீ முடிவும் இல்லை. மறதி தப்பினால் எஞ்சுவது நீ.

அது உடைந்தது.

ஈமரன் முழங்காலில் விழுந்தான். மூச்சு சீராக இல்லை. கைகள் குளிர்ந்த மண்ணில் பதிந்தன. குன்றம் அப்படியே இருந்தது. எந்த மாற்றமும் இல்லாமல்.

ஆனால் அவன் அப்படியே இல்லை.

சுடர் மீண்டும் அமைந்தது—ஆழமாக, கனமாக. அது பரிசு இல்லை. சுமை இல்லை. முத்திரை. நங்கூரம்.

பின்னால் காடு மெதுவாக அசைந்தது. அது பார்த்தது போல.

ஈமரன் மெதுவாக எழுந்தான். அவனுக்குத் தெரியவில்லை—காவலர்களை எப்படி எழுப்புவது, நிழலாரை எப்படி எதிர்கொள்வது. ஆனால் ஒன்றை அவன் விட்டு விட முடியவில்லை.

குமரிக்குன்றம் அவனை அழைக்கவில்லை.

அவன் வந்தான்.

மறந்ததைத் தேடி.

அவன் கையை கற்தூணின் மேல் வைத்தான். அதை எழுப்பவில்லை. தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டான்.

பின்னால் வந்த பாதை அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

முன்னால் இருந்தது—தெளிவாக.