அந்த நாள் உடைந்த சக்கரம் கொண்ட வண்டி நகர்வது போல மெதுவாக நகர்ந்தது.
ஆதிரனிடம் பேசிய பின்பு, நேரம் தன் வழக்கமான ஓட்டத்தை இழந்தது போல ஈமரனுக்குள் தோன்றியது. வானம் வெளிர்ந்து இருந்தது, காற்று மென்மையாக இருந்தது, அரவான் கிராமம் வழக்கம்போலவே தன் வேலைகளில் நகர்ந்துகொண்டிருந்தது; ஆனால் அவனுக்குள் மட்டும் எல்லாமே தவறாக இருந்தது. உலகம் இயல்பாக இருக்கிறதுபோல் நடிக்கிறது என்ற உணர்வு அவனை விட்டு விலகவில்லை.
அவன் அம்மாவுக்கு வீட்டு வேலைகளில் உதவினான். ஆனால் அவன் கை அவனோடு இல்லை. மண் பானையை எடுத்தபோது அது கையில் இருந்து சற்று தவறியது.
“கவனமா இரு,” என்றாள் அவள் மெதுவாக. “இன்று உன் மனசு வேற எங்கோ இருக்கு.”
ஈமரன் புன்னகைக்க முயன்றான். அது உதட்டில் மட்டும் வந்து நின்றது.
“தூக்கம் சரியா வரல,” என்றான்.
“அப்படின்னா சீக்கிரம் படுத்துக்கோ,” என்றாள். “அறுவடை வருது. உடம்பு பலமா இருக்கணும்.”
அறுவடை.
அந்தச் சொல்லைக் கேட்டதும் அவன் கையில் இருந்த பானையின் எடை மாறியது போல தோன்றியது. அவன் தலையைத் தாழ்த்திக் கொண்டான். மேலும் பேசாமல் வெளியே வந்தான்.
கிணற்றருகே குழந்தைகள் இருந்தனர். கற்களை எறிந்து வட்டம் பார்க்கும் சத்தம். ஒரு சிறுவன் அவனைப் பார்த்து கையை அசைத்தான்.
“ஈமரா, வா… ஒருமுறை எறிஞ்சு காட்டு.”
“பிறகு,” என்றான் ஈமரன்.
அவன் அவர்களைத் தாண்டி நடந்தான். மார்புக்குள் இருந்த வெப்பம் மீண்டும் அசைந்தது.
வயல் பாதையில் ஆதிரன் நின்றிருந்தான். வடக்கைப் பார்த்தபடி.
“மீண்டும் வானம் பார்த்துக்கிட்டிருக்கீங்க,” என்றான் ஈமரன்.
“நீயும் அதுதான்,” என்றான் ஆதிரன்.
ஈமரன் வடக்கைப் பார்த்தான். வானம் இருந்தது. ஆனால் அது முழுதாக இல்லை.
“இன்று வருமா?” என்றான்.
“முழுசா இல்லை,” என்றான் ஆதிரன். “ஆனா தொடங்கும். மற்றவர்களுக்கும் சற்று தெரிய வரும்.”
ஈமரன் அமைதியாக நின்றான்.
“நான் சொல்லலாமா?” என்றான். “அம்மாவிடம்… ஊர்ல…”
ஆதிரன் அவனைப் பார்த்தான்.
“அதிகமா சொன்னா நம்ப மாட்டாங்க,” என்றான். “ஒன்னும் சொல்லலன்னா தயாரா இருக்க மாட்டாங்க. முன்னாடியே பார்த்தவனுக்கு இது தான் சுமை.”
சிறிது நேரம்.
“முதல்ல உன் அம்மாவிடம் சொல்,” என்றான். “அவள் கேட்க வேண்டியது உன் வாயிலிருந்துதான் வரணும்.”
ஈமரன் தலையசைத்தான். அசையவில்லை.
அவன் மாலை வரை காத்திருந்தான்.
பரிதி இறங்கியபோது வயல்கள் பொன்னிறமாக இருந்தன. வீடுகளின் மேல் புகை உயர்ந்தது. சமையல் வாசம் பரவியது. கோழிகள் கூண்டுக்குள் போனது. அரவான் அமைதியாக இருந்தது.
அந்த அமைதியை அவன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
வீட்டுக்குள் அவன் அம்மா பாத்திரங்களை வைத்தாள்.
“உட்கார்,” என்றாள். “எதையோ சுமந்து வந்த மாதிரி இருக்கே.”
ஈமரன் உட்கார்ந்தான். சாப்பிடவில்லை.
“அம்மா…” என்றான்.
அவன் குரல் நின்றது.
அவள் பார்த்தாள். “என்ன?”
அவன் வாயைத் திறந்தான். வார்த்தைகள் வந்தது. வெளியே வரவில்லை.
“நான்… வெளியே போக வேண்டியிருக்கும்,” என்றான். “ஒருத்தருடன்.”
அவள் புருவம் சுருங்கியது.
“எங்கே?”
“வடக்கு பக்கம்.”
“எவ்வளவு நாள்?”
“தெரியல.”
அவள் பார்த்தாள்.
“யாருட போற?”
“ஆதிரன்.”
அவள் நினைத்தாள். “காலையில வந்தவனா?”
“ஆம்.”
“அவனோட பேசினியா?”
“ஆம்.”
“அவனுக்கு என்ன தெரியும்?”
ஈமரன் அமைதியாக இருந்தான்.
“தெரியுமா… இல்ல தொல்லையா…” என்றாள் மெதுவாக.
அமைதி.
வெளியில் நாய் குரைத்தது.
“ஏன் போகணும்?” என்றாள்.
ஈமரன் கீழே பார்த்தான்.
பதில் இருந்தது.
“அப்படித்தான் தோணுது,” என்றான்.
அவள் சுவாசம் விட்டாள்.
“நீ எப்போவும் இப்படித்தான்,” என்றாள். “வானம் பார்த்து… குன்றம் ஏறி…”
அவள் குரல் மெதுவாக இறங்கியது.
“போகணும்னா… போ,” என்றாள்.
ஈமரன் தலைஅசைத்தான்.
“ஆனா சொல்லாம போகாதே,” என்றாள்.
“போக மாட்டேன்.”
அவள் அவன் கையைப் பிடித்தாள்.
ஒரு நொடி—
அவள் கை.
அவன் உள்ளே இருந்த வெப்பம்.
இரண்டும் ஒன்றாக நின்றது.
அந்த நேரம்—
அலறல்.
இருள் முழுதாக வரவில்லை.
ஆனால் ஒளி மாறியது.
“ஆயி குரல்,” என்றாள் அவன் அம்மா.
அவர்கள் வெளியே ஓடினர்.
கிணற்றருகே கிராமம் கூடியிருந்தது. கோழிகள் அலறின. குதிரை துடித்தது. நாய்கள் வானத்தை நோக்கிக் குரைத்தன.
“பாருங்க!” என்று யாரோ கத்தினான்.
ஈமரன் பார்த்தான்.
வடக்கு—
செந்நிற மேகம்.
கனமாக.
சத்தமின்றி.
அசைந்தது.
காற்று இல்லை.
இருந்தும் அசைந்தது.
நடுவில்—
ஒரு துடிப்பு.
குழந்தைகள் ஒட்டிக்கொண்டனர். மூதாதையர்கள் நின்றனர்.
“தீயா இருக்கும்,” என்றான் ஒருவன்.
“தீ இல்லை,” என்றாள் வைத்தியம்மை.
மிருகங்கள் நடுங்கின.
ஈமரன் மார்பை அழுத்திப் பிடித்தான். உள்ளே இருந்த வெப்பம் எரிந்தது.
“ஈமரா?” என்றாள் அவன் அம்மா.
அவன் பதில் சொல்லவில்லை.
“அது நோயில்லை,” என்றான் ஆதிரன்.
அவன் நின்றிருந்தான்.
“உலகம் விழிக்குது.”
கூட்டம் திரும்பிப் பார்த்தது.
“யாரு நீ?” என்றார் ஒருவர்.
“இதை முன்பே பார்த்தவன்,” என்றான் ஆதிரன். “அது நிழலார் அசைவு.”
அவன் வானத்தைச் சுட்டினான்.
“முழுசா இல்லை. ஆனா இனி உறக்கம் இல்லை.”
அமைதி.
அந்த நொடி—
அனைவரும் பார்த்தார்கள்.
செந்நிறத்தின் உள்ளே—
ஏதோ ஒன்று.
ஒரு கண் போல.
திறந்து.
மூடியது.
ஒரு குழந்தை அழுதது.
“அது… என்ன கேட்குது…” என்று ஆயி மெதுவாகச் சொன்னாள்.
ஆதிரன் பார்வை ஈமரனைத் தொட்டது.
“அது எப்போதும் ஒன்றைத்தான் கேட்கும்,” என்றான். “ஒளி.”
சிறிது நேரம்.
“ஒரு கல் விழிச்சிருக்கு,” என்றான். “அது ஒருவரைத் தொட்டிருக்கு.”
கூட்டம் அசைந்தது.
அவன் அம்மாவின் கை இறுகியது.
“என்ன சொல்றான்?” என்றாள்.
ஈமரன் அமைதியாக இருந்தான்.
மார்புக்குள் இருந்த வெப்பம் வானத்தோடு இணைந்தது.
அவன் புரிந்துகொள்ளவில்லை.
ஆனால்—
அவன் இங்கே நிக்க முடியாது.
வடக்கு—
அங்கேயே பாதை.
அவன் பார்த்தான்.
ஆதிரன் அங்கேயே இருந்தான்.
அடுத்த நாள்—
அவன் நடக்க வேண்டியது தெரிந்திருந்தது.
