விடியற்காலையின் வெளிச்சம் குமரிக்குன்றத்தைத் தீண்ட ஆரம்பித்தது. ஆனால் அந்த ஒளியில் வெப்பம் இல்லை; பனித்துளிகளின் மேல் விழுந்து அவற்றை மின்னச் செய்யும் குளிர்ந்த ஒளி போல அது சரிவுகளின் மேல் மெதுவாகப் பரவியது.
ஈமரன் இரவு முழுவதும் கற்களின் வட்டத்துக்குள் இருந்தான். விண்மீன்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக மங்கும் வரை, அந்த அமைதியான கல்தூண்களின் நடுவே நின்றபடி இருந்தான். இரவின் ஆழத்தில் அவன் மீது இறங்கியிருந்த அழுத்தம் மெதுவாகப் பின்வாங்கியிருந்தது. ஒளிர்ந்த கோடுகள் மங்கியிருந்தன. காற்று மீண்டும் தன் பழைய வழியில் நகரத் தொடங்கியிருந்தது. இரவு, எதுவும் நடக்காதது போல தன் பழைய உருவத்தை மீண்டும் எடுத்துக் கொண்டது.
ஆனால் அவனுள் இருந்த சுடர் மட்டும் மாறவில்லை.
அது அமைதியாக இருந்தது. ஆனால் அணையவில்லை. கேட்பது போல இருந்தது.
காட்டின் விளிம்பை முதல் ஒளி தொட்ட நேரத்தில் தான், ஈமரன் கற்களின் வட்டத்தைத் தாண்டி வெளியே வந்தான். காற்று இப்போது மெல்லியதாக இருந்தது. பலவீனமாக அல்ல; ஏதோ சரியாக அமையாமல், நிலத்தின் கீழே இடம் மாறிய ஒன்றின் பின் மேற்பரப்பில் மட்டும் மிச்சமிருக்கும் மெல்லிய தவறுபோல்.
வடக்கே செல்லும் பாதை அவன் முன்னே மங்கலாக இருந்தது. உறுதியற்றது. இன்றுதான் அது முதன்முறையாக அவனைப் பார்த்தது போல.
அவன் மூன்று அடிகள் நடந்தான்.
நான்காவது அடியில், சுடர் இறுகியது.
எரியவில்லை. ஒளியவில்லை. எச்சரிக்கை குரலாய் எழவில்லை. ஆனாலும் அதன் மையம் திடீரென்று சுருங்கி பிடித்தது போல.
ஈமரன் அங்கேயே நின்றான்.
குன்றின் அடிவாரக் காடுகளில் காற்று ஓடியது. ஆனால் அந்த ஒலி வழக்கம்போல வரவில்லை. நீண்டு, இழுத்துப் போனது போல. இலைகள் காற்றின் திசைக்கு ஏற்றபடி அசையவில்லை; யாரோ தெரியாத தாளம் ஒன்றை அவற்றுக்குள் வைத்தது போல.
குமரிக்குன்றம் பேசவில்லை.
அவனுக்குத் தெரிந்த அந்தப் பழைய அமைதி அங்கேயே இருந்தது. ஆனால் அதற்குள் மற்றொரு இருப்பு நுழைந்திருந்தது.
ஏதோ ஒன்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.
ஈமரன் மெதுவாகத் திரும்பினான்.
அவனுக்குப் பின்னால் இருந்த கற்களின் வட்டம் அப்படியே நின்றிருந்தது. பாசி படர்ந்த விளிம்புகள். நேற்றிரவு உயிரெடுத்தது போலத் தோன்றிய கோடுகள் இப்போது மீண்டும் சோர்ந்து கிடந்தன. ஆனால் இரண்டு கற்களுக்கிடையில் இருந்த காற்று மட்டும் மாறியிருந்தது. அது இருளாக இல்லை. புகையாக இல்லை. நிறமாய் கூட இல்லை. ஆனால் அந்த இடத்தைக் கடக்க வெளிச்சம் தாமதிப்பது போல ஒரு கனம் அங்கே நின்றது.
அவன் அதைக் காணும் முன்னரே உணர்ந்தான்.
சுடர் ஒருமுறை துடித்தது.
அறிந்தது போல.
அந்தக் கனமான இடைவெளி மெதுவாகக் கூர்மையடைந்தது. ஈமரனின் மூச்சு தானாகச் சுருங்கியது. அவன் பின்வாங்கவில்லை. முன்னேறவும் இல்லை. அங்கேயே நின்றான். காற்று அவனைச் சுற்றி உள்ளே சுருங்கியது; வன்மையாக அல்ல, தன் இருப்பை மறுக்காத அமைதியான வற்புறுத்தலோடு.
அப்போது குரல் வந்தது.
குன்றிலிருந்து அல்ல. மண்ணிலிருந்து அல்ல. அந்த இரு கற்களுக்கிடையே நிற்கும் கனமான இடத்திலிருந்து.
“ஈமரன்.”
அந்தக் குரல் மெதுவாக இருந்தது. ஆனால் தெளிவாக. நுனிப்புல்லை வெட்டும் கூர்மையான உலோகத் தொடுதல் போல.
அவன் பெயர்.
குமரிக்குன்றம் ஒருமுறை சொன்ன அதே பெயர். ஆனால் இந்தக் குரலில் அந்தப் பொறுமை இல்லை. காத்திருக்கும் பழக்கம் இல்லை. கட்டுப்படுத்தப்பட்ட கோபம் மாத்திரம் இருந்தது.
ஈமரனுக்குள் இருந்த சுடர் அதற்கு பதிலளித்தது.
அந்த இடைவெளி சற்று நடுங்கியது. வலுக்கட்டாயமாக இழுக்கப்பட்ட துணி ஒரு கூர்மையான முனையில் மாட்டிக் கொண்டது போல.
“தாமதமாக வந்தாய்,” என்றது.
அதே வார்த்தை.
ஆனால் வேறு குரல்.
ஈமரன் விழுங்கினான்.
“எனக்குத் தெரியவில்லை,” என்றான்.
அந்தக் கனமான இடைவெளி மீண்டும் அசைந்தது. அதன் உள்ளே ஒரு உருவம் உருவாகத் தொடங்கியது. முழுமையாக அல்ல. தோள் போல ஒன்று. முகம் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் ஒரு வெற்றிடம். நிற்காமல் நின்ற ஒரு இருப்பு.
“தெரியக் கூடாது,” என்றது.
காடு அமைதியானது. பறவைகள் இல்லை. இலைகள் இல்லை. அடிக்கால் கீழே இருந்த மண்ணே கூட அடுத்த அசைவை எதிர்பார்த்தது போல.
சுடர் மாறியது. பயமாக அல்ல. கோபமாக அல்ல. ஏதோ ஒன்றோடு தன்னை ஒத்திசைக்க முயல்வது போல.
அந்த உருவமற்ற உருவம் நகராமல் அருகே வந்தது.
“எல்லையைத் தாண்டினாய்,” என்றது.
ஈமரனின் இதயம் வேகமடைந்தது.
“நான் நடந்தேன்,” என்றான் அவன் மெதுவாக.
“அது போதும்.”
அந்தச் சொற்கள் மண்ணில் விழுந்தது போல இருந்தது. குற்றம் சாட்டவில்லை. ஆனால் மறுக்கவும் இல்லை.
சுடர் இப்போது சூடானது. வலியில்லாமல். ஆனால் மறைய முடியாத வெளிப்பாடு போல.
“பிணைத்ததை நீ சுமக்கிறாய்,” என்றது.
“நினைவுகளைத்தான் சுமக்கிறேன்,” என்றான் ஈமரன்.
அந்த இடைவெளி அசைந்தது. சிரித்தது என்று சொல்ல முடியாது. இருந்தும் அது அப்படியே தோன்றியது.
“நினைவு சும்மா கிடக்காது.”
கற்களின் அடியில் நிலம் மிக மெதுவாக அதிர்ந்தது. உணர முடியாத அளவுக்கு மெல்லிய அதிர்வு. ஆனால் உண்மையானது.
கற்களின் வட்டம் இப்போது வட்டமாய் இல்லை. மூடலாய் இல்லை. வாசலாய் இருந்தது.
“குன்றத்தை எழுப்பினாய்,” என்றது.
“நான் கேட்டேன்,” என்றான் ஈமரன்.
“இப்போது நாங்கள் கேட்கிறோம்.”
சுடர் திடீரென்று சுருங்கியது.
ஒரு கணம், ஈமரன் தன் எண்ணங்களுக்கு அருகில் யாரோ கை வைத்தது போல உணர்ந்தான். உட்புகுதல் இல்லை. பிடித்தல் இல்லை. அளத்தல். அவன் உள்ளே எவ்வளவு இடம் இருக்கிறது என்று பார்த்தது போல.
குரல் மேலும் தாழ்ந்தது.
“நீ முதல்வன் அல்ல.”
காடு மூச்சை உள்ளிழுத்தது போல.
ஈமரனின் விரல்கள் இறுகின.
“அப்படின்னா நான் தனியா இல்லை,” என்றான்.
அந்த உருவம் அசைந்தது.
“நீ மீள்படிமம்.”
அந்த வார்த்தை அச்சத்தைவிட ஆழமாக இறங்கியது.
தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவன் அல்ல. தனித்தவன் அல்ல. முடிவாய் நிற்கும் ஒருவன் அல்ல.
ஒரு முறைமையின் மீள்நிழல்.
அந்த உருவத்தின் விளிம்புகள் சிதறின.
“அமைதிக்காக நாங்கள் காத்திருந்தோம்,” என்றது. “அமைதி உடைந்தது.”
சுடர் திடீரென்று உயர்ந்தது. முன்பதை விடத் தெளிவாக. கற்களின் விளிம்புகளில் மெல்லிய ஒளி ஓடியது.
அந்த கனமான இடைவெளி பின்வாங்கியது.
தோல்வியால் அல்ல.
அச்சத்தால் அல்ல.
அறிந்துகொண்டது போல.
“உன் பெயரை நாங்கள் அறிவோம்.”
இந்த முறை அந்த வார்த்தைகள் எதிரொலிக்கவில்லை. அவை கீழே இறங்கின. மண்ணுக்குள். கற்களுக்குள். தூரத்தில் இன்னும் பெயர் பெறாத ஏதோ ஒன்றின் மீது விழுந்தது போல.
குன்றத்திற்கு அப்பால், நினைவுகளுக்கும் அப்பால், ஏதோ ஒன்று அசைந்தது.
அந்த உருவம் மெதுவாக மடங்கியது. வெளியே கரையாமல், தன்னுள் தானே சுருண்டது. காற்று மீண்டும் தன் வழக்கமான வடிவத்துக்குத் திரும்பியது. இலைகள் அசைந்தன. பறவைகள் தொலைவில் கூவின.
ஈமரன் மீண்டும் கற்களுக்கிடையில் தனியாக நின்றான்.
ஆனால் எதுவும் பழையதல்ல.
குமரிக்குன்றம் அவனை நினைவுகூர்ந்தது.
இப்போது நிழலார் பதிலளித்தது.
தாக்காமல்.
தீயாக வராமல்.
அறிந்துகொண்டு.
அப்போதுதான், குமரிக்குன்றம் சொன்ன தொடர்ச்சியின் பொருள் அவனுக்குள் இன்னும் சற்று கனமடைந்தது. இது கட்டளை அல்ல. ஒருவன் நடக்கிறான் என்பதற்காகப் பாதை உருவாகவில்லை. முன்னரே இருந்த பாதையில் அவன் காணப்பட்டான்.
காட்டின் எல்லைக்கு அப்பால், நினைவுகளின் எல்லைக்கும் அப்பால், ஏதோ ஒன்று நகரத் தொடங்கியது.
அவன் முன்னே சென்றதால் அல்ல.
அவன் பார்க்கப்பட்டதால்.
