முதலில் அது கேட்கவில்லை.
கல்தூண் வட்டத்தைத் தாண்டி, வடக்குச் சரிவில் ஈமரன் மெதுவாக இறங்கிக் கொண்டிருந்தான். காலை வெளிச்சம் காடுகளுக்குள் மங்கலாகப் பரவியிருந்தது. குமரிக்குன்றம் அவன் பின்னால் அமைதியாக நின்றது. மார்புக்குள் இருந்த சுடர் மீண்டும் நிலைத்திருந்தது. காற்றும் பழைய எடைக்குத் திரும்பியிருந்தது போல தோன்றியது.
ஆனால் அமைதி மாறியது.
அது உடையவில்லை.
மெலிந்தது.
காடு சத்தத்தை வேறு விதமாகச் சுமந்தது. காலடிச் சத்தம் வழக்கம்போலத் திரும்பி வரவில்லை. அவன் மூச்சு காற்றில் நீளாமல், மரங்களை எட்டும் முன்பே விழுந்து மறைந்தது போல இருந்தது.
ஈமரன் நின்றான்.
அந்த மாற்றம் மிகச் சிறியது. வேறு யாராவது நடந்திருந்தால் கவனிக்காமல் போயிருப்பார்கள். ஆனால் அவனுக்குப் பின்னால் இருந்த இடம் வெறுமையாக இல்லை. அருகிலும் இல்லை. கண்ணுக்குத் தெரியவும் இல்லை. இருந்தும் அது அங்கே இருந்தது. அவன் நகர்ந்த அளவிற்கு அதன் நிலையும் மாறியதுபோல்.
சுடர் ஒருமுறை கூர்மையாக இறுகியது.
ஏதோ ஒன்று குமரிக்குன்றத்தில் தங்கி விடவில்லை.
ஏதோ ஒன்று பின்தொடர்ந்தது.
ஈமரன் உடனே திரும்பவில்லை. உடல் திரும்ப விரும்பியது. கண்கள் பின்னே தேட நினைத்தது. ஆனால் அவன் தன்னை அடக்கிக் கொண்டான். மெதுவாக நடந்தான். அளவான அடிகள். சீரான மூச்சு. சீரான நடை. பயம் இல்லை என்று அவன் தன்னை ஏமாற்றவில்லை; ஆனால் அதற்குத் தன்னை ஒப்படைக்கவும் இல்லை.
குமரிக்குன்றத்தின் வடக்குக் காடு அரவானை விடப் பழமையானது. மரங்கள் உயரமாக இருந்தன. அவை நேராக வளரவில்லை; காற்றாலும், காலத்தாலும், மண்ணுக்குள் மறைந்து நெருக்கும் வேர்களாலும் வளைந்து நின்றன. பாசி தரையில் கிடந்த கிளைகளின் மேல் தடிமனாகப் படர்ந்திருந்தது. நிலம் ஒவ்வொரு சில அடிக்கும் மாறியது—சற்று தாழ்ந்து, சற்று உயர்ந்து, மீண்டும் சிதைந்து.
இப்போது ஒவ்வொரு சத்தமும் முக்கியம்.
வலப்புறம் ஒரு கிளை முறிந்தது.
ஈமரன் நின்றான்.
எதுவும் அசையவில்லை.
மேலே ஒரு பறவை தயக்கத்துடன் கீச்சென்று கூவியது. உடனே நின்றது.
அவன் மீண்டும் நடந்தான்.
மார்புக்குள் இருந்த சுடர் இப்போது வெப்பமாக இல்லை. அது இரு புள்ளிகளுக்கிடையே இழுக்கப்பட்ட கயிறுபோல இருந்தது. ஒரு முனை அவன். இன்னொரு முனை—சிறிது பின்னாலும், இடப்புறமும். தொடவில்லை. தாக்கவில்லை. ஆனால் அவனை அளந்துகொண்டே வந்தது.
கற்கள் வட்டத்துக்குள் தோன்றிய அந்தக் கனமான இடைவெளி நினைவுக்கு வந்தது. மூச்சில்லாமல் அவன் பெயரை உச்சரித்த அந்தக் குரல்.
உன் பெயரை நாங்கள் அறிவோம்.
ஈமரன் மெதுவாக விழுங்கினான்.
பாதை குறுகியது. மரங்கள் ஒன்றுக்கொன்று அருகே வந்தன. பகல் வெளிச்சத்திலேயே நிழல் சுரங்கம் உருவானது. வெளிச்சம் தரையில் சமமாக விழவில்லை; கிழிந்த துண்டுகளாக வந்தது.
அப்போதுதான் அவன் அதை கண்டான்.
தெளிவாக அல்ல. நேராக அல்ல.
ஒரு மின்னல் போல.
இந்த முறை அவன் முன்னால்.
ஒரு மரத்தின் தோலில் செங்குத்தாக ஓடிய கருமையான கோடு. இயல்பான பிளவு போல் இல்லை. அதிகமாகச் சீரானது. மரத்துக்கு சொந்தமான இருள் அல்ல; வெளியில் இருந்து வந்து தோலில் தங்க முயன்ற இருள் போல.
ஈமரன் வேகத்தை குறைத்தான்.
சுடர் பதிலளித்தது.
பயமாக இல்லை.
அறிதல் போல.
அந்த கோடு விரிந்தது.
உண்மையில் அல்ல. உணர்வில்.
மரத்தைச் சுற்றிய காற்று மெலிந்தது. கற்கள் வட்டத்துக்குள் இருந்த இடைவெளி போல. ஆனால் இது முழுமையடையவில்லை. நிலைத்திருக்க முடியாமல் இருந்தது. காடு அதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
மரங்கள் மெதுவாகக் கிறங்கின. கீழே வேர் இறுகின. சுடர் திடீரென ஒளிர்ந்தது.
அந்த அருவம் சற்றே பின்வாங்கியது.
தோற்கவில்லை.
மாற்றம் கண்டது.
“நீ தாண்டினாய்,” என்றது குரல். இப்போது அது தூரத்தில் இருந்து இழுக்கப்பட்டு வந்தது போல மங்கியிருந்தது.
ஈமரன் குரலை அமைதியாக வைத்துக் கொண்டான்.
“நான் நடந்தேன்.”
காற்று இறுகியது.
அருவம் மரத்தின் அந்த கரும் பிளவுக்குள் தன்னை நிலைநிறுத்த முயன்றது. மரத்தோல் மெதுவாகப் பிளந்தது. வன்மையாக அல்ல. பொறுமையாக. ஒரு கோடு கீழிறங்கியது. அந்தப் பிளவின் ஓரத்தில் சாறு அசாதாரணமாக மேலேறியது.
காடு அதற்கு பதிலளித்தது.
இலைகள் காற்றின்றி அசைந்தன. அருகிலிருந்த கிளைகளிலிருந்து பறவைகள் திடீரென பறந்தன. மரத்தின் அடியில் இருந்த மண் சற்றே தாழ்ந்தது போல.
அருவம் மங்கியது. இருந்தும் விட்டுவிடவில்லை.
“நீ சுமப்பது மூடப்பட்ட ஒன்று,” என்றது.
ஈமரன் ஒரு அடி முன்னே வந்தான். அருவத்தை நோக்கி அல்ல. மரத்தை நோக்கி.
அந்த நேரத்தில் சுடர் மாறியது. இப்போது அது உள்ளே மட்டும் இல்லை. வெளியில் செல்லத் தொடங்கியது. சக்தியாய் அல்ல. அச்சுறுத்தலாய் அல்ல. அடையாளம் போல. தன்னுடையதை அறிந்துகொள்ளும் ஓர் ஒளியாய்.
மரத்தின் பிளவு நின்றது.
அருவம் நடுங்கியது.
காற்று அவனைச் சுற்றி வளைந்தது. அது அவன் உடலைத் தொட்டது இல்லை. அந்தச் சுடரை அளந்தது. அதன் வலிமையை அல்ல; அது எதோடு இணைகிறது என்பதைப் பார்த்தது போல.
சுடர் வெடிக்கவில்லை. சிதறவில்லை.
நிலைத்தது.
அருவம் மீண்டும் அழுத்தியது. மரத்தின் பிளவு சிறிது மேலும் விரிந்தது. சாறு கருமையாக மாறியது. காடு முழுவதும் ஒரு கனமான சுமை இறங்கியது.
“நீ திறக்கக் கூடாததைத் திறக்கிறாய்,” என்றது.
ஈமரன் மூச்சை இறுகப் பிடித்தான்.
“நான் எதையும் திறக்கவில்லை.”
“நீ நடந்தாய்.”
இந்த முறை அந்தச் சொல் குற்றச்சாட்டாய் விழுந்தது.
அருவம் பரவத் தொடங்கியது. மரத்திலிருந்து காற்றுக்குள், கருநிறத் துணி ஈரத்தில் மெதுவாகப் பரவுவது போல. நிழல்கள் அடர்ந்தன. காடு பகலிலும் மங்கியது. சுடர் சூடானது. மரத்தின் பிளவு மீண்டும் விரியத் தொடங்கியது.
காடு எதிர்த்தது.
ஆனால் நீண்ட நேரம் தாங்க முடியாதது போல இருந்தது.
அப்போது தான் அவனுக்குள் அந்த உண்மை அமர்ந்தது. இது பின்தொடர்தல் மட்டும் இல்லை. அது அவனைத் தொடர்ந்து வரவில்லை. அவனை வைத்து வழியைப் பார்க்கிறது. கற்கள் வட்டத்தை அவன் தாண்டியபோது, நினைவும் நடப்பும் இடையில் இருந்த எல்லை மெலிந்திருக்க வேண்டும். அவன் நடந்த பாதை—அதற்கும் ஒரு அளவுகோலாகி விட்டது.
“நீ வழி தேடுற,” என்றான்.
அருவம் துடித்தது.
மரத்தின் பிளவு இன்னும் விரிந்தது. தோல் வெளியே பிளந்து விலகத் தொடங்கியது.
காடு சோர்ந்தது.
அந்த நொடி சுடர் எழுந்தது.
பயமாய் அல்ல.
மறுப்பாய்.
ஈமரன் முன்வந்து கையை மரத்தின் பிளவின் மேல் வைத்தான்.
தொட்டவுடன் குளிர்ந்த எரிப்பு. எரித்தது, ஆனால் தீயாய் இல்லை. குளிர், ஆனால் உறையச் செய்யும் குளிரும் அல்ல. அவன் கையைத் துளைத்து அந்த சுடர் வெளியேறியது போல.
மரத்தின் பிளவு அங்கேயே நின்றது.
அருவம் திடீரென பின்வாங்கியது.
காடு மூச்சை இழுத்தது.
பிளவு சற்றே சுருங்கியது.
“நீ ஒருவனாக அதைத் தாங்க முடியாது,” என்றது குரல்.
ஈமரன் பற்களை இறுகக் கடித்தான்.
“நான் ஒருவன் அல்ல.”
அந்த வார்த்தைகள் அவனுக்கே புதிதாக இருந்தன. ஆனால் அவை பொய் இல்லை.
குமரிக்குன்றம் அமைதியாக இருந்தாலும் அது வெறுமையில்லை. வேர் உயிரற்றது இல்லை. கற்களின் கீழே புதைந்த நினைவுகள் அழிந்துவிடவில்லை. அவன் மட்டும் நின்றது இல்லை; அவன் வழியாக ஏதோ பழைய ஒன்று நின்றது.
அருவம் சற்றே தளர்ந்தது.
மரத்தின் பிளவு விரிவடையாமல் நின்றது.
காடு மெதுவாகத் தன் எடையைத் திரும்பப் பெற்றது.
“நாங்கள் கற்றுக்கொள்கிறோம்,” என்றது அந்தக் குரல். மிக மெதுவாக. காற்றுக்குள் கரையுமுன், அது அவன் உள்ளே நின்றது.
அருவம் தன்னுள் மடங்கியது. மரத்திலிருந்து விலகி, தன் மையத்துக்குள் சுருண்டது. பிளவு மெல்ல மூடியது. புதிய சாறு அதன் மேல் ஒட்டிக் கொண்டது. கருமை குறைந்தது.
காடு நிறம் திரும்பிக் கொண்டது.
ஒலி திரும்பியது.
காற்று வழக்கம்போல் வீசியது.
ஈமரன் கையைப் பிறழ்த்தான்.
அவனது உள்ளங்கையில் மெலிந்த கோடுகள் இருந்தன. காயமில்லை. எரிச்சல் இல்லை. ஆனால் கல்தூண்களின் மேல் பார்த்த முத்திரைகளைப் போல நுண்ணிய கோடுகள். அவை ஒரு கணம் துடித்தன. பின் மறைந்தன.
சுடர் மீண்டும் அமைதியானது.
அவன் ஒரு அடியெடுத்து பின்வாங்கினான். மூச்சு கனமாக இருந்தது. காடு மீண்டும் அமைதியாக இருந்தது. ஆனால் அந்த அமைதி இப்போது நடுநிலை அல்ல.
அவன் தன் கையைப் பார்த்தான். பிறகு மரத்தைப் பார்த்தான்.
குமரிக்குன்றம் அவனை எழுப்பவில்லை.
அதை ஒத்திசைத்தது.
நிழலார் அவனைப் பின்தொடரவில்லை.
அந்த ஒத்திசைவுக்கே பதிலளித்தது.
எல்லை உடைந்தது அல்ல.
மெலிந்தது.
மூடப்பட்ட ஒன்று தன் எதிரொலியை உணர்ந்தது.
அவன் சாட்சி மட்டும் அல்ல.
மூடின் ஓரத்தில் அவன் இருந்தான்.
அவன் நகரும் போது—
எல்லையும் அவனோடு நகர்ந்தது.
தூரத்தில், அவன் கண்களுக்கு அப்பால், குமரிக்குன்றத்தின் உச்சியில் நூற்றாண்டுகளாக அசையாமல் நின்ற ஒரு கல்தூண் மிக மெதுவாகத் தன் இடத்தை மாற்றிக் கொண்டது.
