ஈமரன் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.
அவன் வடக்கே காடுக்குள் தொடர்ந்து நடந்தான். குமரிக்குன்றத்திலிருந்து தூரம் சேர்த்துக் கொண்டே போனான். ஆனால் அந்தத் தூரம் அவனுக்குள் இருந்த உணர்வை குறைக்கவில்லை. மார்புக்குள் இருந்த சுடர் அமைதியாகவே இருந்தது; ஆனால் அந்தச் சுடரின் சுற்றிலும் உலகம் சற்றே இடம் மாறிவிட்டது போல இருந்தது. காலடியில் மண் வழக்கம்போலத் தொட்டது இல்லை. அவன் எடுத்து வைத்த ஒவ்வொரு அடிக்கும் கீழே நிலம் தன் சுமையை சற்றே மாற்றிக் கொண்டது போல, யாரும் கேட்காமல் ஒரு பெரிய உடல் மெதுவாகத் திரும்புவது போல.
அப்பொழுது அவன் அதை உணர்ந்தான்.
ஒரு மெதுவான அதிர்வு.
மண்ணில் மட்டும் அல்ல; எலும்புகளுக்குள்.
அது உடைதலின் அதிர்வு இல்லை. விழுந்ததின் அதிர்வும் இல்லை. திட்டமிட்ட மாற்றம். நீண்ட காலம் அசையாமல் இருந்த ஒன்று, தன் இடத்தை மிகச் சிறிது மாற்றிக் கொண்டபோது வரும் அமைதியான கனத்த அசைவு.
அவனுக்கு பின்னால், மிகத் தொலைவில்—
ஒரு கல் நகர்ந்தது.
விழவில்லை.
உடையவில்லை.
இடம் மாறியது.
மூடல் உடையவில்லை.
அது தன்னை மீண்டும் அமைத்துக் கொண்டது.
ஈமரன் நின்றான். அருகில் இருந்த மரத்தின் தோலைத் தொட்டு தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டான். அதிர்வு மெல்ல மறைந்தது. ஆனால் அது விட்டுச் சென்ற உணர்வு மறையவில்லை. குமரிக்குன்றத்தோடு மட்டும் பிணைந்திருந்த எல்லை இனி அங்கேயே நின்றிருக்கவில்லை. அது அவனைச் சுற்றி தன் வடிவத்தை மாற்றிக் கொண்டிருந்தது.
அவன் மீண்டும் நடந்தான்.
காடு அமைதியாக இருந்தது; ஆனால் அந்த அமைதி நிம்மதியானதல்ல. காற்று இழுக்கப்பட்ட நூல் போல இருந்தது. பறவைகளின் குரல் முழுமையாக வரவில்லை; சிதறிய துளிகளாய் மட்டும் வந்து நிற்கிறது. காற்று கூட கிளைகளைத் தள்ளவில்லை; அளந்து பார்த்து அசைக்கிறது போல. ஈமரன் அந்த அமைதிக்குள் தன் அடிகளைக் கவனித்தபடி நடந்தான்.
சிறிது நேரத்தில் ஒரு ஓடை அவனுக்கு முன்னால் தோன்றியது. அது வடக்கே ஒரு பள்ளம் வழியாகச் சென்று கொண்டிருந்தது. நீர் தெளிவாக இருந்தது. மிருதுவான கற்கள்மேல் உரசியபடி ஓடியது. அதின் ஒலி இருந்தது; ஆனால் அது கூட சத்தமாக இல்லை, தன் ஓட்டத்தையும் மறைக்க முயல்வது போல.
ஈமரன் குனிந்து நீர் குடித்தான்.
நீர் இயல்பை விட குளிராக இருந்தது. உதடுகளைத் தொட்டதும் நாக்கில் ஒரு உலோகத் துவர்ப்பு நிலைத்தது. அது அழுக்கு அல்ல. கெட்ட வாசனையும் இல்லை.
நினைவு.
அவன் உதட்டைத் துடைத்தான். கையை உயர்த்திப் பார்த்தான்.
மரத்தருகில் அவனைத் தொட்ட அந்த மெல்லிய குறியீடு வெளியில் கிட்டத்தட்ட மங்கியிருந்தது. ஆனால் அதன் வடிவம் இன்னும் தோலுக்குள் எங்கோ இருந்தது. வெப்பமாய் இல்லை. வலியாய் இல்லை. இருந்தும் மறையவில்லை.
ஒத்திசைவு.
அந்த எண்ணத்தோடு சுடர் சற்று இறுகியது.
“நான் ஒரு இணைப்பு அல்ல,” என்று அவன் மெதுவாகச் சொன்னான்.
காடு பதில் சொல்லவில்லை.
ஆனால் காற்று மாறியது.
மரங்களுக்கிடையே இருந்த இடைவெளி சற்றே குறைந்தது போல. ஒலி தன்னை சுருக்கிக் கொண்டது போல. காடு முன்புபோல வளைந்து மாறவில்லை; இப்போது அது தன்னை மறுசீரமைத்துக் கொண்டது. அவனை எதிர்த்து அல்ல. அவன் எங்கு இருக்கிறான் என்பதை கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு.
ஈமரன் மெதுவாக எழுந்தான்.
நிழலார் மீண்டும் அதே முறையில் வராது.
அது கற்றுக் கொண்டது.
அவன் ஓடையிலிருந்து விலகி, அடர்ந்த புதர்களைக் கடந்து மேல்நிலைக்குச் செல்ல முயன்றான். அடுத்த அடியிலேயே எதிர்ப்பு வந்தது.
உடலில் அல்ல.
கிளைகள் அவன் மேலங்கியைப் பிடிக்கவில்லை. வேர் காலடியில் மாட்டவில்லை. மண் தள்ளவில்லை. ஆனால் காற்றே அவன் முன் கனமானது. ஒவ்வொரு மூச்சும் தாமதமாக வந்தது. அவன் எடுக்கும் திசையை காடு விரும்பவில்லை போல.
அவன் நின்றான்.
அழுத்தம் அதிகமானது.
அவன் ஒரு அடி பின்வாங்கி மீண்டும் ஓடைக்கரைக்குத் திரும்பினான்.
அழுத்தம் குறைந்தது.
மேலே பறவைகள் தயக்கத்துடன் மீண்டும் குரல் விட்டன.
ஈமரன் அமைதியாக நின்று கேட்டான்.
நிலம் ஏற்றுக்கொண்ட வழியில் சென்றால் உலகம் சற்றே நிலை கொண்டது. அதற்கு எதிராக ஒரு அடி வைத்தாலே சுமை எழுந்தது.
எல்லை இனி வெறும் பதில் அளிப்பதல்ல.
அது சமநிலையைத் தேடுகிறது.
அந்தச் சமநிலையில் அவனும் சேர்ந்து விட்டான்.
அவன் ஓடையோரமாக வடக்கே மேலேறினான். பள்ளம் மெதுவாக திறந்து, ஒரு சிறிய வெளி தோன்றியது. அந்த வெளிக்குள் சூரிய ஒளி மங்கலாக வந்தது. மரங்கள் அங்கே சற்றே விலகி நின்றன.
அதன் நடுவில்—
ஒரு கல்.
இடுப்பளவு உயரம். எந்தக் குறியீடும் இல்லை. மழையும் காற்றும் வருடங்களாகத் தொட்டு மிருதுவாக்கிய மேற்பரப்பு. அதைப் பார்த்தால் அது சாதாரண கல்லாகவே தோன்றும். குமரிக்குன்றத்தின் கருங்கலோ, வட்டத்தில் நின்ற கல்தூண்களோ போல எதுவும் அதில் தெரியவில்லை.
ஆனால் அதன் சுற்றிய காற்று சுமையற்றது.
ஈமரன் மெதுவாக அணைந்தான்.
சுடர் அமைதியானது. மங்கவில்லை. பயப்படவில்லை. அது தன் இடத்தைக் கண்டது போல அமைந்தது.
அவன் கையை நீட்டினான். தொடாமல் நிறுத்தினான்.
அப்போது ஒரு மெதுவான ஒலி அவனுள் சென்றது. காதால் கேட்க முடியாத ஒன்று. குமரிக்குன்றத்தின் ஆழமான பொறுமை இல்லை அதில். இது வேறு. கூர்மையானது. ஒழுங்குடையது. யாரோ அசையாமல் நின்று எண்ணிக்கொண்டிருப்பது போல.
அவன் கையை கல்லின் மேல் வைத்தான்.
குளிர் தோலுக்குள் சென்றது. அங்கிருந்து இன்னும் ஆழமாக. மண்ணின் அடியில் இருந்து ஒரு அதிர்வு பதிலளித்தது. உரத்ததல்ல. வன்மையாகவும் இல்லை. ஆனால் துல்லியமானது. அது எங்கு தொடங்கி எங்கு முடிகிறது என்று சொல்ல முடியாத அளவிற்கு மண்ணின் கீழே பரந்த ஒன்று, அவன் தொடுதலுக்குப் பதிலளித்தது.
அந்த அதிர்வோடு புரிதல் வந்தது.
இது தனிக் கல் அல்ல.
ஒரு பெரிய அமைப்பின் முனை.
ஈமரனின் மூச்சு மெதுவானது.
மண்ணுக்குள்—காணாத திசைகளில்—இதே போன்ற பிற கற்களின் ஒலிகள் தொலைவில் இருந்து வந்தன. மிக மெல்லியவை. ஆனால் ஒன்றோடொன்று இணைந்தவை. அவை குமரிக்குன்றத்தைப் போன்றவை அல்ல; ஆனால் அதனுடன் பிணைந்தவை. பாறைகளாலும், வேர்களாலும், நினைவுகளாலும், மனித கைகளால் ஒருகாலத்தில் வைக்கப்பட்ட ஒத்திசைவாலும் இணைக்கப்பட்டவை.
பிடிப்புகள்.
காவலர்கள் ஒரு வளையத்தில் மட்டும் நின்றவர்கள் அல்ல.
அவர்கள் நிலத்தை நெய்திருந்தனர்.
சுடர் அதை அறிந்தது போல ஒளிர்ந்தது.
ஒரு கல் நகர்ந்தால், மற்றவை தங்களைக் மாற்றிக்கொள்ளும். ஒரு முனை சுமையடைந்தால், வலை தன் சுமையைப் பகிர்ந்து கொள்ளும். ஒரு இடம் கிழியத் தொடங்கினால், மற்ற இடங்கள் அதைத் தாங்க முயலும்.
அவன் இதைக் கண்களால் காணவில்லை.
ஆனால் பயம் வருவதற்கு முன் வரும் அந்த அமைதியான நிச்சயத்தில் உணர்ந்தான்.
இந்த வலையின் மையத்தில் நிழலார் இல்லை.
மையத்தில் இருந்தது—
இல்லாமை.
திட்டமிட்ட காலி.
எல்லைக்கும் வெற்றிடத்திற்கும் நடுவே இருக்க வேண்டிய ஒன்று அங்கே இல்லை. ஒருகாலத்தில் இருந்திருக்க வேண்டிய ஒன்று. அகற்றப்பட்டது. மறைக்கப்படவில்லை. சிதைக்கப்படவில்லை.
அகற்றப்பட்டது.
அதனால் மூடல் இறுகுகிறது. சுமை தன் வழியைக் காணாமல் திரும்பத் திரும்ப தன்னைச் சுருக்கிக் கொள்கிறது. இடைவெளி திருத்தப்பட வேண்டியபோது, அவனின் வழியே திருத்த முயல்கிறது.
ஈமரன் கையை உடனே எடுத்தான்.
அதிர்வு நின்றது.
வெளி மீண்டும் அமைதியானது.
அவன் அந்த எளிய கல்லை பார்த்தான். இப்போது அது சாதாரணமாகத் தெரியவில்லை. காற்று அதன் சுற்றிலும் இலகுவாக இருந்தது; ஆனால் அந்த இலகுவே ஒரு சுமையின் வடிவம் போல தோன்றியது.
அது பாதுகாப்பு இல்லை.
சுமை.
நிழலார் மூடலை உடைக்க நேரடியாக வரவில்லை.
அது வலையைப் படிக்கிறது.
பலவீனமான முனையைத் தேடுகிறது.
ஈமரனின் மார்புக்குள் இருந்த சுடர் மீண்டும் அமைந்தது. இனி வெடிக்கவில்லை. அதிரவில்லை. தன் இடத்தைத் தெரிந்த ஒன்று போல.
எல்லை அவன் சென்ற இடமெல்லாம் அவனோடு வரும்.
நிழலார் எல்லையைத் தொடரும்.
துரத்தாது.
வரைபடம் போடும்.
ஈமரன் மீண்டும் வடக்கே திரும்பினான்.
காடு மாறாதது போல இருந்தது. அதே மரங்கள். அதே கிளைகள். அதே நிழல்கள். இருந்தும் அவற்றின் வடிவம் அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. விழுந்த கிளைகளின் கோணம். வேர்களின் வளைவு. தொலைவில் கற்கள் சாய்ந்திருக்கும் திசை. அவை அனைத்தும் தனித்தனியே இல்லை.
நிலம் அவனை விதிக்குத் தள்ளவில்லை.
அழுத்தத்தைப் பகிர்ந்தது.
அவனுக்குப் பின்னால், அரவான் இருந்த திசையில், மண்ணுக்குள் இன்னொரு அதிர்வு நகர்ந்தது.
இரண்டாவது கல் பதிலளித்தது.
வலை இறுகியது.
